KUR'AN AHLAKI

Örtünmek Faydalı Olamsaydı,Allah Emretmezdi

2010-03-07T23:26:00.000-08:00

Örtünmenin Faydaları:

Örtünmek.
Örtünmekmi dediniz?.
Elhamdu lillah Türkiyede,şehirli-köylü %90'ı örtülüdür.Televizyona veya sokakta gezenler sizi aldatmasın.
Örtünmek çok güzel şey olmasaydı Allah istemezdi.
Örtünmek yuvayı korur,
Örtünmek,her meyvede var,her hayvanda yerine göre var.
Örtünmek,hayalı olmaktır,haya imandandır.
Örtünmek,tarihtir,kültürdür,inançtır.gelenektir.Dindir.
örtünmek,
Hanımla Ankara da,Ulusta bir Lokanta arıyorum,hanım yanımda,seksenli yıllardı.önümde giden iki genç geri dönüp baktılar,biri diğerine bunlar turisttir dedi.

Diğeri,hayır fanatik müslümandır dedi.
Az ilerledik çocuğu sırtında iki tane cingenle karşılaştık.
Hanım dedim bunlarda bizden.
Hanım,yahu bunlar cingen dedi.
Eh olsun,en azından hayalıdırlar baksana bizim gibi giyinmişler.
Amaan,gardroba taktım kafayı.nasıl giyerse giysinler.
Bana ne?, diyemiyorum.
(Ennisaü nısfuddin)fermanı aklıma geldi.kadın dinin yarısıdır.çocuğu yetiştirendir.
Peki ya erkek,hah önemli olan burasıdır,erkektede tesettür farzdır.,ancak çalışan erkek için,göbekten yukarıya kaçamak ruhsat vardır.Bir de dizden aşağıya oda mekruhtur.
Örtünmek,kadınlarda daha güzeldir,çünkü kadınlar erkekleri mıknatıs gibi çekerler..
أَنِّسَاء نِصْفُدّنِ =kadın dinin yarısıdır.
أَنِّسَاءُ عَوْرٌَة = Kadınlar tamamen avrettir.

Mıknatıs dedimya,o mıknatıs şeytandır.kadın çıplak gezince şeytan onun ruhuna tesir eder,oh be ne güzel oldun,şimdi salaklar ardından koşacak.seni methu sena edecekler,der. methu sena eder.halbuki kadın kocasından başkasına görünmek için süslenemez.
Bazı arkadaşlara katılmamak elde değil.
yarım çıplak kadınlardan bahsettiler.
Başına bir türban,yazma,yemeni her neyse bir çaput bağlamış,vücut hatları dışarıda,daracık elbiseli,bana şunu hatırlattı.
Deve Kuşunu.
Deve kuşu düşmanını görünce başını kuma sokarmış.halbu ki kocaman gövdesi dışarıda.zannediyor ki düşmanıda onu görmüyor.
Kardeşim.
Deve kuşu gibi olmayın.
Örtüneceksen tam örtün.evinin ve erinin kadını ol.sokakların değil.

Çıplalık,Batı dünyasnın,Müslüman ülkelerin de kullandığı sinsice,şeytanca,silahıdır.

Kur'an ahlakını bozmak istiyorlar.
Selamün aleykum.

http://sites.google.com/site/dindensapmalar/tuerbanlilar-uzaydan-gelmis

Türbanlılar Uzaydan Gelmiş

2010-03-07T23:21:00.000-08:00

Uzay Yolculuğu

(AHZÂB suresi 60. ayet) Andolsun, iki yüzlüler, kalplerinde hastalık bulunanlar (fuhuş düşüncesi taşıyanlar), şehirde kötü haber yayanlar (bu hallerinden) vazgeçmezlerse, seni onlara musallat ederiz (onlarla savaşmanı ve onları şehirden sürüp çıkarmanı sana emrederiz); sonra orada, senin yanında ancak az bir zaman kalabilirler.

http://sites.google.com/site/dindensapmalar/fuhus

Siz Hiç UFU Gördünüzmü?

Vatandaşlar Uzayda Ufu görmüşler.
Onlarla konuşup irtibat kurmuşlar.
Ne gariptirki içlerinde Türbanlılarda varmış.
Uzaylıların ifadelerine göre,Dünyaya geldiklerine pişman olmuşlar.
Zira kamusal alan olan cadde ve sokaklarda gezememişler,arabalara binememişler.
Bir an evvel tekrar Uzaya gitmeyi düşünüyormuşlar.
Uzaydan gelen Türbanlı öğrencilerin bir kısmı tutuklanarak ev hapsine götürüldüler.
PKK dan sonrada Müslüman-Anti müslüman,Türbanlılar-Türbansızlar savaşı başlıyacak.
Uzaylılarda uzaydan bomba atacakmışlar ve Fotoğraflarını çekecekmiş.
Van Yüzüncü Okula giden öğrenciler,Araçlardan indirildi veya başörtüleri açtırıldı.
Sakın buna zulüm demeyin,Çünkü bu Türbanlılar Uzaydan geldiler.
Uzaya nasıl gidilir?.Bende gitmek istiyorum.Dünyada hatta Türkiyede yaşamaktan bıktım.
Nasıl haber ama değilmi?. (!)
Siyasetçiler ve Yargıçlar sınıfta kaldı,diplomalarını alamadılar.

http://teslm.blogspot.com/2008/06/trbanllar-uzaydan-gelmi.html

(NİSA suresi 16. ayet) İçinizden fuhuş yapan her iki tarafa ceza verin; eğer tevbe eder, uslanırlarsa artık onlara ceza verip eziyet etmekten vazgeçin; çünkü Allah tövbeleri çok kabul eden ve çok esirgeyendir.

Türbanlılar Uzaydan Gelmiş

Bu Öğrenciyi hatırladınızmı?,Kozanda Öğretmenler gününde,Bu başarılı öğrenciyi,Türbanından Dolayı,Kaymakam Kovmuştu.Keşki o kız aya gitseydi,orada sonsuz hürriyet varmış.Dünya inançsızların kamusal alanı olmuş.

Ezanın Türkçe Okunması.Dindara ilk baskı Türkçe ezandı.

2009-03-29T05:05:00.000-07:00

İslamı Yıkmak Amacıyla Ezanın Türkçeleştirilmesi:
Ezan Atatürkün ölümüne 6 yıl kala 1932 tarihinde Ezan Türkçe okundu,1950 Tarihinde tekrar Arapçaya dönüştürüldü.
İlk Ezan:

İlk ezan 622 yılında okundu. Ezan'dan önce müslümanları namaza çağırmak için çeşitli yöntemler kullanılmaktaydı. Sabit bir yöntemde karar vermek üzere Muhammed'in de katıldığı istişare toplantılarında ortak bir karara varılmamış olup daha sonraları sahabeden bazı kimselerin (Abdullah bin Zeyd) gördükleri rüyalar sonuncunda mevcut ezan kullanılmaya başlanmıştır. Muhammed'in emriyle ilk ezan Bilal-i Habeşi tarafından okunmuştur.

Ezan ile ilgili Kuran-ı Kerim'in Maide ve Cuma surelerinde çeşitli ayetler mevcuttur.

Rekat	Arapça	Okunuş
4x	الله اكبر	Allahu Ekber
2x	اشهد ان لا اله الا الله	Eşhedü enla ilahe illallah
2x	اشهد ان محمدا رسول الله	Eşhedü enne Muhammeden resulullah
2x	حي على الصلاة	Hayya ale'salah
2x	حي على الفلاح	Hayya alel-felah
2x	الصلاة خير من النوم	As-salatu hayrun mine'n nevm
2x	الله اكبر	Allahu Ekber
1x	لا اله الا الله	La ilahe illallah

Şiilikte Ezan:

Rekat	Arapça	Okunuşu
4x	الله اكبر	Allahu Ekber
2x	اشهد ان لا اله الا الله	Eşhedü enla ilahe illallah
2x	اشهد ان محمدا رسول الله	Eşhedü enne Muhammeden resulullah
2x	اشهد ان علی ان ولی الله	Eşhedü enne Aliyyen veliyullah *
2x	حي على الصلاة	Hayya ale'salah
2x	حي على الفلاح	Hayya alel-felah
2x	حي علی خير العمل	Hayya ala hayri'l-amel
2x	الله اكبر	Allahu Ekber
2x	لا اله الا الله	La ilahe illallah

"Ben tanıklık ederim ki Ali Allah'ın velisidir" sözü şii ezanına da dahil değildir. Ezan şartı niyetiyle okunursa ezan batıl kabul edilir. Ancak Ali'ye saygı ve sevginin ifadesi olarak okunmasında sakınca görülmez.

Türkiyede Ezan:

İlk Türkçe Ezan 3 Şubat 1932'de Hafız Rıfat Bey tarafından Fatih Camii'nde okunmuştur. Diyanet İşleri Başkanlığı'nın 18 Temmuz 1932 tarihli bir genelgesi ile de ezanın sadece Türkçe okunmasına karar verilmiştir. Uygulama 16 Haziran 1950 tarihinde kabul edilen kanuna kadar sürmüş olup, bu kanun ile ezanın okunmasında kullanılacak dil serbest bırakılmıştır. Diyanet İşleri Başkanlığı'nın 18 temmuz 1932 tarihli genelgesinden sonra 18 yıl Türkiye'de ezan şu şekilde okundu:

Rekat	Arapça	Okunuş	Türkçe
4x	الله اكبر	Allahu Ekber	Tanrı uludur
2x	اشهد ان لا اله الا الله	Eşhedü enla ilahe illallah	Şüphesiz bilirim bildiririm Tanrıdan başka yoktur tapacak
2x	اشهد ان محمدا رسول الله	Eşhedü enne Muhammeden resulullah	Şüphesiz bilirim bildiririm Tanrının elçisidir Muhammed
2x	حي على الصلاة	Hayya ale'salah	Haydi namaza
2x	حي على الفلاح	Hayya alel-felah	Haydi felaha (Bunu neden Türkçeleştirmediker?)Felah kelimesinin Manası=Kurtuluşa Gelin.Halk anlamasın,Laik-Demokratik'den başka kurtuluşun varlığına inanmamak için değilmi?.
2x	الصلاة خير من النوم	As-salatu hayrun mine'n nevm	Namaz uykudan hayırlıdır
2x	الله اكبر	Allahu Ekber	Tanrı uludur
1x	لا اله الا الله	La ilahe illallah	Tanrıdan başka yoktur tapacak.

http://tr.wikipedia.org/wiki/Ezan
http://www.vidivodo.com/VideoPlayerShare.swf?u=BFNERlZBHw=="> name="allowScriptAccess" value="always">http://www.vidivodo.com/VideoPlayerShare.swf?u=BFNERlZBHw==" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="343" allowScriptAccess="always" >
Dindara ilk baskı Türkçe ezandı
http://www.tumgazeteler.com/haberleri/turkce-ezan/
http://www.tumgazeteler.com/?a=2515828

{Ana Sayfa}

Alt sayfalar (1):

Yolda Pislik Var

2008-04-06T01:34:00.000-07:00

Tablonun Üzerini Tıkla Büyüsün.

Müslüman Ölünce Bakın Ne Yapıyorlar?

2008-02-15T04:45:00.000-08:00

Kişi ölmüş,İmam çağırılır,cenaze yıkanır,Namazı kılınır,Defnedilir.
Buraya kadar tamam.
Bundan sonraki kısım ise islam da olmayan,ama sömürücü,sahtekar,üçkağıtçılar tarafından uygulanan,sözüm ona ibadetler.

önce yasin okunur,ölünün toprağına üflenir.(İslamda yoktur,kasten yapmak,islamı değiştirmek adına olduğundan,kuranın uygulaması dinlenmediğinden,küfürdür,ancak bilmiyerek yapanlar,küfre girmez günahkar olur)

Telkin verilir.İslamda telkin var ama yeri orası değildir.Ölmek üzere olan kişiye,usuli dahilinde kelimei Tevhit hatırlatılır.(Mezarlıkta yapılmaz.)mezarlıkta falan oğlu veya falan kızı ,söyle Allah birdir,Muhammed haktır,cennet haktır,cehennem haktır.derler.Allah aşkına bu sapıklık değilmi?.islamı orada ölüye öğretmenin yararı ne?,zararı ise çoktur.İslam dinini din olaraktan çıkartmaya kimsenin hakkı yoktur.

Üç gün bazı yörelerde yedigün.Taziye haricinde,yemek verilir,yasin okunur,yedinci günüde mevlit okunur.(Bunun islamla alakası yoktur,müslüman asla yapmamalıdır,)efendim hayrat yapıyorum,fakirleri doyuruyorum diyorsa,onun yeri ve zamanı,maksadı ve niiyeti orası değildir.Bu duygu sümürüsüdür ve aptallıktır.

Birde kırkıncı ve elli ikinci günleri vardır ki.islamla hiçmi hiçalakası yoktur.

islam Dininde olmayan bu bidat ve uyduruklar para ve çıkar oğruna din simsarları tarafından ortaya atılmış ve uygulanan şeylerdir.

Ölülere Kuran Okunmaz

2008-02-15T03:02:00.000-08:00

Kuran ve Hadis Müslümanın anayasasıdır.

Onun dışına çıkamaz,inanç sömürüsü yapamaz.Hata yapan günah kazanır,bilerek yaparsa küfre girer.Yasalar diriler için geçerlidir,ölüler için değil.İman ve islama teşvik içindir.Allahın işine karışmak için değil.

(Ehzul ücreti ala zikri ve tilavetil kuran=zikir veya kurandan ücret almak haramdır-Hediyetül alaiye)) varmı itirazın.?.Bu ücret ister maddi olsun,iter hatır gönül fark etmez.
Necm suresinde/21.ayet- Allah buyuruyorki:İnsan için ancak amelidir sonra karşılığını görecektir.Kimse kimsenin yerine rehine değildir.ancaktan maksat yalnız.
Etterğipte şöyle geçer:(Men mate ibni adem inkatea amelühü...=Kişi ölünce ameli kesilir)kesilen bir ameli sen devam etiremezsin
Bakara suresinde.(insan taşıyabilecağı kadar yükü yüklenir/Peki sen niçin başkasının yükünü bana yüklüyorsun?.Zengin kuran okuttu ya fakir ne yapacak?.
Etterğip vetterhip te :(Elkuranil kerimu huve dusturil,hayatil,huyuti,la lil emvat=Kuran diriler için kanundur,ölüler için değil)
Peygamberimiz kaç ölüye kuran okumuştur?.
Hangi ayet okuyun diyor?.
Kuran ayetlerini eksiltmekle,artırmanın farkı ne?.
Allah buyuruyorki kuranı okuyun onu yemeyin.
Babanız öldü ona kuran okuyorsun.baba kalk camiye git,namaz kıl,oruç tut dedin,o bunları yaparmı?,yapamazsa niçin ona söyledin?,Türkçe değilde Arapça Allah kelamıyla bunu söylemiş olmadınmı?..
Öyleyse kuranı değiştirmek küfür değilmi?.
Dua ayrı bir ibadettir,dua edebilirsiniz.Allaha dilekçe yazmaktır.yaz dilekçenide,cenneti satın almaya çalışma.
İslam dininde ruhbanlık yoktur.Ama sen yinede üçkağıtçı,sahtekar insanlara para verde sana yasin okusunlar.yasinde tek ayet bulamazsınki ölüye hitap etsin.hep dirilere hitap eder.peki neden ölüye okudun?.ha ölmek üzere olan kişiye okuyabilirsin,çünkü o hala diridir.Kuranı okumak ve dinlemek fazilettir,Rahmettir.ölüye okumak ve okutmak haramdır,israr ve maksatlı yapılırsa küfürdür.Hut suresinde Allah buyuruyorki:(festakim kama umirte=Emrolunduğun gibi doğru ol)yani ne eksilt ve nede artır.Lütfen Allah eksik koyduda senmi tamamlıyacaksın?.

İSLAM: KÜFÜR,Nifak Küfrü

2007-12-16T14:38:00.000-08:00

İSLAM: KÜFÜR,Nifak Küfrü: "KÜFÜR,Nifak Küfrü
Bu küfür türü, kişinin kalbiyle inanmadığı halde zahirde diliyle tasdik ettiğini söylemesi, diliyle ve hareketleriyle hakka bağlanmış gibi görünmesidir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
“İnsanlardan bazıları, inanmadıkları halde “Allah’a ve ahiret gününe inandık” derler. Onlar Allah’ı ve müminleri aldatmaya çalışırlar. Halbuki onlar ancak kendilerini aldatırlar da bunun farkında değillerdir.” (Bakara: 8-9)
“Yeminlerini kalkan yapıp Allah yolundan yan çizdiler. Gerçekten onların yaptıkları ne kötüdür. Bunun sebebi, onların önce iman edip sonra inkar etmelerindendir. Bu yüzden kalpleri mühürlenmiştir. Artık onlar hiç anlamazlar.” (Munafikun: 2-3)"

MİLLİ VATAN

2007-12-03T16:48:00.000-08:00

Vatan ve Milliyetçilik

___Vatan ve milliyetçilik Allah (c.c)’tan başka ibadet edilen bir tagut olabilir. Eğer sevgi ve düşmanlık vatan ve millet için olur, hak ve hukuklar İslam’a göre değil de vatanın sınırlarına ve milliyetçiliğe göre verilirse...
___Mesela; vatanın sınırları içinde yaşayan kimselere ne olursa olsun, isterse kafirlerin en kafiri olsunlar, her türlü hak, hukuk sağlanır ve dostluk gösterilir, fakat vatanın sınırları dışında yaşayanlara, insanların en takvalısı olsalar bile, aynı şekilde dostluk gösterilmez, aynı hak ve hukuklar verilmezse işte o zaman vatan ve milliyetçilik Allah (c.c)’tan başka ibadet edilen birer tagut olur.
___Yine, kandırılmış bir takım insanların milliyetçilik adına dillerinde geveleyip durdukları; “vatanın bölünmez bütünlüğü”, “milletin birleşmesi” gibi sözler vardır. Bu sözlerinden kastettikleri ise: Vatan toprakları içerisinde bulunan ve aynı millete tabi olan kimse veya partilerin, fikirleri ve dinleri ne olursa olsun vatan için, vatan ve millete karşı yapılacak saldırılara karşı birleşmesidir. Bu kimselere göre herşey vatan ve millet içindir. Öyleki kendileri için çok büyük bir önem ve değere sahip olan bu vatanı korumak gayesiyle gerekirse şeytanla bile birleşirler. Bir bakarsınız, bu gün vatanın en büyük düşmanı olarak ilan edilen ve ona karşı savaş hazırlıklarına girişilen bir ülke, yarın vatanın en önemli müttefiki ilan edilmiş ve sanki yüz yıllardır dostlukları sürmekte ve aralarında hiçbir husumet olmamıştır.
____Her kim yahudi, hristiyan ve diğer kafirler ile müslümanlar arasında sadece vatan ayırımı yapar ve bu dinlere mensub olan bütün vatandaşları eşit tutar, hepsine aynı hükmü verirse, şüphesiz en büyük küfrü işlemiş olur. Zira bu kimse dostluk ve düşmanlık konusunda vatan ve milliyetçiliği Allah (c.c)’a ortak koşmuş, dostluk ve düşmanlığı akide ve din için değil vatan ve toprak için yapmıştır. Böyle bir düşünce, inanç veya amel, dostluk ve düşmanlığın sadece din ve akide için olması gerektiğini bildiren Allah (c.c)’ın ayetlerini ve rasulün sözlerini reddetmek demektir.
____Bu gün vatan ve milliyetçilik duygusu o kadar yüceltilmiştir ki, nesiller bu fikirler üzerinde terbiye edilmiş, her hayır adeta vatan ve milliyetçilik için yapılır olmuştur. Bu fikrin yayılması için yayın organları da yerli yerinde kullanılmış böylece, sadece Allah (c.c) ve Allah (c.c)’ın rızasını kazanmak için yapılması gereken ameller vatan için yapılır olmuştur. Vatan için cihad yapılmış, vatan için maddi yardımlar toplanmış, vatan için ölünmüş ve vatan için dostluk ve düşmanlık gösterilmiştir.
____Rasulullah (s.a.s)’a bir adam gelerek şöyle sordu:
____“Bir kişi ganimet için, bir diğeri şöhret için, bir başkası da makam sahibi olmak için çarpışıyor. Bunlardan hangisi Allah (c.c) yolundadır?”
Rasulullah (s.a.s) şöyle dedi:
____“Kim Allah (c.c)’ın kelimesi yükselsin diye savaşırsa, işte o Allah (c.c) yolunda çarpışmıştır.”(Buhari)
Rasulullah’ın bu sözü, cihadın alanını sınırlandırarak, İslam şeriatinin teşvik ettiği cihadın sadece Allah için ve Allah (c.c)’ın şeriatini hakim kılmak için yapılması gerektiğini haber vermektedir. Bunun dışında yapılan savaşlar, gayesi ne olursa olsun batıl ve Allah yolunda değil, tagut yolunda yapılmış savaşlardır.
____Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
____“İman edenler Allah yolunda çarpışırlar, kafirler ise tagut yolunda çarpışırlar.” (Nisa: 76)
Bu ayet, savaşların ancak iki şey için olacağını, bir üçüncü şey için olmayacağını göstermektedir. Savaşlar ya Allah (c.c) ve Allah (c.c)’ın şeriatinı hakim kılmak için ya da tagut için yapılır. Allah’ın şeriatini hakim kılmak için yapılmayan savaş, tagut için yapılmıştır.
Şöyle sorulabilir: “Vatan için çarpışmanın ve onun için herşeyi feda etmenin caiz olmadığını söylüyorsunuz. Oysa İslam diyarını müdafa için çarpışmanın müslümanlara farz olduğu bilinmektedir. Öyleyse bu meseleler arasında bir zıtlık yok mudur? Ayrıca Rasulullah (s.a.s) bazı hadislerinde; malı ve ırzını müdafa için zalime karşı savaşarak ölen kişinin şehid olduğunu söylemiştir. O halde bu rivayetler sizin söylediğinize zıt değil midir?
____Bu soruya cevab olarak diyorum ki: “Vatan için çarpışmanın ve onun için ölmenin caiz olmadığına dair söylenen sözle, İslam diyarını korumak için çarpışmanın müslümanlara farz olduğunu, malı ve ırzını korumak için zulme karşı çarpışarak ölenin şehid olduğunu söylemek arasında Allah (c.c)’a hamd olsun ki herhangi bir zıtlık yoktur.
____Sadece Allah (c.c)’ın rızasını elde etmek, Allah (c.c)’ın emrini yerine getirmek ve Allah (c.c)’ın hükmünü uygulamak gayesi ile vatan, mal ve ırz gibi değerleri korumak için çarpışmakla, Allah (c.c) rızasını gözetmeksizin sadece belli bir şeyi elde etmek için çarpışmak arasında elbetteki fark vardır.
____Birincisinde yapılan şey; sadece Allah (c.c)’ın emrini uygulamak için yapılmıştır. Bu ise Allah (c.c)’a yaklaşmak için yapılan en yüce ibadettir.
İkincisi ise; Allah (c.c)’ın emrine riayet edilmeksizin ve önemsenmeksizin yapılan şirk ve batıl bir ameldir.
____Ayrıca insanın vatanını sevmesi, doğduğu, yetiştiği yeri özlemesi meşru olan ve İslam’a zıd olmayan bir durumdur. Böyle bir durum ile vatan için dostluk ve düşmanlık yapmak ve sadece vatanı bir gaye görerek her şeyi vatan için yapmak arasında fark vardır. Bu durum İslam’a zıttır ve meşru değildir. Zira bu gibi durumlar, daha önce geçtiği gibi, vatanı Allah (c.c)’a denk tutmak demektir.
____Maalesef zamanımızdaki insanların çoğu bu iki durumu, ya bilerek ya da cahilliklerinden karıştırmakta, dolayısı ile Allah için değil, Allah’a isyan etmiş tagutları, onların yasalarını, taguti bir rejim olan cumhuriyeti, küfür bir inanç olan demokrasiyi, laikliği, kafirleri, müşrikleri, kafir ve İslam düşmanı başka ülkelerin menfaatlerini, yahudi ve hırıstiyanları, fahişe, pezevenk, faizci, tefeci, korkak ve sömürücüleri korumak için ölenlere şehid sıfatını vermektedirler. Böylece, İslami bir kavram olan “şehid” kelimesinin manasını tahrif etmiş ve ona tagutların hoşuna gidecek başka bir mana yüklemişlerdir. Aynı “ilah”, “rab”, “din”, “ibadet” v.s. kavramlarında olduğu gibi...
____Oysa İslamda şehid; “la ilahe illallah kelimesini yükseltmek ve bu gaye ile yukarıda saydığımız kötülükleri ortadan kaldırmak için savaşanlara verilen çok üstün bir sıfattır. Şehid denince ilk akla gelen; İslam dini, la ilahe illallah kelimesi, bu yolda kafirlerle savaş, bu yolda lezzetli bir ölüm ve Allah (c.c)’ın cennette vereceği üstün mevkilerle nimetlerdir. Bütün bu sayılan değerlere inanmadığı, bilakis bunlara düşman olduğu halde kendi yolunda ölenlere “şehid” diyen yalancı ve soytarıların gayesini bir düşün? Cahil insanların dini duygularını kullanarak taguti saltanatlarını korumak değil mi?
____Yeryüzünde Rasulullah (s.a.s)’ın kalbine en sevgili yer Mekke idi. Fakat onun kalbinde Allah (c.c), o yerden daha sevgili, daha değerli ve daha yüce idi. Bu iki şey arasında yani; çocukluğunu, gençliğini geçirdiği, yetiştiği ve sevdiği Mekke’de kalmakla İslam diyarı Medine’ye Allah (c.c) için hicret etmek arasında tercih yapmak zorunda kalınca, Allah (c.c) sevgisini vatan sevgisinden üstün tutarak Medine’ye Allah (c.c) için hicret etmeyi Mekke’de kalmaya tercih etti. Sahabeler ve onlara bağlı olanlar da bu yolu takib ettiler. İnşeallah bizler de onları örnek alarak onların yaptığı gibi yaparız!”
____Hz.Muhammed(sas) Buyuruyorki:''Hubbül vatan,minel iman=Vatan sevgisi imandandır''
O Vatan ki,üzerinde Allah(cc)ın dediği olur.O vatan ki.Kur'an hakim olur.İşte o vatan kutsaldır.Bir saat sınırda nöbet tutmak,bir yıllık nafile ibadetten daha hayırlı olur.
_________________________

İMAN KÖPRÜSÜ YIKILDI

2007-12-01T04:33:00.000-08:00

Osmanlıyı Yıkanlar.Müslüman halkı içerden çökertmek için,Her türlü şeytani pılanlarını uyguluyarak,Ayrımcalık yaparak,Laik Demokrasi adı altında.Müslümanın tarihi bağlarını koparmaya çalışıyorlar.Bugün PKK,Ermeni piçlerinin oyunudur,HAÇ,a taban ABD ve AB gibi Hıristiyanlar Pislikleridir.Bunlarla Alakasını kesmeyen kardeş olan Dahili bedbahtlar.Siyasi arenada Bunalara kardeş olmuş zalimlerdir.Bağ Köprümüz yıkılmıştır.Bu köprüden Yahudi ve Hıristiyanlar geçemezler.Ermenilere geçit yoktur.

Rızık Veren Allahdır

2007-11-11T06:17:00.000-08:00

Sabahleyin aç olan bu kuşlar,akşamleyin tok olarak dönerler.

Bütün canlıların rızkını Allah verir.

Kul'un Rabbini Bilmesi

2007-10-06T09:42:00.001-07:00

KULUN RABBİNİ BİLMESİ

Sana rabbin kim? diye sorulduğu zaman şöyle cevap ver: Benim Rabbim Allah'tır. O ki beni ve bütün yaratılmışları (alemleri) nimeti ile terbiye eden, yetiştiren Allah'tır. O benim kendisine ibadet ettiğim, O'ndan başka hiç bir ilahın olmadığı Allah'tır. Buna delil ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:
"Hamdın her türlüsü alemlerin Rabbi olan Allah içindir. (Fatiha Suresi: 2) Allah'ın dışındaki her şey (yaratılmış) bir alemdir. Bende bu alemden (yaratılmışlardan) biriyim.
Sana Rabbini ne ile, nasıl tanıdın, bildin? diye sorulduğu zaman şöyle cevap ver: O'nu (varlığına delalet eden) eylemleriyle ve mahlukatlarıyla bildim. Gece, gündüz, güneş ve ay onun ayetlerindendir. Yedi kat gök ve yedi kat yer ve aralarındaki her şey onun mahlukatlarındandır. Buna delil ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:
"Gece ile gündüz, güneş ile ay (Allah'ın varlığına delalet eden) onun ayetlerindendir. Güneş ve ayı (Rabler edinip) secde etmeyin. Onları yaratan Allah'a secde edin. Eğer Allah'a ibadet ediyorsanız." (Fussilet Suresi 37. ayet)
Ve şöyle buyurmuştur:
"Muhakkak ki sizin Rabbiniz olan Allah, gökleri ve yeryüzünü altı günde yaratmış ve sonrada arşın (tahtın) üstüne yükselmiştir. Gündüzün aydınlığını, onu süratle takip eden gece ile örten, güneşi, ayı ve yıldızları emrine boyun eğdiren O'dur. Böyle de her şeyi yoktan var etmek ve yarattıkları üzerinde tasarruf ve hüküm sahibi olma hakkı (yalnızca) Allah'ındır. Alemlerin Rabbi olan Yüce Allah hayrı bol olandır." (Araf Suresi 54. ayet)
Rab; ibadet edilendir. Buna delil ise yüce Allah'ın şu sözüdür:
"Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize ibadet edin. Umulur ki (böylece Allah'ın azabından) kurtulmuş olursunuz. O Rab ki sizin için yeryüzünü bir döşek, gökyüzünü de sağlam bir çatı yaptı. Gökyüzünden yağmuru indirip onunla sizin için çeşitli meyveleri rızık olarak çıkardı. Öyle ise siz bunları bildiğiniz halde Allah'a ortak koşmayın." (Bakara Suresi 21-22. ayetler)
(Büyük tefsir alimlerinden) İbn-i Kesir (Allah ona rahmet etsin) şöyle buyurmuştur. İbadete müstahak olan bu kadar çeşitli mahlukatı yaratan, Allah'tır.
İbadet Çeşitleri: Allah'ın yapılmasını emrettiği; islamın şartları, imanın şartları ve ihsan gibi ibadetlerdir. Öyle ise dua, korku, ümit etmek, tevekkül etmek, isteyerek yönelmek, çekinerek korkmak, itaat ederek sakınmak, bilerek korkmak, yönelmek, yardım dilemek, sığınmak, imdat dilemek, kurban kesmek, adak adamak, yardımını beklemek hep ibadet çeşitlerindendir. Bunlar gibi Allah'ın emrettiği bütün ibadetler yalnızca Allah için yapılır. Bu ibadetlere deliller ise Yüce Allah'ın şu ayetleridir.

Dua: "Muhakkak ki mescitler (ibadet yerleri) yalnızca Allah'a aittir. Dolayısıyla Allah'tan başka birine dua (ederek ibadet) etmeyin."(Cin Süresi: 18)
Kim Allah'tan başkasına dua eder yada duasında Allah'la beraber başkasını da ortak koşarsa, yada duasının bir kısmını başka bir şeye niyazda bulunmak için harcarsa şirke düşer, kafir olur. Buna delil ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:
"Kim Allah'la beraber başka bir ilaha (mabuda), ilahlığına hiç bir delili olmadığı halde dua edecek olursa, muhakkak ki onun cezası (hesabı) Rabbin katında olacaktır. Şüphesiz ki kafirler iflah olmayacaklardır." (Müminun Suresi: 117)
Peygamber efendimiz (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurmuştur:"Dua ibadetin beyni (özü)'dür."
Ve Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Sizin Rabbiniz buyurdu ki; Bana dua edin de dualarınıza cevap vereyim, icabet edeyim. Muhakkak ki bana ibadet etmekten kibirlenenler hakir ve küçük düşürülmüş olarak cehenneme gireceklerdir." (Gafir Suresi 60. ayet)

Korku: Bu ibadete delil ise Yüce Allah'ın şu ayetidir:Eğer iman eden kimseler iseniz, onlardan (kafirlerden) değil benden korkun" (Ali İmran Suresi: 175. ayet)

Ümit Etmek: Bu (ibadetin) delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:"Kim Rabbi ile karşılaşmayı ümit ederse salih amel işlesin ve Rabbine yapmış olduğu ibadetlerde ona kimseyi ortak koşmasın" (Kehf Suresi 110. ayet)

Tevekkül Etmek: Bu ibadetin delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:"Kim Allah'a tevekkül ederse Allah ona yeter" (Talak Suresi 3. ayet)

İsteyerek Yönelmek, Çekinerek Korkmak, İtaat Ederek Sakınmak: Bu ibadetlere delil ise Yüce Allah'ın şu sözüdür: "Şüphesiz ki Onlar hayırlı işleri yapmada acele ederler, ve bize korku ve istekle dua ederler. Onlar bize karşı (emirlerimize) itaat ederek sakınırlar"

Bilerek Korkmak: Bu (ibadete) delil ise Yüce Allah'ın şu sözüdür: "Onlardan değil, asıl benden bilerek (gerektiği gibi) korkun" (Bakara Suresi:150. ayet)

(Allah'a) Yönelmek: Bu (ibadetin) delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:"(Her işinizde) Rabbinize yönelin ve (nefislerinizle) O'nun (emirlerine, dinine) teslim olun." (Zümer Suresi 54. ayet)

Yardım Dilemek: Bu (ibadete) delil ise Yüce Allah'ın şu sözüdür: "Yalnız sana ibadet eder ve yalnızca senden yardım dileriz" (Fatiha Suresi 5. ayet)
Peygamber efendimiz bir hadisinde şöyle buyurmuştur: "Yardım dilediğin zaman Allah'tan yardım dile"

Sığınmak: Bu (ibadetin) delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:"De ki: İnsanların Rabbi ve Hükümranı olan Allah'a sığınırım" (Nas Suresi 1-2. ayet)

İmdat Dilemek: Bu (ibadetin) delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür: "Rabbinizi imdada çağırdınız da (O da hemen akabinde) sizin bu çağrınıza cevap vermişti(karşılık vermişti). (Enfal Suresi 9. ayet)

Kurban Kesmek: Bu (ibadetin) delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:"De ki: Benim namazım, kestiğim kurban, hayatım ve ölümüm alemlerin Rabbi olan Allah içindir. O'nun (bu ibadetlerde) hiç bir ortağı yoktur. Ben bununla (bu ibadetleri yapmakla) emrolundum ve ben ilk Müslüman olanım." (Enam Suresi 162-163. ayetler)
(Peygamber efendimiz) sünnetinde şöyle buyurmuştur:" Allah kendinden başkası için kurban kesene lanet etmiştir."

Adak Adamak: Bu (ibadetin) delili ise Yüce Allah'ın şu sözüdür:"Onlar adaklarını yerine getirirler ve şerri, kötülüğü yaygınlaşmış olan (o) günden korkarlar" (İnsan Suresi 7. ayet)

Lailahe İllellah'ın Manası

2007-10-06T09:41:00.001-07:00

LA İLAHE İLLALLAH'IN MANASI

La ilahe illallah'ın manasını daha önce geniş olarak açıklamıştık. Bu konuyu tekrar ele almamızdaki sebep; bazı ayet ve hadislerle konuya daha fazla açıklık getirmek ve bütün ibadetlerin sadece Allah'a yapılması gerektiğini, ölülerden veya ölmüş salih kimselerden veyahut meleklerden yardım istemenin ve onları yardıma çağırmanın şirk olduğunu zihinlere iyice yerleştirmektir.
Aşağıda zikredeceğimiz ayetler böyle kişiler hakkında nazil olmuştur.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor: "De ki: "O'nun dışında (ilah olarak) öne sürdüklerinizi çağırın. Onlar sizden ne zararı uzaklaştırabilirler ne de onu yararınıza dönüştürebilirler."Onların taptıkları da Rablerine daha yakın olmak için vesile ararlar. O'nun rahmetini umarlar, azabından da korkarlar. Çünkü Rabbinin azabı korkunçtur." (İsra: 56-57)
Şimdi bu ayetleri inceleyelim:
"Ey Muhammedi Allah'tan başkasına ibadet eden şu müşriklere de ki: "O'nun dışında (ilah olarak) öne sürdüklerinizi çağırın."
Yani; putları, ortaklan çağırın. Onlara yalvarın ve onlardan isteyin. Şüphesiz ki onlar sizin bir sıkıntınızı dahi gidermeye ve değiştirmeye güç yetiremezler. Sıkıntıyı sizden alıp başkasına da veremezler. Fakat bütün bunlara kadir olan ancak ve ancak eşi ve şeriki bulunmayan Allah'tır.
Avfi, İbn-i Abbas'tan rivayetle bu ayet konusunda şöyle dediğini bildirir:"Şirk ehli diyorlar ki: "Biz meleklere, Mesih'e (İsa'ya) ve Uzeyr'e ibadet ederiz." Onların ibadet ettikleri; Melekler, Mesih ve Uzeyr idi."
"Onların taptıkları da Rablerine daha yakın olmak için vesile ararlar."
Buhari, Abdullah b. Mes'ud'un bu ayet hakkında şöyle dediğini nakleder:"İnsanlardan bir topluluk cinlerden bir topluluğa tapıyordu. Cinler müslüman oldular ama onlara ibadet eden insanlar bunlara ibadet etmeye devam ettiler."
Abdullah b. Mes'ud'un sözünden ayetteki "vesile" nin "İslam" manasına geldiği anlaşılmaktadır.
"Onun rahmetini umarlar, azabından da korkarlar."
İbadet; ancak korku ve ümitle tamamlanıl'. Korkuyla kişi kötülüklerden sakınır, ümitle itaate devam eder.
"Çünkü Rabbinin azabı korkunçtur."
Allah'tan sakınılması ve cehenneme düşüp yanmaktan kaçınılması gerekir. Ateş azabından Allah'a sığınırız.
Bu ayetlerden apaçık anlaşılan gerçek şu ki: İnsanın salih kimseleri Allah'la kendisi arasında vasıta tayin ederek bunların kendisini Allah'a yaklaştıracağına inanması veya zannetmesi büyük şirklerdendir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Onlar Allah'ı bırakıp hahamlarını, papazlarını(din adamlarını) ve Meryem oğlu Mesih'i Rab edindiler." (Tevbe: 31)
İmam Ahmed, Timsizi ve İbn-i Cebir'in çeşitli yollardan olmak üzere Adiyy b. Hatam (r.a)'den rivayetlerine göre Rasulullah (s.a.s)'in daveti ona ulaştığında Şam'a kaçmıştı. O, cahiliyyet devrinde hristiyan olmuştu. Kız kardeşi ile birlikte kavminden bir grup esir edilmişti. Sonra Rasulullah (s.a.s) kız kardeşine ihsanda bulundu ve ona hediyeler verdi. O da kardeşine dönerek onu İslam'ı kabule ve Rasulullah (s.a.s)'in yanına gelmeye teşvik etti. Adiyy Medine'ye geldi. Kabilesi Taya içinde olup babası Hatam et-Tai cömertliğiyle meşhurdu. İnsanlar onun geldiğini haber verdiler. Adiyy boynunda gümüşten bir haç olduğu halde Rasulullah (s.a.s)'in yanına girdi. O sırada Rasulullah (s.a.s): "Onlar Allah'ı bırakıp hahamlarını, papazlarını (din adamlarını) ve Meryem oğlu Mesih'i Rab edindiler" ayetini okudu. Bunun üzerine Adiyy Rasulullah'a dedi ki:
"Muhakkak onlar, onlara ibadet etmiyorlar ki" dedi.
Rasulullah (s.a.s):
"Onlar Allah'ın helal kıldığı bir şeyi haram, haram kıldığı bir şeyi helal kıldıkları zaman onlara itaat etmiyorlar mı?" dedi. Adiyy b. Hatem: "Evet" deyince Rasulullah (s.a.s):
"işte böylece onlara ibadet ediyorlar" buyurdu. Daha sonra Rasulullah (s.a.s):
"Ey Adiyy! Ne dersin? Seni "Allah en büyüktür" denilmesi mi kaçırdı? Allah'tan başka daha büyük bir şey biliyor musun? Seni kaçıran nedir? "La ilahe illallah" denilmesi mi seni kaçırdı? Allah'tan başka ibadete layık ilah biliyor musun?" buyurup onu İslam'a davet etti. Adiyy gerçek bir şahadetle şehadette bulunarak müslüman oldu.
Adiyy şöyle anlatır:
"Gördüm ki Rasulullah'ın yüzü açıldı, neşelendi ve şöyle buyurdu:
"Muhakkak ki yahudiler gazaba uğramışlardır, hristiyanlar ise sapılmışlardır."
Bu ayeti Huzeyfe b. Yeman, Abdullah b. Abbas ve başkaları aynı şekilde tefsir etmişlerdir.
Suddi (r.a) bu ayet hakkında şöyle diyor:
"Onlar insanları nasihatçı kabul ettiler. (Yani insanların öğütlerini dinlediler). Allah'ın kitabını ise terk edip arkalarına attılar. İşte bunun içindir ki Allah (c.c): "Oysa tek olan Allah'tan başkasına ibadet etmemekle emrolunmuşlardı." buyurmuştur.
O bir şeyi haram kıldığında o haramdır. O'nun helal kıldığı helaldir. Koyduğu kanuna tabi olunur. Hükmettiği şey uygulanır.
"Ondan başka ibadete layık ilah yoktur. Allah koştukları eşlerden münezzehtir."
Ortaklardan, benzerlerden, yardımcılardan, zıtlar-dan, çocuklardan münezzeh, mukkaddes ve yücedir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"İnsanlar arasında Allah'ı bırakıp O'na koştukları eşleri Allah gibi sevenler vardır. Halbuki iman edenlerin Allah'ı sevmesi her şeyden fazladır. Zulmedenler azaba uğrayacakları zaman hiç tartışmasız bütün kuvvetin tümüyle Allah'ın olduğunu ve Allah'ın vereceği azabın gerçekten şiddetli olduğunu bir bilselerdi." (Bakara: 165)
Allah (c.c) bazı kimselerin Allah'tan başkalarım Allah kadar sevdiklerini söylüyor. Bundan apaçık anlıyoruz ki, bu kimseler Allah'ı çok sevdikleri halde bazı şeyleri Allah kadar sevdikleri için müşrik oluyorlar.
Allah'tan başkalarını Allah kadar sevenler cehennemin azabını hak ettiklerine göre, Allah'tan başkasını Allah'tan çok seven veya Allah'ı hiç sevmeyenlerin durumu acaba nasıl olur?
İhlaslı olan bir mü'min sadece Allah'ı sever. Diğer insanlara ise Allah için sevgi besler veya Allah için buğz eder (sevmez). İşte gerçek iman ve ihlas budur.
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurmuştur: "Kim "La ilahe illallah" derse ve Allah'tan başka tapılanları reddederse malı ve kanı haram olur. Onun hesabı Allah'a aittir." (Müslim)
Bu hadisi şerif "La ilahe illallah"ın manasını en güzel şekilde açıklayan hadistir. "La ilahe illallah"ı sadece dille söylemek, kişinin malını ve kanını haram kılmaz. Hatta kişi manasını bilerek ve tasdik ederek söylese bile kabul edilmez. Ancak ve ancak manasını bilip kalbiyle ve diliyle tasdik ederek, Allah'tan başka ibadet edilenleri de reddederek söyleyen kimsenin malı ve kanı haram olur. Bu hususta şüphe eden veya duraklayanın malı ve kanı kesinlikle haram olmaz.

LA İLAHE İLLALLAH'A DAVET ETMEK

Allah (c. c) şöyle buyuruyor:
"De ki: Benim yolum budur. Ben ve bana uyanlar bilerek insanları Allah'a çağırırı/. Allah'ı tenzih ederiz. Ben Allah'a ortak koşanlardan değilim."(Yusuf: 108)
Allah (c. c) insanlar ve cinler için göndermiş olduğu son rasulü Muhammed (s.a.s)'e şöyle söylemesini emrediyor:
"Ben, insanları İslam'a bilerek, şuurlu olarak ve kesin delillere dayanarak davet ederim. Bana bağlı olanlar da insanlara İslam'ı benim gibi tebliğ ederler."
"Allah'ı tenzih ederiz."
O'nu yüceltir, bütün noksan sıfatlardan ve mahlukata benzemekten tenzih ve takdis ederiz.
O'nun ortağı, dengi, benzeri, çocuğu, babası, arkadaşı, yardımcısı veya O'na bir şey hatırlatacak herhangi biri yoktur. O, bütün bunlardan yüce ve münezzehtir. O'nun hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. Bilakis bütün yarattıkları O'na muhtaçtır.
"Ben Allah'a ortak koşanlardan değilim."
Ben şirkten ve şirk ehlinden uzağım. Onlar benden değildir, ben de onlardan değilim.
İbn-i Abbas (r.a) şöyle rivayet ediyor:
Rasulullah (s.a.s) Muaz İbn-i Cebel (r.a)'ı Yemen'e gönderdiği zaman O'na şöyle dedi:
"Sen ehli kitaptan bir topluluğa gidiyorsun. Onları ilk davet edeceğin şey "La ilahe illallah" olsun. Eğer onlar bunu kabul ederlerse, onlara Allah'ın bir gün ve gecede beş vakit namazı farz kıldığını bildir. Bunu kabul ederlerse onlara bildir ki; Allah zenginlerin, fakirlere zekat vermesini emretmiştir. Bunu da kabul ederlerse en iyi malları haksız olarak almaktan sakın ve mazlumun bedduasından kork, çünkü onunla Allah arasında engel yoktur."(Buhari, Müslim)
Bu hadisten apaçık anlaşılıyor ki; bir kişi İslam'a davet edilirken ona bütün ibadetlerden hatta namazdan da önce: "La ilahe illallah" açıklanır. Kişi ancak bunu kabul ettikten sonra İslam'ın diğer emirleri önem sırasına göre anlatılır. Hadiste "La ilahe illallah"tan sonra sırasıyla namaz ve zekatın zikredilmesi bu ibadetlerin ne kadar önemli olduğunu göstermektedir.
Yalnız bu ibadetlerin zikredilip diğerlerinin zikredil-memesi, İslam'ı yeni kabul eden kişilerin namaz ve zekat dışındaki ibadetleri yapmakla yükümlü olmadıklarını göstermez. Özellikle bu iki ibadetin zikredilmesinin diğer bir sebebi de, bu ibadetlerin yerine getirilip getirilmediğinin fark edilmesidir. Çünkü, oruç gibi bazı ibadetler genellikle Allah ile kul arasında olduğu için bunların yerine getirilip getirilmediğini tespit etmek zordur.
İslam'ı kabul ettiği halde namazı kılmayan ve zekatı vermeyenlere savaş açılır.
Ehli kitap (yahudi ve hristiyanlar)'dan olanlar "La ilahe illallah"ı ya bilmezler ya da gerçek manasını bilip ona göre amel etmezler. Bunlara önce "La ilahe illallah"ın manası anlatılır ve buna uygun amelle emredilirler. Ancak bunu kabul ederlerse İslam'a girmiş ve diğer ibadetlerden sorumlu olmuş olurlar.
Sehl b. Sa'd (r.a) şöyle rivayet etmiştir:"Hayber savaşında Rasulullah (s.a.s) şöyle dedi:
"Yarın sancağı öyle bir kimseye vereceğim ki; Allah ve Rasulü onu sever, o da Allah ve Rasulünü sever. Allah'ın onu vesile ederek bize zafer nasip etmesini umarım."
Sahabeler o geceyi Rasulullah (s.a.s)'in sancağı kime vereceğinin merakı içinde ve aralarında bunu konuşarak geçirdiler. Sabahleyin hepsi sancağın kendisine verileceğinden umutlu olarak Rasulullah'a gittiler.
Rasulullah (s.a.s): "Ali b. Ebi Talip nerede?" diye sordu. "Gözünden rahatsız" dediler. Rasulullah (s.a.s):
"Onu çağırın" dedi. Sahabeler onu çağırdılar. Rasulullah (s.a.s) gözüne tükürüp ona dua edince sanki daha evvel şikayeti yokmuş gibi iyileşti. Rasulullah (s.a.s) sancağı ona verdi ve şöyle dedi:
"Onların bulundukları yere dikkatle gir. Onları İslam'a davet et. Onlara Allah (c.c)'nun onların üzerindeki haklarını bildir. Allah'a yemin ederim ki, senin vasıtanla bir kimsenin hidayete ermesi, senin için kırmızı develerden daha hayırlıdır."
(Buhari, Müslim)
Bu hadisi şerifte geçen: "O Allah ve Rasulünü sever, Allah ve Rasulü de onu sever" sözü yalnız Ali (r.a)'ye has bir özellik değildir. Bu özellik bütün mü' minler için geçerlidir. Fakat bu sözlerin Ali (r.a) için özel olarak söylenmesi onun faziletini gösterir.
"Allah'ın onu vesile ederek bize zafer nasip etmesini umarım." sözü Rasulullah'a has bilgilerdendir. Ayrıca Ali (r.a)'nin gözünün derhal şifa bulması da yine Rasulullah'a ait bir özelliktir.
Sahabelerin o geceyi, Rasulullah'ın kime sancak vereceğinin merakı içinde ve aralarında bunu konuşarak geçirmeleri, sahabelerin ilimde ve imanda ne kadar yüksek seviyede olduklarını, Allah yolunda cihadda ve hayırlı şeylerde nasıl birbirleriyle yarıştıklarını gösterir.
"Onların bulundukları yere dikkatle gir." sözü acele ve heyecana kapılmadan, düşünerek ve tedbirli olarak savaşmanın gerektiğini gösteriyor.
"Onları İslam'a davet et" sözü savaşta öncelikle İslam'ı tebliğ etmenin şart olduğunu bildiriyor. Fakat daha önce tebliğ yapılmışsa ikinci bir tebliğ yapılmadan saldırılabilir.
Bu hadisten bir insanın hidayetine vesile olmanın ne kadar sevap olduğunu anlıyoruz.

Yaratılış

2007-10-06T09:40:00.001-07:00

YARATILIŞIN GAYESİ

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"İnsanları ve cinleri yalnız bana ibadet etsinler diye yarattım." (Zariyat: 56)

Bu ayetten anlaşılıyor ki, insanların ve cinlerin yaratılış gayesi, yalnızca Allah'a ibadet etmektir.İbadetin ifade ettiği mana; belirli hareketleri, belirli zamanlarda yapmanın ötesinde, çok daha geniş ve kapsamlıdır. İbadet doğrudan doğruya insanın varoluşunun gayesini ve insan hayatının hedefini teşkil etmektedir.
Bu ayette geçen ibadet "TEVHİD" anlamındadır. Yani, yalnız Allah'a ibadet edip O'na hiçbir şeyi ortak koşmamak...
Tevhidi bu şekilde anlayıp buna göre amel etmeyen kişi ne kadar çok Allah'a ibadet etse de, Allah (c.c) onun ibadetini asla kabul etmez.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Allah'a ibadet edin. O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın." (Nisa: 36)
Allah (c.c) ortak koşulmaksızın yalnızca kendisine ibadet edilmesini emrediyor.Ayeti Kerimede ilk olarak, Allah'a ibadet emri, ikinci olarak da Allah'tan başkasına ibadet yasağı bildiriliyor. İbadetin gerçek anlamını bulabilmesi için bu iki şartın aynı anda olması gerekir.
Nitekim Allah: "...O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın." derken, ister bir meleğe, ister rasule, ister insana, ister hayvana, ister şeytana ve isterse bunlardan daha başka akla gelebilecek neye olursa olsun, kendisinden başkasına ibadet etmeyi yasaklıyor.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Andolsun ki biz her ümmete yalnız Allah'a ibadet edin ve tağuttan kaçının" demesi için bir resul gönderdik. Böylelikle onlardan kimine Allah hidayet verdi. Onlardan kiminin üzerine de sapıklık hak oldu. Artık yeryüzünde dolaşın da yalanlayanların uğradıkları sonu görün." (Nahl: 36)

İman

2007-10-06T09:39:00.001-07:00

İMANIN ŞARTLARI

1-Allah'a iman: Allah vardır ve kemal sıfatlara sahiptir. Yarattıklarının hiç birine benzemez. Hiçbir şey O'nun dengi ve benzeri değildir. Alemlerde, yerde ve gökte yalnız O yasama (kanun koyma) hakkına sahiptir. Bütün ibadetler yalnız O'na yapılır.
2- Meleklere İman: Meleklere Allah-u Tealanın Kur'an'da, Rasulullah (s.a.s)'in sahih hadislerinde onları vasfettiği şekilde iman etmek lazımdır.Melekler Allah'ın kullarıdır. Onlarda dişilik ve erkeklik yoktur. Nurdan yaratılmışlardır. Bir an bile Allah'a karşı
isyan etmez, günah işlemezler. Devamlı Allah'a ibadet ederler. Kur'an'ı Kerim'de ve sahih hadislerde isimleri zikredilenlere isimleriyle (Cebrail, Mikail, İsrafil, Malik, Rıdvan gibi) isimleri zikredilmeyenlere ise toplu olarak iman edilmesi gerekir.
3- Kitaplara iman: Allah katından gelen kitaplara Kur'an'ı Kerim'de ve sahih hadislerde ismi zikredilenlere ismiyle (Kur'an, Tevrat, İncil, Zebur gibi) zikredilmeyenlere ise genel olarak iman etmek gerekir. Kur'an'ın dışındaki kitaplar tahrif edilmiş olduğu için onlara Allah (c.c) katından geldiği şekliyle iman edilmesi gerekir. Kur'an ise Allah tarafından korunmak suretiyle kıyamete kadar baki kalacak ve yalnızca O'na bağlananlar kıyamet gününde kurtuluşa ereceklerdir.
4- Nebi ve Rasullere İman: Kur'an'ı Kerim ve sahih hadislerde ismi zikredilenlere ismiyle, ismi zikredilmeyenlere ise genel olarak iman edilmesi gerekir.
5- Ahiret Gününe İman: Ölümden sonra berzah (ölümden kıyamete kadar olan olaylar) hesap, mizan,cennet, cehennem, kabirde azab veya mükafat göreceklerin acı veya lezzeti beden ve ruhlarıyla duyacaklarına ve en önemlisi öldükten sonra dirilmeye iman edilmesi gerekir.
6 - Kaderin hayır ve şerrin Allah' tan olduğuna iman:
Kadere imanın Allah katında geçerli olabilmesi için şu dört şeye mutlaka inanılması gerekir:
Birincisi: Allah'ın ezeli ve kadim ilmine iman etmektir. Allahu Teala ezeli ve kadim ilmiyle ne olacağını bildi ve bu ezeli ilmiyle bildiği şeyleri yazdı.
İkincisi: Allah'ın olmasını dilediği şeyin mutlaka olacağına, olmamasını dilediği şeyin, mutlaka olmayacağına, gökte ve yerde meydana gelen bütün hareketlerin ve sessizliklerin Allah'ın izniyle olduğuna iman etmek.
Üçüncüsü: Allahu Teala'nın bütün mahlukatı yarattığına ve kainatın içindeki her şeyin Allah'ın yaratmasıyla ve takdiriyle meydana geldiğine iman etmek.
Dördüncüsü: Kendisine isabet eden şerrin kendisinden başkasına isabet edebileceği haîde kendisine isabet ettiğini zannetmemek veya kendisine isabet eden hayrın bir tesadüf sonucu kendisine isabet ettiğine inanmamak.
Allah (c.c) kader hakkında şöyle buyuruyor:
"Şüphesiz biz herzeyi (önceden tesbit edilmiş) bir kaderle yarattık."(Kamer: 49)
Her şey Allah'ın takdiri iledir. İnsanların yaptığı işleri de Allah yaratır. Yalnız insanlar yaptıkları işleri kendileri yapmış olmaları sebebiyle yaptıklarından kendileri sorumlu tutulurlar. Çünkü Allah her insana iyiyi kötüden ayırabilme kabiliyeti vermiş ve hayrı emredip şerri yasaklamıştır.
Allahu Teala kıyamete kadar olacak her şeyi ve bütün insanların yapacakları şeyleri levhi'l mahfuzda yazdı. Allahu teala için zaman kavramı olmadığı için bütün bunları ilmiyle yazdı. İnsanları yaptıkları amellerde zorlamadı. Allahu Teala'nın bunları yazması ezeli ilminden dolayıdır.
Buraya kadar mü'min ve müslüman olabilmek için ne gibi şartların gerekli olduğunu öğrendik. Şimdi de imanımızı koruyabilmemiz için ne yapmamız gerektiğini inceleyelim.
Allah (c.c) bizi niçin yarattığını şöyle bildiriyor:
"Ben insanları ve cinleri sadece bana ibadet etsinler diye yarattım."(Zariyat: 56)
Allah (c.c) bizi yaratma gayesinin yalnız kendisine ibadet etmemiz olduğunu belirtiyor. O halde Allah'ın bizden istediği ibadet nedir?
İbadet kelime olarak; boyun eğmek, itaat etmek, küçüklüğünü kabul etmek demektir. Şer'i manası ise; Allah'ın sevdiği, emrettiği, kabul ettiği ve razı olduğu bütün gizli ve açık ameller ve sözlerdir.
Allah (c.c) nelerin ibadet olduğunun tesbitini bizlere bırakmamıştır. Bunları kitabında ve Rasulullah'ın sünnetinde apaçık şekilde bildirmiştir. Bütün ibadetler yalnızca Allah'a yapılmalıdır. İbadetlerin herhangi biri Allah'tan başkasına yapıldığında veya Allah'la beraber bir başkasına yapıldığında Allah'a şirk koşulmuş olur.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah'a ibadet edin. O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın." (Nisa: 36)
Bu ayette Allah (c.c) ibadetlerin yalnız kendisine yapılmasını ve hiçbir şekilde şirk koşulmamasını emrediyor. Şirk koşulması ve tevbe etmeden bu hal üzere ölünmesi halinde bunu asla bağışlamayacağını şu ayetlerde bildiriyor.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah kendisine şirk koşulmasını asla bağışlamaz. Bundan başkasını dilediğine bağışlar." (Nisa: 116)
"Kim Allah'a şirk koşarsa muhakkak ki Allah ona cenneti haram eder. Varacağı yer ateştir. Zulmedenlerin yardımcıları yoktur."(Maide: 72)
"Eğer Allah'a şirk koşsalardı yaptıkları boşa giderdi." (En'am: 88)
Bu ayetlerde Allah'ın asla affetmeyeceği, amelleri boşa çıkarıcı ve sahibini ebedi cehenneme götürecek bir şeyden bahsediliyor: Şirk. O halde nedir bu şirk? Onu bilmemiz gerekir ki bilmeyerek dahi olsa amellerimizi boşa çıkarıp bizi ebedi cehenneme sürükleyecek bu şeyden korunabilelim. Zira şirki bilmeyen kişi her an şirke düşebilir.
Şirk: Kur'an ve sünnette ibadet olarak bildirilen şeylerin Allah'tan başkasına veya Allah'la beraber başkasına yapılması şirktir.
Allah (c.c) Kur'an ve sünnette şirki çok net ve açık bir şekilde açıklamış ve bu konudaki bilmemeyi mazeret olarak kabul etmemiştir.
"(Allah'a) ortak koşanlar, nefislerinin küfrünü göre göre Allah'ın mescidlerini onaramazlar. Onların yaptıkları boşa çıkmıştır. Ve onlar, ateşte ebedi kalacaklardır."(Tevbe: 17)
"De ki: "Allah'tan başkasına ibadet etmemi mi bana emrediyorsunuz ey cahiller?"
Sana ve senden öncekilere şöyle vahyedildi: "And olsun ki eğer (Allah'a) ortak koşarsan amelin boşa çıkar ve ziyana uğrayanlardan olursun."(Zümer: 64-65)
"iyilik yaparak (muhsin olarak)yüzünü Allah'a çeviren kimse muhakkak, sapasağlam bir kulpa sarılmıştır. Bütün işlerin sonu Allah'a döner." (Lokman: 22)
Ayette geçen "muhsin" kelimesi şirksiz olarak anlamındadır, ibadetler, Allah'tan başkasına Allah'la beraber dahi olsa yapıldığında Allah'a şirk koşulmuş olur.
Bunun daha iyi anlaşılması için bir kaç örnek verelim.
İnsanların çoğu ibadet nedir? diye sorulduğunda namaz, oruç, .hac, zekat, kurban gibi ibadetleri sayarlar ve bunların Allah'tan başkasına yapılmasının şirk olduğunu söylerler. Allah (c.c)bize bunların dışında bazı ibadetlerin olduğunu ve bunları insanların çoğunun bilmediğini bildiriyor.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Hüküm vermek yalnız Allah'a aittir. Allah, kendisinden başkasına değil yalnız O'na ibadet etmenizi emretmiştir. Dosdoğru din işte budur. Fakat insanların çoğu bilmezler."
(Yusuf: 40)
Allah (c.c) bu ayeti kerimede bize hüküm vermenin yalnız kendisine ait olduğunu, yalnızca kendisinin hükmüne itaat edilmesi gerektiğini ve hükümlerine itaatin de bir ibadet olduğunu bu nedenle kendisinden başkasının hükmüne itaat etmenin de şirk olduğunu bildiriyor. Ayetin devamında ise bunun yani yalnız Allah'ın hükümlerine itaatin ibadet olduğunu insanların çoğunun bilmediğini belirtiyor. Fakat Allah katında geçerli olan ve sağlam olan dinin ancak hükmün tamamen Allah'a tanındığında mümkün olacağım "dosdoğru din budur" sözüyle ifade ediyor.
Hüküm ancak gerçek ilahlık sıfatına sahip olan varlığa aittir. Çünkü bu hak Allah'tan başkasına verildiğinde o kişiye ibadet edilmiş olur. Halbuki Allah yalnız kendisine ibadet edilmesini emrediyor. "Yalnız O'na ibadet etmenizi emretti."
Allah'ın hakkı olan hüküm verme yetkisi ister Allah'la beraber başka birine, isterse sadece Allah'ın dışındaki birine verilsin bu hak kime tanınırsa O'na ilahlık sıfatı verilmiş olur. Velev ki ona: "Sen ilahımızsın" denmese bile. Çünkü bu hak ona verildiğinde ona ibadet edilmiş olunur. İnsanların çoğu Allah'tan başka bir varlığa namaz kılındığında onun için oruç tutulduğunda veya onun için haccedildiğinde ona ibadet edilmiş olunacağını kabul ediyorlar. Fakat bunlar gibi bir ibadet olan hüküm verme yetkisinin Allah'tan başkasına verilmesinin ona ibadet olduğunu anlayamıyorlar.
Allah (c.c) işte bu ayette bu gerçeğe işaret ediyor: "İnsanların çoğu bilmezler." Yani; insanların çoğu hüküm verme yetkisini tanıdığı kişi ya da kişilere ibadet ettiklerini bilmiyorlar. Fakat Allah (c.c) onların dosdoğru din üzerinde olmadıklarını bildiriyor. Dosdoğru din ise ancak bütün hüküm verme yetkisinin yalnız Allah'a verilmesiyle sağlanabilir. İşte ayette geçen "Dosdoğru din "in manası budur.
Bazı kimseler İslamı yeryüzüne hakim kılmak için küfür düzeninin Dar'ün nedveleri olan meclislerde parti kurarak bunu bir araç olarak kullanabileceklerini iddia ediyorlar. Bunu iddia edenler ya islamdan bihaber, ya hiç kafası çalışmayan kimseler ya da Allah' m istediği islamı planlı bir şekilde ortadan kaldırmak için çalışan kimselerdir.Zira parti kurarak iktidara adaylık koymak tağutluk talebinde bulunmaktan başka bir şey değildir. Çünkü Allah'ın hükümleri dışında hükümler koyan ve Allah'ın hükümlerinden başka hükümlerle hükmeden bir kişi veya meclis yalnız Allah'ın hakkı olan ve açık bir ibadet olan hüküm verme yetkisini kendi üzerine almış, haddini aşmış ve tağut olmuş olur. Bu iş Allah'ın rızasını kazanmak ve onun dinini hakim kılmak amacıyla yapılsa da her kim oylarıyla veya başka bir yolla bu partilere yardım eder ve desteklerse yalnız Allah'a tanınması gereken hüküm verme hakkını Allah'tan başka bir varlığa tanıdığı için ona ibadet etmiş ve kafir olmuş olur.
İslam yalnız Allah'a kulluğu emretmektedir. Kullara kulluğu değil. Kullara kul olunarak İslam hakim kılınamaz. İnsanları önce kullara kul ettirip daha sonra Allah'a kulluk ettirmekten daha sapık ve daha cahil bir düşünce olabilir mi?
Allah'ın haram (yasak) dediği haram, helal (serbest) dediği helaldir. Allah'ın helal kıldığı şeyi yasaklayan veya haram kıldığı şeyi serbest bırakan kişi ya da kişilere tabi olanlar, itaat edenler onlara ibadet etmiş olur.
Başka bir örnek; Allah (c.c) Kur'an' da şöyle buyuruyor:
"Yalnızca sana ibadet eder, yalnızca senden yardım dileriz."(Fatiha: 4)
"Rabbinizi yardıma çağırıyordunuz. O, ben size birbiri peşinden bin melekle yardım ederim, diye cevap vermişti." (Enfal: 9)
Allah (c.c) bu ayetlerle yardım istemeyi ve yardıma çağırmayı överek bunların ibadet olduğunu bildiriyor.
İnsanın sıkıntı durumunda Allah'a dua ederek yardım istemesi Allah'a yapılan bir ibadettir. Sıkıntıya düşen bir kişi ölü olan veya kendisini duyamayacak durumda olan birinden yardım ister veya yardıma çağırırsa yalnız Allah'ın elinde olan bir şeyi Allah'tan başkasından istediği için şirk koşmuş olur. Böyle yapan bir kişi diğer ibadetleri Allah'a yapsa bile yardım isteme ibadetini Allah'tan başkasına yaptığı için Allah bütün amellerini boşa çıkarır ve geçersiz kılar.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah'ı bırakıp da kıyamet gününe kadar cevap veremeyecek olan, kendisine yapılan dualardan habersiz kalan şeylere ibadet edenlerden daha sapık kim olabilir?" (Ahkaf: 5)
"Allah'ı bırakıp da sana ne fayda ne de zarar veremeyecek şeylere ibadet etme. Eğer bunu yaparsan sen de zalimlerden olursun.Allah seni bir zarara uğratırsa onu senden kaldıracak ancak O'dur.Sana bir iyilik dilediği takdirde O'nun nimetini engelleyecek bir kuvvet de yoktur. O, bunu kullarından dilediğine eriştirir. O, Gafur'dur, Rahim'dir." (Yunus: 106-107)
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"İyi bilinmelidir ki halis din Allah'ındır. Allah'ı bırakıp O'ndan başka dostlar edinenler: "Biz onlara ancak bizi daha çok Allah'a yaklaştırsınlar diye ibadet ediyoruz" derler. Muhakkak ki Allah aralarında ihtilaf ettikleri hususlarda hüküm verecektir. Şüphesiz ki Allah yalancı ve kafir olan kimseyi hidayete erdirmez." (Zümer: 3)
Bu ayette Allah (c.c): Allah'a yaklaşmak niyetiyle bile olsa ibadetleri Allah'tan başkasına yapan kişinin kafir olduğunu bildirmiştir.
Şimdi de bütün rasullerin ve son rasul Hz. Muhammed (s.a.s)'in tebliğ etmek için hayatlarım harcadıkları kendisinde ebedi mutluluk ve ebedi bir azabtan kurtuluşun olduğu rasullerin davetinin özünü oluşturan bir kelime üzerinde duralım. Şehadet kelimesi olan LAİLAHE İLLALLAH.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Biz senden önce hiçbir rasul göndermiş olmayalım ki ona: "Benden başka ibadete layık ilah yoktur,bana ibadet edin" diye vahy etmiş olmayalım." (Enbiya: 25)
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:
"İnsanlarla La ilahe illallah deyinceye kadar savaşmakla emrolundum. La ilahe illallah derlerse mallarını ve canlarını Allah'ın hakkı dışında benden korumuş olurlar. Bunun dışındaki hesapları ise Allah'a aittir." (Buhari-Müslim)
"Kim La ilahe illallah Muhammedun Rasulullah'a şehadet ederse Allah ona cehennemi haram kılar."(Müslim)
O halde sahibini ebedi kurtuluşa erdirecek olan bu La ilahe illallah nedir?
Şehadet kelimesinin Allah katında geçerli olabilmesi, insanı cehennemden kurtarabilmesi için belli şartlar vardır. Bu şartlar gerçekleşmedikçe günde bin defa La ilahe illallah dense bile bu kelime kişiye hiçbir fayda sağlamayacaktır.
Bu şartlar şunlardır:
Birincisi: Bu kelimeyi söyleyen kişinin manasını bilmesi gerekir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Bil ki! Allah'tan başka ibadete layık hiçbir ilah yoktur."(Muhammed: 19)
"Allah'tan başkasına çağıranlar şefaate hak kazanamayacaklardır.Ancak kelime! şehadetin manasını bilerek şehadet edenler bundan müstesnadır."(Zuhruf: 86)
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:
"Kim La ilahe illallah in manasını bilerek ölürse cennete girer."(Müslim)

Tevhid

2007-10-06T09:28:00.001-07:00

TEVHİDİN FAZİLETLERİ

Allah (c. c) şöyle buyuruyor:
"İman edenler ve imanlarına zulüm (şirk) karıştırmayanlar işte güvenlik onlar içindir ve onlar hidayete ermişlerdir." (En'am: 82)
Abdullah b. Ömer (r.a) diyor ki: "İman edenler ve imanlarına zulüm karıştırmayanlar işte güvenlik onlar içindir ve onlar hidayete ermişlerdir." ayeti nazil olunca sahabelere bu ayet ağır geldi ve Rasulullah (s.a.s)'e dediler ki: "Ya Rasulallah! İçimizden nefsine zulmetmeyen kim vardır?" Rasulullah (s.a.s):
"Ayetteki zulüm anladığınız gibi değildir. Salih kul Lokman'ın:Ey oğulcuğum! Allah'a şirk koşma! Muhakkak ki şirk en büyük zulümdür." (Lokman: 13)dediğini işitmediniz mi? Ayette geçen zulüm şirktir." buyurdu. (Buhari)
Bu ayeti kerimeden apaçık anlıyoruz ki; kıyamet gününde kurtuluşa erecek olan kimseler, ibadetlerini yalnız Allah için yapıp O'na hiçbir şeyi ortak koşmayan kimselerdir.
Muaz b. Cebel (r.a) şöyle rivayet ediyor:"Rasulullah (s.a.s) eşek üzerinde idi. Ben de onun arkasına binmiştim. Bana şöyle buyurdu:
"Ey Muaz! Allah'ın kulları üzerindeki ve kulların Allah üzerindeki hakkı nedir biliyor musun?" Dedim ki:
"Allah ve Rasulü daha iyi bilir." Buyurdular ki:
"Allah'ın kulları üzerindeki hakkı kullarının yalnız O'na ibadet etmeleri ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmamalarıdır. Kulların Allah üzerindeki hakkı ise kendisine hiçbir şeyi ortak koşmayan kullarına azab etmemesidir." Dedim ki:
"Ya Resulallah! Bunu insanlara müjdeleyeyim mi?" Buyurdular ki:
"Hayır, müjdeleme! O zaman buna güvenirler."
(Buhari, Müslim)
Kim Allah'ın hakkını verir, yani yalnız O'na ibadet eder ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmazsa, işte Allah (c.c) bu kişiyi cehennemin ebedi azabından koruyacağına dair söz veriyor.
Rasulullah (s.a.s)'in, Muaz b. Cebel (r.a)'den bu hadisi insanlara bildirmemesini istemesinin sebebi, bunu iyi anlayamayan cahil insanların, bu söze güvenip salih amel işlemeyi terk etme ihtimali olduğu içindir. Fakat bu hadisin gerçek manasını kavrayan kimseler, Allah'ın rızasını kazanmak için daha fazla hayırlı amel işlemeye çalışırlar ve iyiliklerini arttırırlar. Bu hadisin böyle kimselere bildirilmesi yasaklanmamıştır.
Ubade b. Es-Samid (r.a) Rasulullah (s.a.s)'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:
"Kim "La ilahe illallah"a şehadet edip Allah'ın tek olup ibadette O'na hiçbir ortak olmadığına, Muhammed (s.a.s)'in O'nun kulu ve Rasulü olduğuna, İsa (a.s)'ın O'nun kulu, rasulü ve ondan bir ruh olduğuna, "Ol" kelimesinin Meryem'e yöneltildiğine, cennet ve cehennemin hak olduğuna şehadet ederse, ne yaparsa yapsın Allah onu cennete sokar."
(Buhari, Müslim)
Hadiste geçen "Kim "La ilahe İllallah "a şehadet ederse" sözünden maksad; kim bu kelimenin manasını bilerek, buna kalbiyle iman edip hayatını buna göre düzenlerse demektir .Çünkü, bu kelimeyi manasını bilmeden şuursuzca tekrarlayan veya manasını çok iyi bildiği halde ona göre amel etmeyen kişinin müslüman olmadığı icma ile sabittir.
Zaten hadisteki "Şehide: Şahitlik etti" kelimesinden de bu anlaşılmaktadır.
Kelime-i Şehadet'in manası daha önceki konularda açık ve geniş olarak delilleriyle anlatılmıştı.
Bu hadisi şerifte Rasulullah (s.a.s) bizlere haber veriyor ki: "La ilahe illallah"ın manasını bilip bunu diliyle ikrar, kalbiyle tasdik eden, buna göre amel eden ve ibadette O'na hiçbir şeyi şirk koşmayan, Muhammed (s.a.s)'in Allah'ın kulu ve bütün insanlar ve cinler için gönderdiği son rasulü olduğuna, İsa'nın Allah'ın oğlu olmayıp Allah'ın kulu, rasulü ve Meryem'e ilka ettiği kelimesi olduğuna, cennet ve cehennemin hak olduğuna iman eden kişi cennete girer.
İsa (a.s)'ın Allah'tan bir ruh olduğuna iman etmek demek, İsa (a.s)'ın Allah'ın yarattığı ruhlardan biri olduğuna iman etmek demektir.
Utban (r.a) diyor ki: Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurdu:"Allah (c.c) kendi rızasını isteyerek "La ilahe illallah" diyen kimseye cehennemi haram kıldı."(Buhari, Müslim)
"Allah'ın rızasını isteyerek...." demek, ihlaslı olarak kalbiyle Allah'a yönelip Allah'ın rızasını hedef kabul ederek, şirkin her çeşidini terk etmek demektir. La ilahe illallah'ın manasını bilip bunu kalbiyle tasdik, diliyle ikrar eden ve hayatını tevhidin gerektirdiği şekilde düzenleyen kimse hiçbir zaman haramlarında ısrar etmez ve bir haram işlediğinde hemen tevbe eder. Bu şekilde ölen bir kimse ise asla cehenneme girmez.
Fakat La ilahe illallah'ın manasını bilerek kabul ettiği halde haramlarında ısrar edip tevbe etmeyen ve haramları sevaplarından fazla olan kimseler ölmeden önce tevbe etmezlerse, cehenneme gireceklerdir. Çünkü bu kişiler La ilahe illallah'ı kabul ettikleri halde, Allah'ın rızasını isteyerek ihlaslı olarak buna şehadet etmemişlerdir. Zira ihlaslı olarak söylemiş olsalardı haramlarında ısrar etmemeleri gerekirdi.
Enes b. Malik (r.a) diyor ki: Rasulullah (s.a.s)'in şöyle buyurduğunu duydum: "Allah (c.c) dedi ki: "Ey Ademoğlu! Eğer yeryüzünü dolduracak kadar haram ile bana gelsen ve bana hiçbir şeyi ortak koşmadığın halde bana kavuşsan ben seni yeryüzünü dolduracak kadar mağfiretle karşılarım."(Tirmizi rivayet etti ve "hasen" dedi.)
Kim ibadetlerini Allah'a has kılarak şirki terk eder ve Kelime-i tevhidi kalbiyle tasdik, diliyle ikrar edip, yaşantısını bunun gerektirdiği şekilde düzenlerse Allah (c.c) onun işlediği haramları affedecektir. Tevhidin nuru bir kişinin kalbine girince, bu iman kalbi her türlü şirkten ve pisliklerden temizleyip sadece Allah'a teslim eder. Allah'a iman ile Allah'tan başkasına imanın zaten aynı kalpte bir arada bulunması imkansızdır. Tevhidin nuru kalbe girdiği zaman kişinin daha önce işlemiş olduğu hata ve haramları temizleyip yok eder.
Bu hadisten apaçık anlaşılıyor ki; La ilahe illallah'ı sırf sözle söylemek kişiye fayda vermez. Gerçekten müslüman olabilmek için mutlaka şirkin terk edilmesi gerekir. Bu ise lafla olabilecek bir şey değildir. Kişinin şirkin her çeşidinden kalben ve ameliyle bilfiil uzaklaşması şarttır.
Kişinin Allah'ın mağfiretine nail olabilmesi için; kalbini, düşüncelerini, adetlerini ve yaşantısını şirkin bütün pisliklerinden temizleyip ihlaslı olarak sadece Allah (c.c)'ya ibadet etmesi gerekir.
Ebu Said el-Hudri (r.a) şöyle rivayet ediyor: Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurdu:
"Musa (a.s) dedi ki: "Ya Rabbi! Bana, seni hatırlayıp dua edebileceğim bir şey öğret." Allah (c.c) şöyle buyurdu:
"Ey Musa! La ilahe illallah, de." Musa (a.s) dedi ki:
"Ey Rabbim bütün kulların bunu diyorlar." Bunun üzerine Allah (c.c) şöyle buyurdu:
"Ey Musa! Yedi gökler ve içinde bulunanlar ile yedi yerler bir kefeye konsa "La ilahe illallah" da bir kefeye konsa "La ilahe illallah" ağır gelir."(Hakim ve İbn-i Hibban rivayet etmişler ve sahih demişlerdir.)
Bu hadisten La ilahe illallah'ın ne kadar değerli ve ne kadar yüce bir kelime olduğu apaçık anlaşılmaktadır. Fakat bu kelimenin değerinden faydalanabilmenin yegane yolu, bunu söyleyen kişinin manasını bilip buna iman ettikten sonra tüm yaşantısını buna göre düzenlemesidir. Yeryüzünde birçok insanın bu değerli kelimeyi söylemesine rağmen, onların Allah katında sivrisinek kanadı kadar bile değeri yoktur. Ayrıca yine bu hadisi şeriften en yüce ve en güzel zikrin "La ilahe illallah"ı söylemek olduğunu anlıyoruz. Zikrin sünnete uygun olabilmesi için "La ilahe illallah" kelimesinin tam olarak söylenmesi gerekir. Zikirde sadece "hu" demek sünnete aykırıdır, bid'attır.

Resuller ve Tevhid

2007-10-06T09:23:00.001-07:00

RÂSULLER VE TEVHİD AKİDESİ

Allah (c.c) her ümmete muhakkak bir resul göndermiştir. Allah'ın yeryüzü halkına gönderdiği ilk rasul olan Nuh (a.s)'ın kavminde şirk meydana gelmesinden son resul olan Muhammed (s.a.s)'e kadar geçen her nesil ve gruba resuller gönderilmiştir. Bütün resullerin bir tek gönderiliş gayesi vardı: İnsanları yalnız Allah'a ibadet etmeye ve tağuttan kaçınmaya davet etmek...
Bütün rasullerin dini birdir ve o da "Tevhid Dini"dir. Tevhid ise, yalnız Allah'a ibadet edip tağutu reddetmedikçe asla gerçekleşemez.
Tirmizi ve Taberani'nin rivayetine göre: İbni Mes'ud (r.a) diyor ki: "Üzerinde Rasulullah (s.a.s)'in mührü bulunan vasiyetini görmek isteyen şu ayeti okusun:
"De ki: "Gelin size Rabbinizin neleri haram kıldığını söyleyeyim. O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın.Ana-babaya iyilik yapın..." (En'am: 151)
Allah (c.c) bu ayette sevgili Rasulü Muhammed (s.a.s)'e hitap ederek şöyle buyuruyor:
Ey Muhammed! Allah'tan başkasına ibadet eden, Allah'ın kendilerine verdiği rızıkları haram kılan, çocuklarını öldüren o müşriklere söyle: Onların bütün bu yaptıkları, kendi görüşleri ile ve şeytanların onları aldatmasıyla meydana gelmektedir. Onlara de ki: Gelin (zan, iftira ve yalan olarak değil, gerçek bir şekilde Allah tarafından bir vahiy ve bir emir olarak) Rabbinizin size neleri haram kıldığını anlatıp haber vereyim: O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"De ki: "Gelin .size Rabbinizin neleri haram kıldığını söyleyeyim."
Yani; Rabbiniz size şunları ve şunları haram kılmıştır. Şüphesiz ki helal ve haram sınırlarını tayin etme yetkisi sadece ve sadece, yegane Rab ve tek ilah olan Allah'a aittir. O'ndan başka hiç kimse bu sınırlan belirleyemez.
"O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın."
İslam'da ilk yasaklanan şey; her çeşidiyle şirktir. Diğer bütün yasaklar ondan sonra gelir, insanlar öncelikle ilah ve Rab olarak sadece Allah'ı benimseyip O'na hiçbir şeyi eş koşmamalı, Allah'tan başka hüküm ve kanun koyucu olmadığını kabul etmelidirler. Ancak böylece vicdanlar ve kalpler şirkin pisliğinden, akıl da hurafelerden ve batıl inançlardan temizlenir. Ancak böylece toplumlar cahiliyyet geleneklerinden sıyrılır, insanlar kullara kulluk etmekten kurtulurlar.
Şirkin pisliklerinden tümüyle temizlenmeden, tevhid akidesi hayat pratiğine hakim olamaz.
Bu ayeti kerimede bahsedilen şirk; insanların hüküm koyma ve hakimiyet konusunda Allah'tan başkasına yetki tanımalarından ortaya çıkan şirktir.

Peygamberi bilmek

2007-10-06T09:22:00.001-07:00

RASULULLAH (s.a.v.)'İ BİLMEK

Rasulullah (s.a.s)'in babası Abdullah, dedesi ise Haşim'in oğlu Abdulmuttalib'tir. Haşini Kureyş kabilesindendir. Kureyş ise Araptan, Arap ise HaliluiTahman İbrahim (a.s)'ın oğlu İsmail'in soyundandır.
Rasulullah (s.a.s) Mekke'de doğmuştur. Altmış üç sene yaşadı. Bunun ilk kırk senesi rasul olarak gönderilmeden önceki, son yirmi üç senesi ise rasul olarak gönderildikten sonraki hayatını içermektedir.
Rasulullah (s.a.s); "Alak Suresi"ndeki "İkra" ayetiyle nebi oldu.
"Ey örtüye bürünüp (sarınan)! Kalk da uyar." (Müddessir: 1) ayetiyle de rasul oldu.
Nebi: Allah tarafından kendisine vahy olunmuş fakat davet etmekle yükümlü olduğu bir şeriat bildirilmeyen kimsedir.
Rasul: Allah tarafından kendisine vahy olunan ve davet etmekle yükümlü olduğu bir şeriat bildirilen kimsedir.
Allah (c.c) Rasulullah (s.a.s)'i insanları şirkten korkutmak, tevhide davet etmek için gönderdi.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Ey örtüye bürünüp (sarınan)! Kalk da uyar.Rabbini yücelt, elbiseni temizle, kötü şeylerden sakın, yaptığın iyiliği çok görerek başa kakma. Rabbin için sabret."(Müddessir: 1-7)
Ayetteki "Kalk da uyar" şirkten korkut, tevhide çağır demektir.
"Rabbini yücelt, elbiseni temizle" ise Rabbini tevhidle yücelt, amellerini şirkten temizle demektir.
"Kötü şeylerden sakın" ise putlardan ve putlara tapanlardan uzak dur dernektir. Rasulullah (s.a.s) bu konu üzerinde on üç sene durdu.
Rasulullah (s.a.s) bi'setten (nebi olduktan) on sene sonra İsra ve Miraç hadisesi oldu.
İsra: Rasulullah (s.a.s)'in bir gece evinden alınarak Kudüs'de bulunan Mescid-i Aksa'ya götürülmesi olayıdır.
Miraç: Mescid-i Aksa'dan semaya yükselmesidir.
Semada beş vakit namaz farz kılındı. Rasulullah (s.a.s) bu farz kılınan namazları Mekke'de üç sene kıldı. Daha sonra Medine-i Münevvere'ye hicretle emr olundu.
Hicret: Şirk beldesinden İslam beldesine, bid'at beldesinden sünnet beldesine göç etmektir. Hicret müslümanlara kıyamete kadar farz kılınmıştır.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Nefislerine zulmedenlerin canlarını aldıkları zaman melekler: "Ne yapıyordunuz?" deyince: "Yer yüzünde biz zayıf kimselerdik" derler. Melekler de:"Allah'ın arzı geniş değil miydi, hicret etseydiniz ya?" derler. İşte onların barınacakları yer cehennemdir. O, ne kötü dönüş yeridir."(Nisa: 97)
"Erkek, kadın ve çocuklardan çaresiz kalan, yol bulamayanlar müstesnadır. İşte onları Allah'ın affetmesi umulur. Ve Allah, affedendir, bağışlayandır."(Nisa: 98-99)
Birinci ayetin nüzul sebebi hakkında Buharı şöyle rivayet ediyor:
Mekke ehlinden Rasulullah (s.a.s) ile beraber hicret etmemiş bir topluluk hakkında inmiştir. Bunlar fitneye düşerek müşriklerle beraber Bedir harbinde müslümanlara karşı savaşmışlardır. (Bu kimseler müslüman olduklarını "izliyorlardı. Bedir harbi çıkınca müşrikler bunları harbe katılmak için zorladılar. Onlar da müslüman olduklarını açıklarlarsa öldürülecekleri korkusuyla Bedir harbine katıldılar.) Allah (c.c) onların özürlerini reddetti. Ve onları cehennemle cezalandırdı.
İkinci ayetin manası ise; yaşlı, çocuk ve kadınlardan hicret edemeyenlerden hicret etmelerini engelleyecek gerçek özürleri olanları Allah'ın affetmesi umulur.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Ey inanmış kullarım! Benim yarattığım yeryüzü geniştir. Yalnız bana kulluk ediniz."
(Ankebut: 56)
Bu ayeti kerimede Allah (c.c) mü'minlere Allah'a ibadet etmek ve tevhid dinine uygun olarak yaşamak için; tevhid dininin gereklerini yerine getiremedikleri ve şirke düşmek için zorlandıkları yerden hicret etmelerini emrediyor.
Hicret kıyamete kadar bu ümmete farz kılınmıştır.
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:
"Tevbe kapısı kapanmadan hicret kapısı kapanmaz. Tevbe kapısı ise güneş batıdan doğuncaya kadar açıktır."(Müslim)
Rasulullah (s.a.s) Medine'ye hicret ettikten sonra zekat, oruç, hac ve kılıç ile cihad gibi İslam'ın diğer hükümleriyle emrolundu. Bu hükümleri bildiren ayetlerin inmesi on sene sürdü. Kılıçla cihad, zekat ve oruç hicretin ikinci senesinde farz kılındı.
Rasulullah (s.a.s) hicretin onuncu yılında vefat etti. Onun dini kıyamete kadar geçerlidir. Hiçbir hayır yoktur ki bu din onu emretmiş olmasın, hiçbir şer de yoktur ki bu din onu yasaklamış olmasın. Bu dinin emrettiği hayır; tevhid ve Allah'ın sevip razı olduğu sözler ve amellerdir. Yasakladığı şer ise; ibadette Allah'a ortak koşmak ve Allah'ın sevmediği ve kabul etmediği sözler ve amellerdir. Rasulullah (s.a.s) bütün insanlığa gönderildi.
Allah (c.c) bütün insanların ve cinlerin sadece kendisine itaat etmesini farz kıldı.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Ey Muhammedi De ki: "Ey insanlar! Doğrusu ben, Allah'ın hepiniz için gönderdiği resulüyüm."(A'raf: 158)
"Ey Muhammed!Bir zaman Kur'an'ı dinleyecek bir cin taifesini sana yöneltmiştik. Kur'an okunu
şunda hazır bulununca birbirlerine: "Susun, dinleyin" dediler. Okuma bitince de kavimlerine uyarıcılar olarak döndüler." (Ahkaf: 29)
Allah (c.c) dinini Muhammed (s.a.s) ile tamamladı. Bu din Rasulullah (s.a.s)'den sonra hiçbir şeye muhtaç değildir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Bugün sizin dininizi kemale erdirdim, üzerinizdeki nimetimi tamamladım ve size din olarak İslam'dan razı oldum." (Maide: 3)
Allah (c.c) bu ayeti kerimede akidenin tamamlandığını ve Allah'ın şeriatını ve kanununu kemale erdirdiğini ilan ediyor. İşte din budur!....
Hiçbir müslümanın İslam'da eksikliklerin bulunduğunu veya birtakım ilavelerin yapılması gerektiğini düşünmesi asla mümkün değildir. Onda herhangi bir ilaveyi gerektirecek eksiklik yoktur. Allah (c.c) İslam dinini kıyamete kadar bütün insanlığa din olarak seçtiği için geliştirilip değiştirilmeye de ihtiyacı yoktur.
Kim Allah'ın şeriatını ve kanunlarını bir tarafa bırakıp tatbik etmez, başka kanunlara uygun olarak hareket ederse, Allah'ın mü'minler için beğendiğini beğenmemiş ve dolayısıyla Allah'ı inkar etmiş olur ve dinden çıkar.
Bir yahudi Ömer (r.a)'ye gelerek dedi ki:"Siz Kur'an'dan öyle bir ayet okuyorsunuz ki bu ayet yahudilere inmiş olsaydı o günü bayram ilan ederdik." Ömer (r.a):
"Bu hangi ayettir?" diye sordu. Yahudi dedi ki:
"Bugün sizin dininizi kemale erdirdim. Üzerinizdeki nimetimi tamamladım. Ve size din olarak İslam'dan razı oldum" ayetidir. Ömer (r.a) dedi ki:
"Vallahi ben bu ayetin Rasulullah (s.a.s)'e nerede ve ne zaman indiğini biliyorum. Cuma günü Arafat'ta indi.
Allah'a hamd olsun ki bu iki gün de bizim için bayramdır." (Buhari-Müslim-Tirmizi-Nesei)
Her mü'minin Rasulullah (s.a.s)'in vefat ettiğine ve bütün insanların öldükten sonra dirilip hesaba çekileceklerine ve amellerinin karşılığını göreceklerine iman etmesi gerekir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Ey Muhammedi Şüphesiz sen de öleceksin, onlar da ölecekler. Ey insanlar! Sonra siz kıyamet günü Rabbinizin huzurunda duruşmaya çıkacaksınız."(Zümer: 30-31)
"Sizi yerden yarattık. Oraya döndüreceğiz. Sizi tekrar oradan çıkaracağız."(Ta-ha: 55)
"Allah sizi yerden bitirir gibi yetiştirmiştir. Sonra sizi oraya döndürür ve yine oradan çıkarır."
(Nuh: 17-18)
Allah (c. c) bütün insanları öldükten sonra dirilteceğini ve hesaba çekip herkese ameline göre karşılık vereceğini şu ayeti kerimede bildiriyor:
"Allah kötülük yapanlara işlerinin karşılığını verir. İyi amel işleyenleri ise cennetle mükafatlandırır."(Necm: 31)Öldükten sonra dirilmeyi yalanlayan kimsenin kafir olduğunu Allah (c. c) şu ayeti kerimede belirtiyor:
"İnkar edenler tekrar diriltilmeyeceklerini ileri sürerler. Ey Muhammedi De ki: "Evet Rabbime andolsun ki şüphesiz diriltileceksiniz ve sonra yaptıklarınız size bildirilecektir. Bu Allah'a kolaydır."(Teğabun: 7)
Allah (c. c) bütün rasullerini, Allah'a ibadet edip O'na hiçbir şeyi ortak koşmayan kimseleri cennetle müjdelemek, Allah'a ortak koşanları cehennem azabıyla korkutmak için gönderdi.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"İnsanların Allah'a karşı bir delili olmaması için cennetle müjdeleyici ve cehennemle korkutucu rasuller gönderdik." (Nisa: 165)
"Biz senden önce hiç bir rasul göndermiş olmayalım ki ona: "Benden başka ibadete layık ilah yoktur, bana ibadet ediniz" diye vahyetmiş olmayalım."
(Enbiya: 25)
"Muhakkak ki her topluluğa rasul gönderdik ve Allah'a ibadet etmelerini ve tağuttan sakınmalarını emrettik." (Nahl: 36)
Allah (c.c) insanları tevhide davet etmek ve şirkten korkutmak için yüz yirmi dört bin nebi, üç yüz on üç rasul göndermiştir.
İbn Merduyeh ve İbn Ebu Hatim; Ebu Zerr (r.a)'in şöyle dediğini nakletmişlerdir:
Ebu Zerr Rasulullah (s.a.s)'e sordu:
"Ya Rasulallah! Kaç nebi vardır?" Rasulullah:
"Yüz yirmi dört bin nebi var" buyurdu. Ebu Zerr:"Onlardan kaçı rasuldür?" diye sordu. Rasulullah:
"Üç yüz on üçü" dedi. Ebu Zerr:
"Kaç sahife ve kaç kitap indirildi?" diye sorunca da Rasulullah (s.a.s) şöyle cevab verdi:
"Yüz sahife ve dört kitap indirildi. Tevrat Musa'ya, İncil İsa'ya, Zebur Davud'a ve Kur'an ise bana indirilmiştir. Sahifeler ise; elli sahife Şite, otuz sahife İdris'e, on sahife İbrahim'e, on sahife Musa'ya indirilmiştir."
Bu hadisin kesin olarak sahih olup olmadığını ancak Allah bilir. Bu sebeple her müslüman genel olarak bütün nebilere, resullere, kitaplara ve sahifelere iman etmelidir. Bunların kesin sayısını ancak Allah (cc)bilir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:'"Gönderilen rasullerin bir kısmını daha önce sana anlatmış, bir kısmını da anlatmamıştık."(Nisa: 164)
Resullerden ulul azm olanları beş tanedir. Bunlar:Muhammed (s.a.s), İbrahim (a.s), Musa (a.s), Nuh (a.s) ve İsa (a.s)'dır.
Resullerin ilki Nuh (a.s)'dır. Resullerin ve nebilerin sonuncusu Muhammed Mustafa (s.a.s)'dir.
Adem (a.s) ile Nuh (a.s) arasında yaklaşık on yüz yıllık bir zaman vardır. Bu zaman içerisinde bütün insanlar tevhid üzere idiler. Ta ki salih kimseler hakkında aşırı gidip şirke düştükleri sırada Allah (c.c) Nuh (a.s)'ı rasul olarak gönderdi. Nuh (a.s)'ın ilk rasul olduğu icma ile sabittir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Nuh'a, ondan sonra gelen nebilere vahyettiğimiz gibi ey Muhammed! Şüphesiz sana da vahyettik."
(Nisa: 163)
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:
"Kıyamet gününde insanlar mahşer sıkıntısından kurtulmak için Nuh (a.s)'a gelip şöyle diyecekler:
"Ey Nuh! Sen, yeryüzünde ilk resulsün. Bize şefaat et." (Buhari, Müslim)
Allah, İslam dininden başka din kabul etmez.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Kim İslamiyetten başka bir dine yönelirse onun ki kabul edilmeyecektir. O, ahirette de kaybedenlerdendir." (Al-i İmran: 85)
Bu ayeti kerimeden anlaşılıyor ki; kim İslam kanunundan ve şeriatından başka kanun kabul ederse kafir olur ve cehenneme girer.Çünkü din, kanun demektir.
Allah (c. c) şöyle buyuruyor:"İşte biz Yusuf için böyle bir plan kullandık. Bu planı kullanmasaydık hükümdarın dinine (yani kanununa) göre kardeşini alıkoyamazdı. Meğerki Allah dileye." (Yusuf: 76)
Rasulullah (s.a.s)'in Adnan'a kadar yirmi bir dedesi vardır.. Bunların isimleri sırasıyla: Abdulmuttalib, Haşjm, Abdimenaf, Kusay, Kilab, Murra, Kağb, Luğay, Gurra, Galib, Fihr, Malik, Elnadr, Kinane, Huzeyme, İlyas, Mudar, Nizar, Meğed ve Adnan'dır.
Rasulullah (s.a.s)'in oğullan: Kasım, Abdullah.(Tayyib), İbrahim'dir. Kızları ise Zeyneb, Rukayye, Ümmü Gülsüm ve Fatıma tüz-Zehra'dır. İbrahim hariç diğer bütün evlatları Hatice (r.a)'dan olmuştur. İbrahim ise Mariye Kıbtiye'den olmuştur.
Rasulullah (s.a.s)'in zevcelerini isimleri şöyledir. Hatice, Şevde, Aide, Haysa, Ümmü Seleme, Haris kızı Cüveyriye, Cahş kızı Zeyneb, Huzeyme kızı Rukane, Ebu Süfyan kızı Ümmü Habibe, Huvey kızı Safiye, Haris kızı Meymune. (Allah hepsinden razı olsun.)
Rasulullah (s.a.s) vefat ettiğinde hanımlarından Aişe, Meymune, Safiye Hafsa, Zeynep, Cüveyriye ve Şevde sağ bulunmaktaydı.
Akıl baliğ olan her müslüman kadın ve erkeğin şu dört şeyi bilmesi gerekir:
l - İlim: Yani; Allah'ı, Rasulullah'ı ve İslam dinini delille bilmektir.
2- - Amel: Bu ilimle amel etmektir.
3-- Buna davet etmek.
4-- Davet sırasında görülen eziyetlere sabretmek.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Asra yemin olsun ki insan hiç şüphesiz hüsrandadır. Ancak inanıp yararlı iş işleyenler ve birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler bundan müstesnadır." (Asr: 1-3)
İmam Buhari (rahmetullahialeyh):
"Ey Muhammedi Bil ki Allah'tan başka ibadete layık ilah yoktur. Kendinin, inanmış erkek ve kadınların günahlarının bağışlanmasını dile." (Muhammed: 19) ayetini zikrettikten sonra şöyle diyor:
"İlim amelden öncedir. Çünkü Allah (c.c) bu ayeti kerimede ilim yapmayı amel ve tebliğ etmekten önce söyledi. Yani yapılan amellerin bilerek ve şuurlu olarak yapılması gerekir."
Akıl baliğ olan her müslüman kadın ve erkeğin aşağıdaki üç meseleyi öğrenmesi, inanıp buna uygun amel etmesi farzdır.
Birincisi: Allah (c.c) bizi yarattı. Bize rızık verdi. Bizi başıboş bırakmadı ve bize bir rasul gönderdi. Bu rasule itaat edip gösterdiği şekilde hareket eden cennete girer, ona karşı gelip isyan eden ise cehenneme girer.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Firavun'a bir rasul gönderdiğimiz gibi size de hakkınızda şahitlik edecek bir rasul gönderdik.
Ama Firavun o rasule karşı gelmişti de onu çok ağır bir cezaya uğratmıştık." (Müzzemmil: 15-16)
İkincisi: Allah; ibadette (yani gerçek anlamdaki ibadette) ister rasul, ister melek olsun hiçbir şeyin kendisine şirk (ortak) koşulmasından asla razı olmaz.
Allah (c. c) şöyle buyuruyor:
"Mescidler şüphesiz ki Allah'ındır. Öyleyse oralarda Allah'tan başka bir şeye ibadet etmeyin."
(Cin: 18)
(Yani; Allah'ın size insanları davet etmekle emrettiği şeylerden başka bir şeye insanları davet etmeyin. Böyle yaparsanız müşrik olursunuz.)
Üçüncüsü: İbadeti yalnız Allah'a has kılıp Rasulüne itaat eden hiçbir insanın müşrik ve kafirlere sevgi ve dostluk göstermesi en yakın akrabası bile olsa caiz olmayıp büyük şirktir.
Allah (c. c) şöyle buyuruyor:
"Allah'a ve ahiret gününe inanan bir milletin babaları veya oğulları veya kardeşleri ya da akrabaları olsa bile, Allah'a ve Rasulüne karşı gelenlere sevgi beslediklerini göremezsin. İşte Allah imanı bunların kalplerine yazmış ve katından bir nur ile onları desteklemiştir. Onları altlarından ırmaklar akan içinde temelli kalacakları cennetlere koyar. Allah onlardan razı olmuştur. Onlar da Allah'tan razı olmuştur. İşte bunlar Allah'tan yana olanlardır. İyi bilin ki saadete erecek olanlar Allah'tan yana olanlardır." (Mücadele: 22)
"Ey Muhammedi De ki: "Eğer babalarınız,oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, akrabalarınız,elde ettiğiniz mallar, durgunluğa uğramasından korktuğunuz ticaret ve hoşlandığınız evleriniz Allah'tan, Resulü'nden ve Allah yolunda cihad etmekten sizin için daha fazla sevgili ise Allah'ın emri gelinceye kadar bekleyin. Allah (fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez." (Tevbe: 24)

KULUN RABBİNİ BİLMESİ

2007-10-06T09:14:00.001-07:00

KULUN RABBİNİ BİLMESİ

Kul Rabbini Nasıl Bilmeli? Kul Rabbini O'nun kendisini Kur'an'ı Kerim'de vakfettiği ve Rasulullah'ın bizlere açıkladığı şekilde bilmeli ayrıca Allah'ın isim ve sıfatlarını bilip, O'nu her türlü noksan sıfatlardan uzak tutmalıdır. Bu herkesin bilmesi gereken üç temel şeyden biridir. Ancak bunları öğrendikten sonra Rabbimizin isteğine uygun olarak O'na ibadet etmiş oluruz.
RAB: Bütün insanları ve mahlukları yoktan var-eden, yarattıklarının yegane sahibi" bütün yarattıklarını nimetiyle terbiye eden ve besleyendir. Allah'ın nimetleri sınırsızdır.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah istediğiniz her şeyden size verdi. Allah'ın nimetlerini saymaya kalkarsanız bitiremezsiniz. Şüphesiz ki insan çok zalim ve çok nankördür."
(İbrahim: 34)
"insan yaratılıp bahse değer bir şey haline gelmeden evvel onun üzerinden uzun bir zaman geçmemiş midir?"(İnsan: 1)
Allah (c.c) insan neslini uzun bir yokluk devresinden sonra yoktan var ederek ona türlü türlü rızıklar ve nimetler verdi. Ve insanları yalnızca kendisine ibadet etmeleri için yarattı.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Hamd âlemlerin Rabbî olan Allah'a mahsustur." (Fatiha: 1)
HAMD: Allah (c.c)'yu bütün noksan sıfatlardan (yani; mahlukata benzemekten) uzak tutmak, O'nu her şeyden çok sevmek ve hak ettiği şekilde O'nu yüceltmek demektir.

ALEMLERİN RABBİ NASIL TANINIR?

Alemlerin Rabbi; ayetleriyle, yarattıklarıyla, gece, gündüz, güneş, ay, yedi gökler, yedi yerler ve bunun içindekiler ve arasındakiler ile tanınır.
Allah (c.c)'nun en yüce ayetlerinden biri gündüz ve gecedir. Gece gündüzü örtünce sanki gündüz yokmuş gibi olur. Sonra gündüz gelir. Gecenin karanlığını ortadan kaldırır. Sanki gece yokmuş gibi olur. Birinin gidip diğerinin gelmesi ve bunların düzenli bir şekilde birbirini takip etmesi Allah'ın varlığını ve birliğini gösteren büyük bir delildir.
Allah'ın varlığını ve birliğini ispat eden ve gözle görülen diğer deliller ise güneş ve aydır. Bunların düzenli bir hareketlerinin olması ve birbirine çarpmaması Allah'ın varlığını ve birliğini ispat eden büyük bir delildir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Gece de onlar için bir delildir. Ondan gündüzü sıyırıp alırız da karanlıkta kalıverirler. Güneş de kendi ekseninde dönüp durmaktadır. Bu her şeye galip olan ve her şeyi bilen Allah'ın bir takdiridir.Aya varacağı yollar tayin ettik. Nihayet o, eski hurma salkımının eğri sapına döner. Ne güneşin aya erişmesi gerekir. Ne gece gündüzü geçer. Her biri bir yörüngede yüzmektedir." (Yasin: 37-40)
Allah'ın varlığını ve birliğini ispat eden başka bir delil ise yedi gökler ve yedi yerler, yedi göklerin içindeki parlak yıldızlar ve yeryüzündeki dağlar, denizler, çeşit çeşit bitkiler, hayvanlar ve diğer varlıklardır.

YARATILIŞIN GAYESİ

Allah (c. c) şöyle buyuruyor:"Gece ile gündüz, güneş ile ay Allah'ın varlığının belgelerindendir. Güneşe ve aya secde etmeyin.Eğer yalnız Allah'a kulluk etmek istiyorsanız yalnız bunları yaratana secde edin."(Fussilet: 37)
Allah (c.c) yalnız kendisine ibadet edilmesini emretti. Gece, gündüz, güneş, ay ve diğer yarlıkları hiçbir şeye ihtiyaç duymadan kendisi yarattı. İbadet edilmeye de yalnızca bütün bu varlıkları yoktan var eden Allah layıktır. Ve Ö, hiçbir şeyin kendisine ortak koşulmasına asla razı olmaz.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor;
"Rabbiniz gökleri ve yeri altı günde yaratan ve sonra arşa istiva eden, gündüzü durmadan kovalayan gece ile bürüyen, güneşi, ayı, yıldızları hepsini buyruğuna baş eğdirerek yaratan Allah'tır. Bilin ki yaratma da emir de O'nun hakkıdır. Alemlerin Rabbi olan Allah yücedir."(A'raf: 54)
Allah (c.c) bütün mahlukatı yalnızca kendisi yarattı. Emir verme (hüküm verme) de yalnız O'nun hakkıdır. Yaratma işinde nasıl O'nun ortağı yoksa hüküm vermede de O'nun ortağı yoktur. Allah hüküm vermede kendisine ortak koşulmasından asla razı olmaz.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Ey insanlar! Size ve sizden öncekileri yaratan Rabbînize kulluk ediniz ki O'na karşı gelmekten sakınmış olabilesiniz. O, yeryüzünü size bir döşek ve göğü de bir bina kıldı. Gökten su indirip onunla size rızık olmak üzere ürünler meydana getirdi. Artık Allah'a bile bile eş koşmayın."(Bakara: 21-22)
Müfessir İbn-i Kesir: "Yalnızca bu mevcudatı yoktan var eden kimseye ibadet edilmesi gerekir" dedi. Ayet-i Kerimedeki "bile bile Allah'a eş koşmayın" ise Allah (c.c)'nun bu varlıkları tek başına yarattığını, gökten su indirdiğini, yeryüzünü insanlar için bir döşek, göğü ise bir bina kıldığını, O'ndan başka bir rızık veren olmadığını bildiğiniz halde O'na ibadette bile bile eş koşuyorsunuz, demektir.
İbadetin kelime olarak anlamı: Boyun eğmek, itaat etmek, küçüklüğünü kabul etmek demektir.
Şer'i manası ise; Allah'ın sevdiği, kabul ettiği, razı olduğu ve emrettiği bütün gizli ve açık ameller ve sözlerdir. Onlardan bazıları; iman, İslam, İhsan, Dua, Korkmak, Umut Etmek, Tevekkül Etmek, Ummak, Gönülden Saygı Duymak, Yönelmek, Yardım İstemek, Sığınmak, Yardımına Çağırmak, Kurban Kesmek, Hükmünü Kabul Etmek ve Adak Adamak'tır. Bunlar ve diğer ibadetler yalnız Allah'a yapılır. Ne Allah'a yakın bir melek, ne bir resul, ne de bunlardan başka bir şeye ibadet yapılır. İbadet türlerinden birini mahluk için yapan bir kimseden daha sapık, daha zalim kim olabilir?
İbadet çeşitlerinden herhangi birisini Allah'tan başkasına yapmak (yani; ölülerden veya salih kimselerden yardım istemek, onlardan korkmak, onların kendisine herhangi bir zarar veya fayda sağlayabileceğine inanmak veya bir felaket anında ölü bir kimseyi yardımına çağırmak) büyük şirklerdendir. İnsanı İslam milletinden çıkaran büyük küfürdür.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah'la beraber delili olmadığı halde Allah'a eş koşanların hesabını Rabbi görecektir. Allah kafirleri kurtuluşa erdirmez." (Mü'minun: 117)
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Mescidler şüphesiz ki Allah'ındır. Öyleyse oralarda Allah'tan başka hiçbir şeye ibadet etmeyin."(Cîn: 18)
Mescidlerde, Allah'ın emrettiği şeylerden başkasına insanları davet eden kimse Allah'a şirk koşmuş olur.
Şimdi daha önce zikrettiğimiz ibadet türlerinin Kur'an'ı Kerim'den delillerini görelim.
Allah (c.c) aşağıdaki ayeti kerimede dua etmenin ibadet olduğunu bizlere bildiriyor:
"Rabbiniz: "Bana dua ediniz ki size karşılığını vereyim. Bana ibadet etmeyi büyüklüklerine yediremeyen kimseler aşağılanmış olarak cehenneme gireceklerdir" buyurdu."(Mü'min: 60)
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:"Dua ibadetin beynidir (başıdır)."Diğer bir rivayette:"Dua ibadettir." buyurmuştur.(Tirmizi-Ebu Dayud-İbn-i Mace)
Allah (c.c) kullarının, yalnızca kendisine dua etmelerini emretti ve dua ettikleri zaman da kabul edeceğine dair söz verdi. Bu da duanın ibadet olduğunu gösterir. Üstelik dua ibadetlerin en üstünüdür. Bu ayetler gösteriyor ki Allah (c.c) kendisine dua edilmesinden hoşnut olur.
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:
"Allah'tan istemeyen (dua etmeyen) kimseye Allah kızar."(Tirmızi-İbn-i Mace)
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Eğer bana inanmışsanız onlardan korkmayın benden korkun." (Al-i İmran: 175)
"Onlardan korkmayın benden korkun."(Maide: 3)
Bu ayetler gösteriyor ki; korkmak bir ibadettir. Burada bahsedilen mahlukattan korkmak, Allah istemediği halde bir kötülük gelebileceğine inanmak veya zannetmek demektir. Yalnız Allah'ın elinde olan şeyler için Allah'tan başkasından korkmak büyük şirklerdendir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Rabbine kavuşmayı uman kimse yararlı iş işlesin ve Rabbine ibadette hiç ortak koşmasın."(Kehf: 110)
Yani; Allah'tan korkan, Allah'tan mükafat uman, Ö1 nün azabından korkan, O'na kavuşmayı ve O'nu görmeyi uman kimse sadece Allah'ın rızasını gözeterek şeriata uygun amel işlesin demektir.
Allah (c.c) amellerin kabulü için şu iki şartın gerçekleşmesini istiyor:
1 o Amelin sadece Allah rızası için işlenmesi.
2 o Amelin Allah'ın istediği şekilde yapılması.
Bu iki şarttan biri eksik olursa yapılan amel kabul edilmez.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor: "Eğer mü'min iseniz yalnız Allah'a tevekkül edin." (Maide: 23)
"Kim Allah'a tevekkül ederse Allah ona yeter."(Talak: 3)
Ayetlerdeki "Allah'a tevekkül etmek" Allah'a gönülden bağlanmak, bütün işlerde aczini itiraf ederek O'na güvenmek demektir.
Bu ayetlerden anlıyoruz ki yalnız Allah'a tevekkül edilin Ve bu kalbin en yüce ibadetlerindendir.
Allah (c,c) şöyle buyuruyor:"Doğrusu onlar iyi işlerde yarışıyorlar, korkarak ve umarak bize yalvarıyorlar, bize karşı gönülden saygı duyuyorlardı." (Enbiya: 90)
Ayetteki "korkarak ve umarak bize yalvarıyorlar sözünden maksat; Allah'ın azabından korkarak ve Allah'ın rahmetini umarak Allah'a yalvarıyorlardı, demektir.
Bu ayet gösteriyor ki, ummak, korkmak, gönülden saygı duymak ibadetlerdendir. Kim bunlardan birini Allah'tan başkasına yaparsa müşrik olur.
Allah (c. c) şöyle buyuruyor:
"Rabbinize yönelin, azab size gelmeden önce O'na teslim olun. Sonra yardım görmezsiniz."(Zümer: 54)
"Rabbinize yönelin" demek; Allah'a tevbe edin demektir. Yani işlenen haramlardan pişman olup tekrar işlememek ve Allah'a ibadete yönelmek demektir.
Ayetteki: "Ona teslim olun" demek; bütün ibadetleri yalnız Allah için yapın ve tevhidde ihlaslı olun demektir.
"Azab size gelmeden önce" demek; Allah'ın azabı gelmeden tevbe edip iyi amel işleyin demektir.
Bu ayet Allah'a yönelmenin ibadet olduğunu gösteriyor. Çünkü Allah (c.c) yalnız kendisine yönelmemizi emrediyor. Allah'ın bütün emrettiklerini yerine getirmek ibadettir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Yalnızca sana kulluk eder ve yalnızca senden yardım dileriz." (Fatiha: 4)
"Yalnızca sana kulluk ederiz" demek; bütün şirklerden uzak durarak, kendimizi şirkten tamamen arındırarak sana ibadet ederiz, demektir.
"Senden yardım dileriz" demek; her konuda yalnız senden yardım isteriz, demektir. Çünkü gerçek kuvvet sahibi yalnız Allah'tır.
Rasulullah (s. a. s) şöyle buyuruyor:"Yardım istediğin zaman yalnızca Allah'tan yardım iste."(Müslim)
Hadisi şerifte yardımın sadece Allah'tan istenebileceği ve her şeyde O'na güvenilmesi gerektiği bildiriliyor. Bir kişi yalnız Allah'ın yapabileceği bir şey için Allah'tan başkasından yardım isterse müşrik olur.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"De ki: İnsanların hükümranı ve insanların Rabbi olan Allah'a sığınırım."(Nas: 1-2)
"Sığınmak" korkulan bir şeyden kaçmak, bu korkuyu bizim üzerimizden atabilecek birine başvurmak demektir. Ve bu en büyük ibadetlerden biridir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Rabbinizi yardıma çağırıyordunuz. O: "Ben,size birbiri peşinden bin melekle yardım ederim" diye cevap vermişti." (Enfal: 9)
Rasulullah (s.a.s) Bedir harbinde müşriklerin çokluğunu görünce Allah'tan yardım istedi. Allah (c.c) da ona yardım ederek zafere ulaştırdı. Bu ayetten anlaşılıyor ki yardımına çağırmak ibadettir. Allah'tan başkasını yardımına çağırmak şirktir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor
"De ki: Namazım, kestiğim kurban, hayatım ve ölümüm Alemlerin Rabbi olan Allah içindir. O'nun hiçbir ortağı yoktur. Müslümanların ilki olarak bununla emrolundum."(En'am: 162-163)
Yani; Ey Muhammedi De ki: Ey Allah'tan başkasına ibadet eden, Allah'tan başkası için kurban kesen müşrikler! Ben ibadetimi yalnız Allah için yapar, yalnız O'nun için kurban keserim. Bütün hayatım ve ölümüm yalnız Alemlerin Rabbi olan Allah içindir. O'nun hiçbir ortağı yoktur. Böylece amel etmek ve bunu söylemekle emrolundum.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:"Rabbin için namaz kıl, kurban kes." (Kevser: 2)
Yani; Allah rızasını hedef kabul ederek namaz kıl ve kurban kes demektir. Namaz bedenle, kurban ise mal ile yapılan ibadetlerin en hayırlısıdır. Kurban kesmek iki sebepten dolayı en hayırlı mali ibadettir.
Birincisi: Yalnız Allah'a itaat edilmiş olunur.
İkincisi ise; canlı bir hayvanı boğazlamak insan nefsine zor geldiği halde bunu yalnız Allah rızasını kazanmak için yapmaktır.
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurdu:"Allah kendisinden başkasına kurban kesen kimseye lanet eder." (Müslim)
"Lanet etmek" Allah'ın rahmetinden uzaklaştırmak demektir. Bu hadis gösteriyor ki kurban kesmek ibadettir. Çünkü Allah (c.c) kendisinden başkasına kurban kesenlere lanet etmiştir.
Kim putlar için, mezarlar için, kendisine fayda sağlayacağını zannettiği ölü veya diri bir kimse için, bir kimseye saygı gösterdiğini belli etmek için kurban keserse müşrik olur.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Onlar adadıkları şeyleri yerine getirirler, fenalığı yaygın olan bir günden de korkarlar."(İnsan: 7)
Adak adamak; bir kimsenin Allah'ın kendisini yerine getirmekle sorumlu tutmadığı bir şeyi yerine getirmek için kendi kendine söz vermesidir. Ayetteki "Adadıkları şeyleri yerine getirirler" demek; adak adamayı ibadet olarak kabul edip bunu Allah için yerine getirirler, demektir. Allah (c.c) onları bu davranışlarından dolayı övüyor. Allah (c.c) ancak kendisine ibadet edenleri över. Bu da gösteriyor ki adak adamak ibadettir. Kim, Allah'tan başkasına adak adarsa Allah'a ortak koşmuş olur.

ALLAH'A İMAN BÜTÜN İNANCIN TEMELİDİR

2007-10-06T09:09:00.001-07:00

ALLAH'A İMAN BÜTÜN İNANCIN TEMELİDİR

Şüphesiz ki, Allah'a, taat ve ibadete layık, kahhar, muhtar, yüce varlığa iman; dinin ruhu ve özüdür. Aynı zamanda Allah'ın Kitabı'nın ve Resûlü'nün (s.a.s.) sünnetinin belirttiği gibi İslâm'ın ruhu, bütün inancın temelidir.
Kur'an-ı Kerim, imanın rüknü ve ona bağlı konulardan bahsederken, şu ayette olduğu gibi, O'na imanı bunların ilki ve temeli olarak ortaya koyar: "Peygamber ve müminler, O'na Rabbinden indirilene inanırlar. Yine hepsi Allah'a, ahiret gününe, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine inanırlar.(Bakara,285)Diğer bir ayette ise: "...Lakin iyi olan (el-birr), Allah'a ahiret gününe, meleklere, kitaplara, peygamberlere inanan kimsedir.-(Bakara, 177)Başka bir ayet şöyledir: "Ey iman edenler! Allah'a, peygamberine, peygamberine indirdiği kitaba ve daha önce indirdiği kitaba iman edin (imanınızda sabit olun). Kim Allah'ı, meleklerini, kitaplarını, peygamberlerini ve ahiret gününü inkar ederse, şüphesiz derin bir sapıklığa dalmıştır." (Nisa, 136)
Allah Resûlü de meşhur Cibril hadisinde, kendisine iman hakkında sorulduğunda şöyle demektedir: "İman, Allah'a, meleklerine, kitaplarına, resullerine, ahiret gününe, kadere, hayır ve şerre inanmaktır."
Asıl olan Allah'a imandır. Akaidin diğer kısımları buna izafe edilmiş, buna bağlanmıştır. Allah'a iman ettikten sonra, sırasıyla, meleklerine, kitaplarına, resullerine, dirilmeye, hesap vermeye, kaza ve kaderin O'ndan geldiğine iman edilir. Bütün bunlara iman etmek, Allah'a iman etmenin bir parçasıdır, akide bunun üzerine bina edilmiştir. Resûle iman, ancak O'nu gönderene imandan sonra tasavvur edilebilir. Ceza ve hesaba iman da ancak cezalandıran ve hesaba çekene imandan sonra mümkündür.
Allah'a iman doğal olarak, onun varlığına ve rububiyet ve uluhiyetinde vahdaniyetine, esmâ-i hüsnâsına, kendisinin layık olduğu sıfatlarla sıfatlanması ve bütün eksikliklerden uzak olduğuna imanı beraberinde getirir.
Bizim için Allah'ın varlığı kesinlikle şüphe bulunmayan bir hakikattir. Daha da öte, hakikatların en aşikâr olanıdır. Buna sağlıklı bünyeler tanıklık etmektedir. Olgun akıllar buna yönelmektedir. İlimde rüsuh (derinlikli bilgi) sahibi olanlar iç ve dış dünyalarında gördükleri dehşetengiz ibda, düzen, takdir ve hidayetten dolayı bu görüşü desteklemektedirler.
Eğer bu büyük hakikat, bazı insanlara gizli kalmışsa, bu; denildiği gibi, varlığının ve gizliliğinin şiddetinden dolayıdır.
İnsanlığın ortak olduğu fıtratı reddedip, aklın ve mantığın yoluna direnenler, Allah'ı inkar ederek tevhidin dışına çıkmış kişilerdir.

İslâm Tevhid Üzerine Kurulur

Gerçek şu ki, İslâm'ın, Allah Teâlâ'nın varlığına iman üzerine kurulması, bunun fıtrî bir gereklilik oluşundan dolayı değildir. Çok önemle üzerinde durduğu, ancak insanların bunda gafil olduğu, İslâm akidesinin özü ve İslâmî varlığın ruhu olan tevhid akidesinden dolayıdır. Bu evren üzerinde yaratmanın, hükümranlığın, dönüşün kendisine olduğu, her-şeyin Rabbi olan, her işi evirip çeviren, inkar edilmeye değil, sadece O'na iman edilmeye, küfredip nankörlük edilmeye değil şükredilmeye, isyana değil itaata lâyık olan bir tanrıya imandır. "İşte, Rabbiniz, Allah budur. O'ndan başka tanrı yoktur, her şeyi yaratandır. O her şeye vekildir. Gözler O'nu görmez, O bütün gözleri görür. O latiftir, haberdardır."(Enam, 102-103.)
İslâm geldiğinde, dünyanın her köşesinde şirk hakimdi. Arap yarımadasında, İbrahim'in (a.s.) dinine göre ibadet eden birkaç hanif ve semavî dinleri bozan putçu tahrifattan sağlam kalabilen ehli kitap kalıntılarından başka kimse yoktu. Arap toplumunun cahiliye döneminde boğazlarına kadar pulculuğa battıklarını bilmek bizim için yeterlidir. Bu o dereceye varmıştı ki, yalnızca Allah'a ibadet edilsin diye; Put kıran İbrahim (a.s.)'ın inşa ettiği Kabe'nin içinde ve çevresinde 360 tane put vardı. Bunun yanında, her evde, ev halkının taptığı bir put bulunuyordu.
İmam Buhari, Ebu Reca el-Hari'den şöyle rivayet etmektedir: Taşlara tapardık, ondan daha iyisini bulduğumuzda; onu atar, diğerini alırdık. Taş bulamadığımız zaman ise, bir avuç toprak alır, koyunu getirip üzerine sağar, sonra da onu yanımızda taşırdık."
Bundan başka, yaptıkları, çoğu zaman yolculuklarında yanlarında acveden.(Bir çeşit hurma. (Çev.) tanrılar taşırlardı. Yiyecekleri bitip açlık bastırınca, başka yiyecek bir şey bulamazlarsa, onu yerlerdi. Bu türden bir ilaha Kur'an şu ayetiyle işaret etmektedir: "Sinek onlardan bir şey kapsa, onu kurtaramazlar. İsteyen de, istenen de aciz." (Hacc, 73.)
Milâdî altıncı asırda Hindistan'da putçuluk o kadar artmıştı ki; o vakit 360 milyon tanrı vardı.
Semavi dinlere bile putçuluk girmiş, safiyetini bozmuş, arılığını yok etmişti. "Yahudiler 'Üzeyr Allah'ın oğludur' dediler. Hıristiyanlar, 'Mesih Allah'ın oğludur' dediler" (Tevbe, 30) Hıristiyanlara göre; İsa, Hak ilahtan hak bir ilahtır.
Birçok toplumda yaygın bulunan şirk türlerinden biri de, Allah'tan başka veya O'nunla birlikte ibadet edilen Allah'ın kız ve erkek çocuklarının olduğudur. Eski Hintlilerin Kirişna ve Buda hakkındaki zanları gibi.
Araplar da melekler hakkında şöyle bir zanda bulunmuşlardır. Onlar, Allah'ın kızlarıdır. Bu konuda Kur'an şöyle der: "Rahman çocuk edindi, dediler. Hayır, onlar, ikramda bulunulan kullardır. Allah'tan önce söz söylemezler. Ancak O'nun emriyle davranırlar. Allah, onların yaptıklarım ve yapmakta olduklarını bilir. Onlar, Allah'ın razı olduğu kimseden başkasına şefaat etmezler. O'nun korkusundan titrerler. " (Enbiya, 26-28)
Bundan dolayı İslâm, büyük bir dikkat ve özenle ilim ve amel olarak Allah'ın birliğine davette bulunmaya, şirke karşı hem akide, hem de davranış noktasında direniş ve mücadeleye önem vermiştir: "Tanrınız, tek bir Tanrıdır. Rahman ve Rahim olandan başka tanrı yoktur. (Bakara, 163)

Fıtratın Allah'ın Birliğine Delalet Edişi

Fıtrî, aklî ve tarihî delillerin hepsi, ilahın bir ve tek olduğuna delalet etmektedir. İnsan, herhangi bir müdahale ve yönlendirme olmaksızın; fıtrat ve yaratılışı üzerine bırakıldığında, kendisinin, insan üstü, doğa üstü yüce bir güce yöneldiğini görür. İsteyerek ve korkarak ona duada bulunur. Özellikle; boğazına kadar battığında, nefes alması zorlaştığında, acı durumlarla yüz yüze geldiğinde, insanlar yardım elini çektiklerinde. İşte o zaman vehim, cehalet, heva ve çevre etkisiyle, kendisine yöneldiği, insan, hayvan, bitki ya da cansız sahte tanrılardan uzaklaşır, ihlasla Rabbine yönelir. Bu durum, batmak üzere olan gemi yolcularının kıssasına benzer. Kur'an şöyle buyurur: "Bulunduğunuz gemi, içindekileri güzel bir rüzgarla götürürken yolcular neşelenirler, bir fırtına çıkıp ta, onları her taraftan dalgaların sardığı ve çepeçevre kuşatıldıklarını sandıkları anda ise Allah'ın dinine sarılarak 'bizi bu tehlikeden kurtarırsan andolsun ki şükredenlerden oluruz' diye O'na yalvarırlar."(Yunus, 20)
Bu örneği, Allah'ın varlığına delil olması nedeniyle zikrettik. Bu, aynı zamanda O'nun birliğine de delildir. Şüphesiz insan dış etkilerden soyutlandığında, özüne döndüğünde, zorluk ve darlık anında puta dua etmez. Tersine, Allah'ın müşriklerin psikolojik yapısını belirtirken dediği gibi, tek olan, kendisinin ve her şeyin Rabbi olan Allah'a yönelir. "Dini ihlasla O'na tahsis ederek dua ettiler."

Aklî Deliller

Akıl da bu evrenin bir yaratıcısının bulunduğuna delalet eder. Bu koskoca evreni, içindeki küçük büyük, canlı cansız, dilli dilsiz, akıllı akılsız, değerli değersiz bütün varlıkları tek bir "yasa" düzenlemektedir. Bu yasa, hem atomu, hem saman yolunu düzenlemektedir. O kadar ki, fen bilgim atoma baktığında; yapısında güneş sisteminin yapısına benzer, farklı olmayan bir yapıyla karşılaşır. Bütün yaratıklarda çiftlik esastır. Eskiden insanlar bunu, insan ve hayvanda erkeklik ve dişilik olarak tanımlıyorlardı. Hurma gibi bazı bitkiler için de, aynı mülahazayı yaptılar. Daha sonra bilim, bütün bitkilerde erkeklik ve dişiliğin bulunduğunu keşfetti. Hatta elektrik gibi bazı cansız maddelerde de çiftliği eksi artı şeklinde buldular. Bütün evrensel yapının özü olan atom çekirdekle birlikte, bir eksi ve bir artı yükten oluşur. Bu yeni bilimsel buluş, ondört asır önce Kur'an'ın getirdiği şu hakikati tasdik etmekten ibarettir: "Yerin yetiştirdiklerinden, kendilerinden ve daha bilmediklerinden çift çift yaratan Allah münezzehtir." (Yasin,36.)
"İbret alasınız diye her şeyi çift çift yarattık. "(Zariyat, 49.)Bu "her şey" genellemesi, mecaz ve çoğunluk değil, hakikattir.
Bu evrenin birliğinin delillerinden biri de onun parçaları ve bölümleri arasındaki yardımlaşma, düzen ve ahenktir. Her bir parça diğer parçalara çarpmaksızın, seyrine engel olmaksızın kendi görevini yerine getirmektedir. Bununla da kalmayıp, ihtiyaç içinde olana yardım elini uzatmakta, kendisinde yoksa başkasından almaktadır. Hayvanlar alemi ile bitkiler alemi arasındaki ilişkide bunu açıkça görmekteyiz. Onlar kendi aralarında, hayatlarını devam ettirmek için solunum konusunda bir anlaşma mı yaptılar? Yoksa, bu iki alem arasındaki ilişkiyi bu şekilde düzenleyen biri mi var?
Güneş ile ay arasındaki ilişkiyi düzenleyen kimdir? Dünya ile ayınkini, ay ile güneşinkini, güneş sistemindeki yıldızların birbiriyle olan ilişkilerini, şu koskoca gezegenimizdeki milyonlarca yıldız kümesinin güneş sistemiyle ilişkisini düzenleyen kimdir? Gezegenimizle, diğer milyonlarca gezegen arasındaki düzeni sağlayan kimdir? Öyle ki, çatışmayıp, yardımlaşmaktadırlar. Bütün bunlar, bir hesap ve ölçüye göre değil midir? "Güneş ve ayın hareketleri bir hesaba göredir. Bitkiler ve ağaçlar onun buyruğuna boyun eğerler. O, göğü yükseltmiştir, tartıyı koymuştur. Artık tartıda tecavüz etmeyin. "(Rahman, 5-8).
"Aya erişmek güneşe düşmez. Gece de gündüzü geçemez. Her biri bir yörüngede seyrederler.(Yasin, 40)
Şüphesiz ki evrende, hem göz ile hem de basiret ile görülen bu birlik, hem Yaratıcının varlığının hem de O'nun birliğinin net bir delilidir. Eğer bu evrenin birden fazla yaratıcısı bulunsaydı, nizam bozulur, ölçüsü değişirdi. Her yaratıcının yarattığı ve hükümran olduğu şey üzerinde eserini görürdük. Böylece, yaratıcıların iradelerinin farklılığından dolayı yaratma kanun ve yöntemleri farklılaşır ve çatışırdı. Ve doğal olarak, evrenin toptan yok olmasına neden olurdu. Bu evrensel delile Kur'an gök ve yerden bahsederek şöyle işarette bulunur: "Eğer, yer ve gökte Allah'tan başka bir tanrı olsaydı, ikisi de fesada uğrardı. Arşın Rabbi olan Allah, onların vasıflandırdıklarından münezzehtir.' (Enbiya, 22)
Diğer bir ayette ise şöyle der: "Allah çocuk edinmemiştir. O'nun yanında hiçbir tanrı yoktur. Olsaydı, her tanrı kendi yarattığı ile beraber gider ve birbirinden üstün olmaya çalışırlardı. Allah, onların vasıflandırdıklarından münezzehtir." (Müminun, 91)
Evrenin birliği delilinden yola çıkarak yüce Rabbin birliğine varma, sağlam insan aklının kabul ettiği bir şeydir. Akıl, çokluktan birliğe gitmeyi öngörür. Birçok nedenden bir nedene ulaşmaya çalışır. Nedenlerin nedeni O'dur. Bazı filozoflara evrenin yaratıcısına ilk illet dedirten de budur.

Naklî Deliller

Fıtrî ve aklî delillerden başka, naklî deliller de vardır. Bunlar, nesillerin Allah Teâlâ'nın kitap ve resullerinden çeşitli zaman ve mekanlarda, bir tek olan Allah'a (c.c.) imana, ortağı bulunmadığına, ibadetin yalnız O'na mahsus olduğuna ve Allah'ın, haklarında hiçbir delil indirmeksizin O'na şirk koşan kavimlerin inkarı hususunda edilen rivayetlerdir.
Yeryüzünün hidayeti için gökten indirilen, korunmuş (mahfuz) ilahî bir belge olan Kur'an bize; tevhid akidesiyle gönderilen bütün peygamberlerden haber vermektedir. Bu, Allah ile birlikte başkalarına ibadet ederek şirk koşanlara karşı onların ne aklî ne de naklî bir delillerinin olmadığının kanıtıdır. Gelin, Enbiya suresinin şu ayetlerine kulak verelim,Kur'an'ın onları nasıl azarladığını, nasıl meydan okuduğunu görelim: "Yeryüzünde edindikleri tanrılar mı ölüleri diriltecekler? Eğer yer ve gökte Allah'tan başka tanrı olsaydı, ikisi de fesada uğrardı. Yoksa, O'nu bırakıp tanrılar mı edindiler? De ki: 'Kesin delilinizi getirin. İşte benim ve ümmetimin Kitabı ve benden öncekilerin kitabı.' Hayır, onların çoğu gerçeği bilmez de yüz çevirirler. Ey Muhammedi Senden önce gönderdiğimiz her peygambere; 'Benden başka tanrı yoktur. Bana kulluk edin' diye vahy etmişizdir." (Enbiya, 21-25.)
Ahkaf sûresinde ise; idraklarına nakli bir delille karşılık vermektedir: "Eğer doğru sözlü iseniz, size indirilmiş bir kitap ve intikal etmiş bir bilgi kırıntısı varsa; bana getirin." (Ahkaf, 4.)

Tevhid Allah'a İmanın Özüdür

Kardeşim, Allah'a imanın bütün İslâm akaidinin özü olduğuna inandıktan sonraki vazifen, Allah'ı birlemenin (Tevhid) Allah Teâlâ'ya imanın özü olduğunu öğrenmektir. Hak Tevhid'den ayrılırsa küfür olur, şirk olur, pislik olur, günah olur, büyük bir zulüm ve apaçık bir sapıklık olur.
Müslüman! Bunun için, Allah'ın emir buyurduğu, dinini üzerine bina ettiği, onunla kitabını indirdiği, Resûlünü gönderdiği, dünya ve ahiret mutluluğunun varlığına ve yokluğuna bağlandığı, ehline ve yardımcılarına cennetin, düşmanlarına ise cehennemin vadedildiği tevhidin hakikatini öğrenmen gerekmektedir. Birçok grup, kendisini ona nispet etmekte, kendilerinin gerçek tevhid üzere olduklarını, diğerlerinin ise batıl üzere olduklarını iddia etmektedirler. Şair şöyle der:
Herkes Leyla'yı elde ettiğini sanıyor
Ancak Leyla ne onu, ne de bunu kabul ediyor.
Aristo felsefesi savunucuları ve onu izleyen müslüman felsefecilerde, tevhidi şu şekilde görmekteyiz: Mahiyet ve sıfattan soyutlanmış bir varlığın ispat edilmesi. Daha da ötesi O, hiçbir mahiyeti olmayan, hiçbir sıfatı bulunmayan mutlak bir varlıktır. Bütün sıfatları ilave ve izafidir. Bunlar o kadar ileri gittiler ki, semavî dinlerin davet ettiği Rabbin zatını, O'nun alemi yarattığını, onu yönettiğini, orada ne olup bitiyorsa bildiğim inkara yöneldiler. Yıldızlar aleminin kadim olduğunu, Allah'ın ölüleri diriltmeyeceğini, peygamberliğin müktesep olduğunu söylediler. Bu, bir hurafedir. Bununla da yetinmeyip şunları ileri sürdüler: Allah'ın (c.c.) kesinlikle bazı varlıkları bilmediğini, dünyadaki bazı şeyleri değiştirmeye gücünün yetmeyeceğini, yıldızların ne yaratıldığını ne de yok olacağını, helalin ve haramın, emir ve nehyin, cennet ve cehennemin olmadığı. İşte bu, onların tevhididir.
Peki, ya vahdet-i vücutçular? Onları duydun mu? Onlar, sadece kendilerinin muvahhid (birleyen) olduklarını, başkalarının ise muaddid (çoklayan, Çoğaltıcı) olduklarını zannediyorlar. Onların tevhid zannettikleri şeyi biliyor musun? Şudur: Şüphesiz ki münezzeh olan Hak, yaratılanın kendisidir. O, yani Allah, bütün mahlukatın kendisi, hakikatin mahiyetidir. O, her şeyin ayeti (işareti)'dir. Orada buna delalet eden işaret vardır. Bu, onların araştırmacılarının üslup hatasındandır. Daha da ötesi: İşaretin kendisidir, delilin kendisidir. Delil ve delillendirilendir. Taaddüd (çokluk) vehmi değerlendirmelerin bulunmasındandır, hakikat ve varlıktan değil! Bu, onlara göre; hem nikahlayanın, hem de nikahlananın, hem kesenin hem de kesilenin, hem yiyenin hem de yenilenin kendisidir. Onlara göre bu, ilk devir kuruntularının bir kalıntısıdır. Muhakkikleri İbn-i Seb'in'in de dediği gibi; nebevi mesajın da anlatmak istediği buydu.
Bu tevhidin bölüm ve sonuçlarından biri de şudur: Firavun ve Nemrud gibiler, kamil iman sahibi müminlerdir. Gerçekten Allah'ı tanıyanlardır. Puta tapanlar, Allah'tan başkasına değil, yalnızca O'na tapınışlardır. Onlar, hak ve hakikat üzeredirler. Anne, kız kardeş ve yabancı kadın, su ve içki, nikahın helalliği ve haramlığı arasında fark yoktur.,Hepsi, bir tek şeydir ve o, her şeydir. Peygamberler insanlara yolu zorlaştırmışlar, hedefi uzaklaştırmışlardır. İş, onların getirdiklerinin ve davet ettiklerinin çok çok ötesindedir.
Kendilerini "tevhid ve adalet sahibi" olarak adlandıran mutezilenin tevhid anlayışına da bakalım. Onlar tevhidi, beş temel ilkelerinin ilki yaptılar.
Bu mutezilî tevhidin içeriği hakkında ne biliyorsun? Onlar, Allah'ın takdirini inkar etmektedir. Evrenle ilgili Allah'ın iradesini, gücünü reddederler. Mutezilenin müteahhirin alimleri buna Cehmiyye'nin tevhidini de eklemişler ve tevhid şu şekle bürünmüştür: Kaderin, Allah'ın yüce sıfatlarının, güzel isimlerinin (esmâ-i hüsnâ) inkar edilmesi.
Bu bozuk tevhid anlayışının karşısına Cebriyye'nin tevhid anlayışı çıkmaktadır. Bunun da içeriği sudur: Hem yaratma işinin, hem de diğer fiillerin yalnızca Allah tarafından yapılması. Gerçekte, kullar bir şey yapamazlar, fiillerini yaratmazlar, buna güçleri de yetmez, onların ihtiyarî hareketleri, esen rüzgarın önündeki ağacın hareketinden bir farkı yoktur. Mahlukatta, yeti, yetenek, iç güdü, sebep yoktur. Ne olursa, sadece Allah'ın dilemesiyle olmaktadır. Bu, hiçbir sebep, hikmet ve tercihin olmadığını kabul etmektir.
Basiret sahibi, avamdan bazı dalalet içindeki müslümanların ve kendilerine şeyh süsü verenlerin tevhidinden habersiz kalır mı? Onlar din kisvesine bürünmekte, salih insan pozlarına girmektedirler. Onlar Allah'ı bırakıp veli, kutub, evsat, abdal v.b. sıfatlarla anılan kişilere dua etmekte, onlardan fayda beklemekte, onlardan korkmaktadırlar. Kabirlerini tavaf ederler, Allah'tan istediklerinden daha fazlasını onlardan isterler. Allah'tan diledikleri yardımdan daha fazlasını onlardan dilerler. Zor durumlarda onlara sığınırlar. İhtiyaçlarının giderilmesini ve zorluklarının sona erdirilmesini onlardan beklerler. Bunu, Allah ile kendi aralarında onlar bir aracı olarak gördüklerinden dolayı yaparlar ve şöyle derler: Araç olmasaydı, amaç yok olurdu.
Her şeyden önce; Hristiyanlığın tevhid anlayışını unutmamalısın. Onlar dinlerini, tevhid dini sanmaktadırlar. Şu söz ve inançlarıyla tevhid dairesinden çıkmaktadırlar: Allah, üçün üçüncüsü. Yani, baba, oğul, Ruh-ul Kudüs. Bu, bir aile ya da kutsal bir ortaklıktır. İlah baba, ilah çocuk, üçüncü olarak ta Ruh-ul Kudüs.
Onlara, bu "üç" sözünüzle tevhid nasıl oluyor dediğinizde; üç bir, bir de üçtür, akide konusunda aklın ve mantığın yeri yoktur, derler. Ve buradaki sloganları şudur: Körü körüne inan!
Bundan dolayı İslâm, hakkı batıldan ayırıp ortaya çıkarmak için öncelikle davette bulunduğu, bütün öğretilerini üzerine bina ettiği tevhidin hakikatim açıklamaktadır.

Nasıl Bir Tevhid?

İlmî, itikadi bir tehviddir bu. İlmî ve davranışsal bir tevhid. Diğer bir deyişle bu iki tevhid birbirinden ayrılmaz. Bilgide, ispatta, itikadda tevhid. İstekte, maksatta ve iradede tevhid.
Allah katında, O'na, O'nun zatında, sıfatlarında, fiillerinde ortağı, benzeri olmadığına, doğmadığına ve doğurulmadığına, ilmen ve itikaden inanılmadan tevhid gerçekleşmez. Aynı şekilde, niyet ve amel olarak, ibadet ve taati yalnızca Allah için yapmadıkça, O'na boyun eğmedikçe, O'na yönelmedikçe, O'na tevekkül edip, O'ndan korkup, O'ndan beklemedikçe bu tevhid yine gerçekleşmez.
İlk anlamdaki tevhid, İhlas suresinin tamamında, Âl-i İmran, Tâhâ, Elif Lam, Secde, Hadid surelerinin baş tarafında ve Haşr suresinin son bölümünde açıklanan tevhiddir. ikinci anlamdaki tevhid ise; Kafirun ve En'am surelerinin bütününde, A'raf suresinin ilk ve son bölümlerinde Yunus suresinin ilk, orta ve son bölümlerinde, Zümer suresinin ilk ve son bölümlerinde v.d. surelerde anlatılan ve Kur'an'ın davette bulunduğu tevhiddir. İbn-ül Kayyım, Kur'an bütün sureleri ile tevhidin her türünü de kapsamaktadır diyor.
Eski ve yeni birçok yazar birinci tür tevhide (itikadî tevhid), Rububiyyet Tevhidi, ikinci türe (amelî tevhid) ise; Uluhiyyet Tevhidi adını vermektedir.
Sanırım ki aziz okuyucu, bu iki terimin anlamının, Rabbinden bir delil üzre bulunman ve basiret sahibi olman için biraz daha aydınlatılması gerekiyor. Böylece yok olan delili ile yok olsun, yaşayan da delili ile yaşasın. Öyleyse, Rububiyyet ve Uluhiyyet Tevhidlerinin anlamı nedir?

Rububiyyet Tevhidi

Bunun anlamı, Allah'ın (c.c.) göklerin ve yerin Rabbi, içindekilerinin Yaratıcısı olduğuna, bu alemin bütününün egemenliğinin O'nun olduğuna, tasarrufunda bir ortağı bulunmadığına, hükmünde hesap vermediğine, her şeyin Rabbinin O olduğuna, her canlıya O'nun rızık verdiğine, bütün işleri O'nun evirip çevirdiğine, yalnızca O'nun yükselttiğine ve alçalttığına, yalnızca O'nun verdiğine ve engel olduğuna, zarar ve yarar verdiğine, sadece O'nun izzetli ve zelil kıldığına, onun dışındaki her şeyin ne kendisi için ne de başkası için, ne bir hayra ne de bir şerre ancak Allah'ın dilemesi ve izniyle gücü yettiğine inanmaktır. Bu tür tevhidi, eskiden dehriyyun (zamana tapanlar) ve çağımızda da komünistler gibi materyalistler inkar etmişlerdir. Materyalistlerin, tipik örneği, alemin sakin olduğuna inanan seneviyyedir. Onlara göre, bir nur (ışık) tanrısı, bir de zulmet (karanlık) tanrısı vardır. Cahiliye arapları gibi birçok müşrik bu tür tevhidi kabul ediyor, inkar etmiyorlardı. Kur'an onlar hakkında da şöyle der: "And olsun ki onlara: 'Gökleri ve yeri yaratan, güneşi, ayı buyruğu altında tutan kimdir?' diye sorarsan, şüphesiz 'Allah'tır' derler." (Ankebut, 61) "And olsun ki onlara, gökten su indirip onunla, ölümünden sonra tekrar dirilten kimdir, diye sorarsan, şüphesiz Allah'tır derler." (Ankebut, 63) "Ey Muhammedi Biliyorsanız söyleyin, yer ve onda bulunanlar kimindir, de. Allah'ındır, diyecekler. Öyleyse ibret almaz mısınız, de. Yedi göğün de Rabbi, yüce arşın da Rabbi kimdir, de. Allah'tır, diyecekler. Öyleyse, O'na karşı gelmekten sakınmaz mısınız, de. Biliyorsanız söyleyin her şeyin hükümranlığı elinde olan, barındıran fakat himayeye muhtaç olmayan kimdir, de. Allah'tır, diyecekler. Öyleyse, nasıl aldanıyorsunuz, de."( Müminun, 84-89)''
Bu müşriklerin cevabıdır. Allah'ın evrenin Rabbliğini, her işi O'nun yaptığını kabul ettiklerini göstermektedir. Bu imanlarının bir gereği olarak yalnız O'na ibadet etmeleri, Rablerine ibadette başka bir ortak koşmamalarıdır. Ancak onlar tevhidin diğer kısmım, uluhiyyet tevhidini inkar etmişlerdir.

Uluhiyyet Tevhidi

Bunun anlamı, ibadette, boyun eğmede, kesin itaatte, ne yerde, ne de gökte tek ve ortağı olmayan Allah'ı birlemektir. Tevhid, rububiyyet tevhidine, uluhiyyet tevhidi katılmadan kesinlikle gerçekleşmez. Bu, tek başına yeterli değildir. Müşrik araplar da rububiyeti kabul ediyorlardı. Bununla birlikte, Allah'a ortak koştuklarından dolayı bu onları, İslâm'a sokmadı. Allah ile birlikte başka tanrılar edindiler. Bunların, kendilerini Allah'a daha fazla yaklaştıracağını, Allah katında onlara şefaat edeceğini sanıyorlardı.
Hıristiyanlar, Allah'ın göklerin ve yerin Rabbi olduğunu inkar etmediler. Ancak, O'na Mesih İsa'yı ortak koştular. O'nu Allah'tan başka ilah edindiler. Kur'an onların kendilerine cennetin haram, cehenneme girecek kafirler olduğunu haber vermiştir.
Çok eskiden beri insanlar bu tevhidden sapmışlar, Allah'tan başka birçok tanrıya ibadette bulunmuşlardır. Nuh kavmi; ved, süva, yeğus, yeuk, nesraya; İbrahim (a.s.)'in kavmi putlara, sebeliler güneşe, sabiîler yıldızlara, mecusiler ateşe, araplar putlara ve taşlara, Hıristiyanlar mesih ve annesine, haham ve rahiplere tapınışlardır. Bunların hepsi müşriktir. Çünkü, Allah'tan başkasının hak etmediği ibadeti O'na tahsis etmediler.
Sadece Allah'a yapılan ibadetin anlamı nedir?

İbadet:

İbadet, birbirine girmiş iki anlamı ifade eden bir kelimedir. Bir durumalışı betimler. Bu, sonsuz bir sevgi ile sonsuz bir tevazudur. Kamil bir sevgiyle bütünleşen kamil bir tevazu. İşte; ibadet budur. Tevazusuz sevgi, ya da sevgisiz tevazu ibadetin anlamını gerçekleştirmez. Bir parça tevazu ile bir parça sevgi de ibadeti gerçekleştirmez. Bütün bir tevazu ve bütün bir sevgi zorunludur.

İbadetin Çeşitleri ve Türleri:

Birçok kişinin sandığı gibi, ibadetin bir tek şekli yoktur. Tersine çeşitli tür ve şekilleri vardır:
a) Dua: Allah'a, faydalı bir şey istemek ya da zararlı bir şeyden uzaklaştırması, koruması, belanın yok olması ya da düşmana karşı zafer elde etmek v.b. şeyler elde etmek için yönelmektir. Kalbten gelen bir istekle, Allah'a yönelme, ibadetin özü ve ruhudur. Hadiste dendiği gibi, "dua ibadettir. "( Tirmizi)"
b) Dinî yükümlülükleri yerine getirme: Namaz,oruç, sadaka, hac, adak, kurban v.b.gibi.Bu ibadetlerin Allah'tan başkası için yapılması caiz değildir. Allah'tan başkasına, ne namaz kılınır, ne oruç tutulur, ne sadaka verilir, ne adakta bulunulur, ne kurban kesilir, ne de başka bir ibadet yapılır.
c) Allah'ın hüküm olarak koyduğunu kabul etme, teslim olma: Helali helal, haramı haram, hadleri ve dünya işlerini düzenleyen hükümleri olduğu gibi kabul etmek. Allah'a Rabb olarak iman eden birisi için, insanlardan, boyun eğdiği, hayatını düzenlediği hüküm, değer ve kanunları alması caiz değildir. Bu da ibadetten bir türdür.

Uluhiyyet Tevhidinin Önemi

Tevhidin bu kısmı, kısımlarının en büyüğü ve en önemlisidir. Aşağıda görüleceği gibi, peygamberlerin bütün dikkatlerini yönelttikleri budur. Tevhid kelimesini telaffuz ettiğimizde de zihnimize geliveren odur. Peygamberlerin gönderilmesi, kitapların indirilmesi onun içindir. Ondan dolayı kıyamet kopacak, hesaplar dürülecek, cennet ve cehennem pazarları kurulacak, insanlar üzgün ve mutlu olarak ayrılarak bir bölümü cennete, bir bölümü cehenneme gidecektir.

TEVHİDİN ŞİARI LA İLAHE İLLALLAH'TIR

Peygamberlerin getirdiği tevhidin hakikatini öz bir şekilde ifade eden bir şiar vardır. Bu, tevhid kelimesi, ihlas kelimesi ya da takva kelimesi olarak isimlendirilen Lailahe İllallah sözüdür. Bu büyük kelime, uluhiyyeti Allah'tan başka her şeyden kaldırıp atmayı, ve uluhiyyeti sadece O'na has kılmayı içermektedir. Gerçek olan ilah, yalnızca O'dur. Çeşitli zaman dilimlerinde, insanların O'ndan başka ibadette bulundukları ilahlar, cehalet ve vehmin yarattığı batıl sahte ilahlardır. Allah şöyle buyurmaktadır: "Keza Hak yalnız Allah'tır. O'nu bırakıp ibadet ettikleri ise batılın tâ kendisidir. Doğrusu Allah yücedir, büyüktür."(Hacc, 62)
İlah, gerçekten ibadet edilendir. Yani ibadet edilmeye, itaat edilmeye, sevilmeye layık olandır. Bu da, ibadetin anlamı olan; sonsuz sevgi ve tevazu ile bütünleşmeyi gerektirip kemal sıfatlarla sıfatlanmayla gerçekleşir. Şeyh-ul İslâm İbn-i Teymiyye'nin deyimiyle ilah şudur: Sevgisiyle kalp dolduğu, ona tevazuda bulunduğu, boyun eğdiği, korktuğu, beklediği, zor anlarda kendisine sığındığı, ihtiyaçları için dua ettiği, maslahat anlarında tevekkül ettiği, ona iltica zikriyle sükunet bulduğu ve sevgisiyle rahatladığıdır. Bu da Allah'tan başkası değildir. Bunun için, "Lailahe illallah" sözlerin en doğrusu ve en faziletlisidir. İşin başıdır. Güzellerin güzelidir. Peygamber Efendimiz (s.a.s)den rivayet edilen sahih bir hadiste: "Ben ve benden önceki peygamberlerin söylediği en hayırlı söz, Lailahe illallah'tır" buyurulmuştur.
Tevhid Peygamberlerin İlk Görevidir
Bütün semavi dinlerde, tevhidin ayrı bir önemi ve yeri vardır. Nuh (a.s.)'dan Muhammed (s.a.s.)'e kadar bütün peygamberlerin davetlerinde ilk konu tevhid olmuştur. Allah'ın, kullarına hidayet rehberleri olarak gönderdiği peygamberlerin ilk görevleri, birbirinden ayrılmaz ve birbirini bütünleyen iki temel üzerinde yükselmektedir:
a- Sadece Allah'a ibadete davet.
b- Tağutlardan uzaklaşmaya davet.
Bu konuda Kur'an şöyle buyurur: "And olsun ki, her ümmete, Allah'a kulluk edin, tağuttan kaçının diye peygamber gönderdik."(Nahl, 36) Peygambere hitaben de şöyle diyor: "Ey Muhammed! Senden önce gönderdiğimiz her peygambere, benden korkun, bana ibadet edin, diye vahyettik."
(Enbiya, 25)
Bundan dolayı, her peygamberin kavmine yönelttiği ilk çağrının şu olduğunu görüyoruz: "Ey kavmim! Kendisinden başka tanrı bulunmayan Allah'a ibadet edin."(A'raf, 59)Nuh, Hud, Salih, Şuayb v.d. hakkında da Kur'an aynı şeyi zikretmiştir.
Müşriklere gönderilen ilk peygamber Nuh (a.s.)'un da kavmine şöyle dediğini görüyoruz: "Andolsun ki biz Nuh'u kendi kavmine gönderdik. Ben sizin için apaçık uyarayım, Allah'tan başkasına ibadet etmeyin. "(Hud, 25-26.)
Sonradan kavminin kendisine Rabb olarak ibadet ettiği Meryem oğlu İsa da aynı şeyi diyor: "Ey İsrail oğulları! Rabbim ve Rabbiniz olan Allah'a ibadet edin, kim Allah'a ortak koşarsa; muhakkak Allah ona cenneti haram eder, varacağı yer ateştir, zulmedenlerin yardımcıları yoktur." (Maide, 72)
Peygamberlerin sonuncusu Hz. Muhammed'in (s.a.s.) tevhide ve tağuttan sakınmaya daveti en belirgin, en kuvvetli, en derin ve en sonsuz olanıdır. Kur'an ve Sünnette, apaçık görülen ve İslâm'ın ilkelerinde, şeriatında, adabında ve ahlâkında anıtlaşan da budur.

Tevhid İslâm'ın Şiarıdır

İslâm'ın tevhide verdiği önemin görüntülerinden biri de onu kendisine, diğer dinlerin hepsinden -ister putçu olsun, isterse bozulmuş ehli kitap- ayıran bir özellik, şiar kılmasıdır. İslâm'ın tanımlandığı en meşhur şey, onun bir tevhid dini olmasıdır. İslâm'ın adı, bu iki cümlede vücud bulmuş ve kim bunu söylerse, İslâm'ın kapısından girmiş olmaktadır. Bu iki cümlenin ilki "Allah'tan başka tanrı olmadığına şehadet" ikincisi ise "Muhammed'in Allah'ın elçisine şehadet'tir.
Bu tevhidin ilanı, büyük bir önem arz etmektedir. Çünkü müslüman sadece farz namazlarda dokuz kez tekrar etmektedir bunu. Beş kez de kamet getirirken. İslâm bununla da yetinmemiştir. "Allah'tan başka bir tanrı olmadığına şehadet ederim" nidasının minarelerden bütün dünyaya yüksek bir sesle günde beş kez yapılmasını emretmiştir. İslâm'ın yüceliklerinden biri de, müslüman baba için yeni doğan çocuğun sağ kulağına ezan okumayı, sol kulağına kamet getirmeyi, çocuğun duyacağı ilk ses ezan olsun diye sünnet kılmıştır. Kendine takdir edilen ömrü noktalayıp ölüm geldiğinde; veli, dost ve akrabalarına düşen görev kelime-i tevhidi, Lailahe illalah'ı telkinde bulunmaktır.
Böylece, müslüman hayata adımını kelime-i tevhid ile atarken, hayata noktayı da kelime-i tevhid ile koymaktadır. Beşik ile ölüm döşeği arasında kalan zamandaki görevi, tevhidi ikame etmekten, ona davet etmekten başka bir şey değildir.

Tevhid Allah'ın Kullar Üzerindeki Hakkıdır!

Allah'ın Rasulü (s.a.s.) tevhidin, Allah'ın kullar üzerindeki hakkı olduğunu, ondan ayrılmanın ve gaflete düşmenin caiz olmadığını beyan etmesi bu ifadeyi desteklemektedir. Buhari ve Müslim'in Muaz b. Cebel'den rivayet ettiğine göre: Eşeğin üzerinde, peygamberin terkisindeydim. Bana dedi ki, Muaz, Allah'ın kullar üzerindeki, kulların da Allah üzerindeki hakkını biliyor musun? Allah ve Rasulü daha iyi bilir, dedim. Allah'ın kullar üzerindeki hakkı ona ibadet etmeleri, hiçbir şeyi ortak koşmamalarıdır. Kulların Allah üzerindeki hakkı ise; şirk koşmayana Allah'ın azap etmemesidir, buyurdu. Ey Allah'ın Rasulü! İnsanlara müjde vereyim mi, dedim. Hayır, buna güvenip dururlar, buyurdu.
Bu haktaki sır, Allah'ın insanı yoktan yaratması, sayısız nimetlerle donatması, güneşi, ayı, geceyi, gündüzü emrine amade kılması, akıl vermesi, konuşmayı öğretmesidir. Bu, yaratıcının, rızık verenin, nimetlendirenin, öğretenin, esirgeyenin, bağışlayanın hakkıdır ki; kendisine nankörlük edilmeyip şükredilsin, unutulmayıp zikredilsin, isyan edilmeyip itaat edilsin.
Bunun için, bu hakkın açıklanması, tekid edilmesi hukuk-u aşere (on hak) olarak bilinen ayetin ilk tavsiyesidir. Şöyle buyuruluyor: "Allah'a ibadet edin, ona bir şeyi ortak koşmayın, ana-babaya iyilikte bulunun." (Nisa, 36) En'am süresindeki on tavsiyeyi içeren ayette de aynı şey zikrediliyor: "De ki: 'Gelin size Rabbinizin haram kıldığı şeyleri söyleyeyim: O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın, ana-babaya iyilikte bulunun. " (Enam, 151)İsra süresindeki hikmet tavsiyeleri de bu kabildendir: "Allah ile beraber başka bir tanrı edinme, yoksa yerilmiş ve tek başına kalmış olursun. Rabbin, yalnız kendisine ibadet etmenizi ve ana-babaya iyilikte bulunmanızı emretmiştir." (İsrâ, 22-23)

Tevhid Müslümanın Hayattaki Çağrısıdır

Müslüman, hayatına tevhidle başlayıp, tevhidle sona erdiriyorsa; beşik ile mezar arasındaki görevi, tevhidi hakim kılma, ona davette bulunma olur, Allah, insan ve cinlerden mükellef olarak yarattıklarının görevini açıklarken şöyle buyuruyor: "Cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım. Onlardan bir rızık istemem. Beni doyurmalarını da istemem. "( Zariyat, 56-57)
Ayet-i Kerime, Allah'ın (c.c.) onları, sadece ortağı olmayan Allah'a ibadet etmek için yarattığını açıklıyor. Bu, onların yaratılışlarındaki hikmet ve gayedir. Allah onları, kendisini tanımaksızın, kadrini bilmeksizin hayvanlar gibi yiyip içsinler diye değil, huşu ve tevazu içinde, ibadeti yalnızca O'nun için yapsınlar diye yaratmıştır.
Kim ki; varlığının amacını, hayattaki görevini ki, yalnızca Allah'a ibadettir- gerçekleştirmeksizin ömrünü geçirirse;akıl sahibi insanların düzeyinden hayvanların düzeyine -belki de onlardan daha aşağıya- düşmüş olur.

Tevhid İslâm Milletinin Diğer Milletlere Çağrısıdır

Tevhid, hayatta müslümanın mesajı olduğu gibi, müslüman ümmetin bütün milletlere de mesajıdır. Bunun için; Nebi (s.a.s.), kisraya, kaysere ve yeryüzünün diğer krallarına, şu ayetle davetini ulaştırmıştır: "Ey kendilerine kitap verilenler! Ancak Allah'a kulluk etmek, O'na bir şeyi eş koşmamak, Allah'ı bırakıp birbirinizi Rabb olarak benimsememek üzere, bizimle sizin aranızda ortak bir kelimeye gelin. Eğer, yüz çevirirlerse; bizim müslüman olduğumuza şahid olun, deyin."(Al-i İmran, 64) Sahabe (Allah hepsinden razı olsun) ve onların yolundan gidenler, bu mesajı ve ona karşı olan görevlerini biliyorlardı. Fars orduları komutanı Rüstem, Kadisiye savaşında, Rıb'î b. Amir'e, siz kimsiniz, amacınız nedir, diye sorduğunda şöyle cevap verir Amir: Biz, insanları kullara ibadetden sadece Allah'a ibadete, dünyanın darlığından genişliğine, dinlerin zulmünden İslâm'ın adaletine götürmek için Allah'ın gönderdiği bir milletiz."

Tevhid Ne İle Gerçekleşir?

Peygamberlerin getirdiği, İslâm'ın kökleşmesine,desteklenmesine ve korunmasına büyük önem verdiği tevhid, şu unsurlar oluşmaksızın gerçekleşemez, kökleşemez, dallanıp budaklanamaz:
a- İhlasla sadece Allah'a ibadet etmek.
b- Bütün tağutları inkar etmek, bunlara ibadet edenlerden, onları dost edinenlerden uzaklaşmak.
c- Şirkin bütün derece ve türlerinden sakınmak, ona giden yolları tıkamak.

İhlasla Allah'a İbadet

Bunun anlamı şudur: ta'zimi, sevgiyi, kesin tevazuyu ve uluhiyyeti O'na has kılmaktır. Bu üç şeyle gerçekleşir:
1 insanın Allah'tan başkasını, Allah'a tazimde bulunduğu gibi tazimde bulunacağı bir rab olarak
benimsememesi. Allah şöyle buyurur: "De ki: 'Allah her şeyin Rabbi iken O'ndan başka bir Rabb mi arayayım?(Enam, 164)İnsanların, Allah'tan başka, ister taştan,isterse insandan olsun, ibadet ettikleri, ta'zimde bulundukları rablerinin hepsini terk etmeleri, yok etmeleri gerekir. Bundan dolayı; Allah Rasûlü'nün (s.a.s.)kral ve başkanlara daveti şuydu: "Sadece; Allah'a ibadet edelim, hiçbir şeyi O'na ortak koşmayalım, Allah'ı bırakıp birbirimizi rabler edinmeyelim." (Âl-i İmran, 64)
2 Allah'tan başkasını, Allah'ı sever gibi severek dost edinmemek.Allah şöyle buyurur: "De ki: 'Gökleri ve yeri yaratan, beslenmeyip besleyen Allah'tan başka bir dost mu edinirim?"
(Enam, 14.)Bir başka ayette: "İnsanlar arasında, Allah'ı bırakıp, O'na koştukları eşleri tanrı olarak benimseyenler ve onları, Allah'ı severcesine sevenler vardır. Mü'minlerin Allah'ı sevmesi ise hepsinden kuvvetlidir." (Bakara, 165)Onlar hakkında şöyle der: "Böylece Allah onlara, hasretini çekecekleri amellerini gösterir. Onlar, cehennemden çıkmayacaklardır."(Bakara, 167)Bunun anlamı şudur: onlar, dostlarını, velilerini, Allah'tan başkası için caiz olmayan saygı, korku ve ta'zimle karışık bir sevgiyle sevmektedirler.
Şeyhu'l-İslâm Muhammed b. Abdul vehhab şöyle der: "Onlar, Allah'a ortak koştukları eşlerini, O'nu sever gibi seviyorlar" ayeti, onların Allah'ı büyük bir sevgi ile sevdiklerini, ancak bunun onları, İslâm'a sokmadığını göstermektedir. Allah'a ortak koşulanı, Allah'tan daha fazla sevenin durumu ne olur? Allah'ı bırakıp, sadece ortak koşulanı sevenin durumu nedir?. "Tevhidin gerektirdiği, insanın sevgisini Allah'a halis kılmasıdır. Velayet (dostluk) hakkı yalnızca Allah'a aittir: "Demek onlar, Allah'tan başka dostlar edindiler. Halbuki dost (veli) ancak Allah'tır. O, ölüleri diriltir. Her şeye kadirdir." (Şura, 9)
3- Hakem olarak Allah'tan başkasını kabul etmeme. Allah şöyle buyurur: "Allah size Kitab'ı açık açık indirmiş iken ondan başka bir hakem mi isteyeyim. (Enam, 114)Bu, kullarının işlerine hükmetme hakkının, onların dinî ve dünyevî işlerini düzenleme yetkisinin kendisinde olmasıdır. Bu da, ancak Allah'tır. O, yarattığım bilir, onlara acır, onlar için neyin yararlı, neyin de zararlı olduğunu bilir: "Yaratan bilmez mi? O, latiftir, haberdardır." (Mülk, 14)
Bundan dolayı, Kur'an, yasamanın sadece Allah'a ait olduğunu belirtir: "Hükmetmek ancak Allah'a aittir. Kendisinden başkasına değil, sadece kendisine ibadet etmenizi emretmiştir. Bu, dosdoğru dindir. Fakat insanların çoğu bunu bilmezler."(Yusuf, 40)
Aynı şekilde Kur'an, Allah'ı ve Resûlünü bırakıp başkalarına muhakeme için gidenleri, imanın gerçeğinden uzaklaşmış, şeytana itaate başlamış olarak görür: "Ey Muhammedi Sana indirilene ve senden önce indirilenlere iman ettiklerini iddia edenleri görmüyor musun? Tağutların önünde muhakeme olunmalarını isterler. Oysa onları, tanımamakla emr olunmuşlardı. Şeytan onları derin bir sapıklığa saptırmak ister. Onlara, Allah'ın indirdiğine ve peygambere gelin, dendiğinde, münafıkların senden büsbütün uzaklaştıklarını görürsün. (Nisa, 60-61)

Tağutu Reddetmek

Tevhidin gerçekleşmesindeki ilk unsur, ibadetin ihlasla Allah'a yapılmasıydı. O'ndan başkasının layık olmadığı ta'zim, sevgi ve ibadetin, yani uluhiyyetin O'na has kılınmasıydı.ikinci unsur, tağutları inkar, onlara ibadet eden, onları dost edinen herkesten uzaklaşmaktır. Bu o kadar önemlidir ki; Kur'an bazen tağutları inkarı, Allah'a imandan önce zikretmiştir. Bu hususta, Allah'a (c.c.) şöyle buyurmaktadır: "Tağutları inkar edip Allah'a iman eden kimse kopmak bilmeyen sağlam bir ipe tutunmuştur."(Bakara, 256)
Rasulullah Efendimiz şöyle buyurmaktadır: "Lailahe illallah deyip Allah'tan başkasına ibadet edilenleri inkar edenin malı ve kanı haramdır. Onun hesabı Allah'adır." (Müslim)
Kanın ve malın korunmuş olması için kelime-i tevhidi söylemek yeterli değildir. Allah'tan başka ibadet edilenlerin inkar edilmesi buna ilave edilmelidir.
Bu, eşyanın zıddıyla bilinmesindedir. Hakk'a iman ancak küfür ve batıl ehlinden uzaklaşmakla açığa çıkar, belli olur. Bundan dolayı, muvahhidlerin imamı İbrahim (a.s.), kavminin tanrılarından, putlarından beraatini, onlara olan düşmanlığını ilan etmiştir. Allah, şöyle buyurur: "İbrahim, babasına ve milletine, beni yaratan hariç, sizin ibadet ettiklerinizden uzağım. Beni doğru yola eriştirecek olan şüphesiz O'dur, dedi.(Zuhruf, 26-27)Başka bir ayette: "İbrahim ve onunla beraber olanlarda, sizin için tabi olunacak güzel bir örnek vardır. Onlar milletlerine şöyle demişlerdi: Biz sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan uzağız, sizin dininizi inkar ediyoruz, bizimle sizin aranızda yalnız Allah'a iman etmenize kadar ebedi düşmanlık ve öfke baş göstermiştir." (Mumtahine, 4) Böylece öğreniyoruz ki gerçek tevhid, Allah'a iman ve O'na ibadete, tağutu inkar ve dostlarından uzaklaşma eklenmeyince tamam olmaz. Bundan dolayı,bütün peygamberlerin kavimlerine daveti,daha önce de belirttiğimiz gibi,"Allah'a ibadet,tağuttan kaçınmaktır.(Nahl, 36)

Tağut:

Tağut, tuğyan kelimesinden türemiştir. Haddi aşmak anlamınadır. Anlamının sınırları konusunda selefin görüşleri farklıdır. Hz. Ömer (r.a..) "Tağut şeytandır" demiştir. Cabir (r.a.), şeytan kılığındaki kahinlerdir, demiştir. Malik'e göre ise, tağut; Allah'tan başka ibadet edilen her şeydir.
Bu görüşler, bazı tağut tipleri hakkında belirtilmiştir. Ancak, bütün çeşitlerine hasredilemez. İbn-i Kayyımın (r.h.) tağut hakkında söylediği en güzel sözdür: "Tağut, kulun haddini aşarak, ibadet ettiği, tabi olduğu, itaat ettiği her şeydir. Her kavmin tağutu, Allah ve Rasûlü'nü bırakarak, muhakeme olmak istedikleri, Allah'tan başkasına ibadet ettikleri, Allah'tan bir delil olmaksızın izinden gittikleri, Allah'a itaat etmeleri gereken yerde, itaat ettikleri şeydir. Bunlar dünyanın tağutlarıdır. Onları ve onlarla birlikte insanların durumunu düşündüğün zaman, çoğunun Allah'a ibadetten uzak ve tağutlara ibadet etmekte olduklarını, Peygambere (s.a.s.) itaattan uzak, tağut ve izleyicilerine itaat ettiklerim görürsün."

"LA İLAHE İLLALLAH" 'IN MANASI:

2007-10-06T09:07:00.001-07:00

"LA İLAHE İLLALLAH" 'IN MANASI:

Allah'tan başka ibadet edilen şeyleri reddedip ibadeti sadece Allah'a yapmaktır. Yani; ibadet edilen sahte ilahları reddederek ibadetleri sadece Allah'a yapmak ve sahte ilahlara tapanları reddedip onlardan uzak durmaktır. Ayrıca yalnız Allah'a ibadet edenleri sevip sadece onlarla dost olup onlarla beraber olmaktır.
Muhammedun Rasulullah ise Allah'a Rasulullah'ın gösterdiği şekilde ibadet etmek demektir.
İkincisi: Yaşantısını bu kelimenin manasına uygun düşecek şekilde düzenlemek.
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurdu: "Kim "La ilahe illallah" derse ve Allah'tan başka tapılanları reddederse malı ve kanı haram olur. Onun hesabı Allah'a aittir."(Müslim)
Bu kelimenin gerektirdiği şeyler:
Yalnız Allah'a ibadet etmek ve O kendisine nasıl ibadet edilmesini em-rettiyse o şekilde ibadet etmek ve Allah'ın şeriatının hakim olması için gücünün son damlasına kadar çalışmak, şirkten uzak durmak ve bu kelimeyi bozacak her çeşit inanç söz ve amellerden uzak durmaktır.Bu kelimeyi bozacak şeyler:
1- Allah'ın varlığını ve Rasululah (s.a.s)'in risaletini inkar.
2- Reisler, liderler ve şeyhlere ibadet etmek. Bu. Allah'ın haram kıldığı
şeyi helal, helal kıldığı şeyi haram kıldıklarında onlara itaat etmekle olur. Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Onlar Allah'ı bırakıp hahamlarını, rahiplerini (yani din adamlarını) ve Meryemoğlu Mesihi Rab edindiler. Oysa tek olan Allah'tan başkasına ibadet etmemekle emrolunmuşlardı. O'ndan başka ibadete layık ilah yoktur. Allah koştukları eşlerden münezzehtir." (Tevbe: 31)
Bir gün Rasulullah (s.a.s) bu ayeti kerimeyi okuduğu sırada daha önce Hıristiyan iken sonradan islamla şereflenen Adiyy ibn Hatem (r.a) (boynunda hac olduğu halde) Rasulullah'ın yanına girdi ve bu ayeti kerimeyi duyunca Rasulullah (s.a.s)'a:
"Onlara ibadet etmiyorlar ki" dedi. Bunun üzerine Rasulullah (s.a.s):
"Onlar Allah'ın helal kıldığı bir şeyi haram, haram kıldığı bir şeyi helal kıldıkları zaman onlara itaat etmiyorlar mı?"
Adiyy İbn Hatem: "Evet" deyince Rasulullah (s.a.s):
"İşte böylece onlara ibadet ediyorlar" buyurdu. (Ahmed-Tirmizi)
3 - Allah'a, Rasulüne ve îslam dinine sövmek, Allah'ın ayetleri, kitapları, rasulleri ile alay etmek.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"İki yüzlüler, kalplerinde olanı haber verecek bir surenin inmesinden çekiniyorlar. De ki: "Alay edin bakalım. Allah çekindiğiniz şeyi ortaya koyacaktır.
Onlara soracak olursan: "Biz and olsun ki eğlenip oynuyorduk" diyecekler. De ki: "Allah'la, ayetleriyle, resulüyle mi alay ediyordunuz? Özür beyan etmeyin. İnandıktan sonra küfre girdiniz. İçinizden bir topluluğu afetsek bile, suçlarından ötürü bir topluluğa da azab ederiz." (Tevbe: 64-66)
4 - Tağuta muhakeme olmak. Allah (c.c) şöyle buyuruyor: "Sana ve senden öncekilere indirilenlere inandıklarını iddia edenleri görmüyor musun? Reddetmeleri emrolunmuşken tağuta muhakeme olmak istiyorlar. Şeytan onları derin bir sapıklığa düşürmek istiyor."(Nisa: 60)
5 - Allah'ın indirdikleriyle hükmetmemek.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah'ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir."(Maide: 44)
6 - Sihir yapmak ve öğrenmek. Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Şeytanların Süleyman'ın hükümdarlığı hakkında söylediklerine uydular. Oysa Süleyman kafir değildi. Ama insanlara sihri öğreten şeytanlar kafir olmuşlardı. Babü'de Hamt ve Marut denilen iki meleğe bir şey indirilmemiştir. Bu ikisi "Biz sadece imtihan ediyoruz, sakın küfre girme" demedikçe kimseye bir şey öğretmezlerdi. Halbuki bu ikisinden koca ile karısının arasını ayıracak şeyler öğreniyorlardı. Oysa Allah'ın izni olmadıkça kimseye zarar veremezlerdi. Kendilerine zarar verecek faydalı olmayacak şeyler öğreniyorlardı. Andolsun ki onu satın alanın ahiretten bir nasibi olmadığını biliyorlardı. Kendilerini karşılığında sattıkları şeyin ne kötü olduğunu keşke bilselerdi." (Bakara: 102)
7 - Kafirlerle dost olmak, onları sevmek, desteklemek onların cemaatlerine, gruplarına, partilerine üye olmak.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Mü'minler mü'minleri bırakıp da kafirleri dost edinmesinler. Kim böyle yaparsa Allah'tan bekleyebileceği hiç bir şey yoktur. Ancak onlardan sakınmanız hali (Takiyye) müstesna. Allah sizi kendisinden sakındırır. Sonunda dönüş ancak Allah'a dır." (Al-i İmran: 28)
Bir insan şahadeti bozacak bu şeylerden birisini yaparsa İslam'dan çıkar. İstediği kadar kelime-i şahadeti söylese hatta insanların en çok ibadet edeni bile olsa bunların kendisine hiç bir faydası olmayacaktır.
Şimdi konunun daha iyi anlaşılması için La ilahe illallah kelimesi üzerinde duralım.
La ilahe illallah: Bütün sahte ilahları reddediyorum demektir. Yoksa: "Allah'tan başka ilah yoktur" demek değildir. Bu kelime varolan bütün sahte ilahları reddediyor ve sadece gerçek ve hakiki ilahı kabul ediyorum demektir. O halde sahte ilahlar nelerdir? Bunlar bilinsin ki reddedilebilsin. İlah kelimesinin neleri ifade ettiğini bilmeyen kişi sahte ilahları nasıl reddedebilir ki? İlah; arapça bir kelime olup "İbadet edilen varlık" demektir, ibadetin yalnız Allah'ın hakkı olduğunu daha önce de açıklamıştık. O halde yalnız Allah'ın hakkı olan ibadeti Allah'tan başkalarından alıp veya Allah'tan başkalarına vermeyip yalnız Allah'a verirsek sahte ilahları reddetmiş, oluruz.
Örneğin; Allah içkiyi haram kılmıştır. Bir adam çıkar da içkinin satışını serbest bırakır, buna izin verir ve içki içilmesi, satılması serbesttir, diye bir kanun çıkarırsa, bu kişi içki helaldir demese bile kendisini ilah olarak Han etmiş ve tağut olmuş olur. Velev ki müslüman olduğunu iddia etmiş olsun sonuç değişmez. Kim de bu gibi kanunları kabul eder uygulanması için yardım ederse bu kanunları koyan kişi veya kişilere ibadet etmiş olur. Bu kişi La ilahe illallah dese, namaz kılsa, oruç tutsa, hacca gitse müslüman olduğunu iddia etse de Allah'tan başka ilah edinmiş ve kafir olmuş olur. Adiyy b. Hatim hadisi buna açık bir delildir. Şu halde kim bu kanunları koyanları reddedip tekfir etmezse, yine bu kanunları kabul eden ve uygulanmasına yardım eden kişileri tekfir etmezse veya onların hala müslüman kalabileceklerine inanırsa sahte ilahları reddetmemiş olacağından dolayı La ilahe illalah'ı gerçekleştirmeyip müslüman olmamıştır. Çünkü La ilahe illallah sadece Allah'a inanmakla gerçekleşmez. Ancak bununla beraber sahte ilahlar reddedildiği zaman gerçekleşir. Allah ancak bütün ibadetlerin kendisine has kılındığı dini kabul eder. Yine aynı şekilde yalnız bütün ibadetleri kendisine has kılanları müslüman olarak kabul eder. Zira Allah (c.c) Zümer: 3 ayetinde bütün ibadetlerin kendisine has kılındığı dinin kendi dini olduğunu açıkça beyan ediyor. Allah'a daha. çok yaklaşmak için dahi yapılsa bazı ibadetleri kendisinden başkasına yapan kimselerin dinini ise kabul etmiyor. Onları yalancı ve kafir olarak niteliyor.
Günümüzde La ilahe illallah kelimesi artık sadece kuru bir sözden ibaret hale gelmiştir. Minarelerden, radyo ve televizyonlardan söyleniyor. Hatta söyleyenlere, tağutlar tarafından maaş veriliyor. Bu nasıl mümkün olabiliyor? Çünkü artık bu kelime sadece kuru bir sözden ibaret olmaktan başka bir şey ifade etmiyor. Söyleyenler manasını bilmiyor. Söyletenler (tağutlar) de insanların bu kelimenin manasını anlamadıklarını çok iyi bildikleri için söylenmesine izin veriyorlar. Bu kelimeyi bilmeden söyleyenler değil de bu kelimenin hakiki manasını bilip insanlara anlatanlar hapislerden çıkmıyorlar. Niçin?! Örneğin bir adam minareye çıkıp da: "ibadet yalnız Allah'a yapılır. Helal (serbest) ve haram (yasak) tayin etme yetkisi yalnız Allah'a aittir. Allah'ın helal (serbest) kıldığı helal, haram (yasak) kıldığı haramdır. Kanun koyma da yalnız Allah'a aittir. Kim Allah'ın yasakladığı şeyleri serbest bırakırsa veya Allah'ın serbest bıraktığı şeyleri yasaklarsa namaz da kılsa oruç ta tutsa hacca da gitse tağut olmuş olur. Bu ister bir şahıs ister bir topluluk ister bir parti isterse de bir meclis olsun fark etmez. Böyle yaptığı için ilahlık iddia etmiş ve tağut olmuş olur. Kişinin müslüman olabilmesi için bunları reddetmesi, onlara itaat etmemesi onları tekfir etmesi, onlara itaat edenleri ve tekfir etmeyenleri tekfir etmesi gerekir. Kişinin müslüman olabilmesi için bu gibi sultaları yok etmeye çalışması gerekir."dese ve La ilahe illallah'ı açık bir şekilde böylece anlatsa hiç tağutlar ona izin verir mi? Kaldı ki maaş versinler? işte La ilahe illallah'ın manası budur.
Kişinin müslüman olabilmesi için sadece sahte ilahları reddedip, bütün ibadetleri yalnız Allah'a yapmış olması yeterli olmaz. Aynı zamanda tağutlara itaat edenleri tekfir etmesi, onları müslüman olarak kabul ekmemesi, gerek tağutlara gerekse onların uşakları olan diğer müşriklere sevgi ve dostluk göstermemesi, onlardan uzak olması, onlarla beraber hareket etmemesi gerekir.
Allah (c.c) aşağıdaki ayette bunu açıkça belirtiyor:
"İbrahim ve beraberinde olanlarda sizin için güzel bir örnek vardır. Hani bir zaman onlar kavimlerine şöyle demişlerdi:
"Biz sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan uzağız. Sizi reddettik. Yalnız Allah'a iman etmenize kadar bizimle sizin aranızda ebedi bir düşmanlık ve kin ortaya çıkmıştır.
(Mümtahine: 4)
Allah (c.c) İbrahim ve beraberinde olanlarda bizim için uyulması gereken güzel bir tutum olduğunu bildiriyor. Onlar yalnız Allah'a (c.c) iman ettiler, Allah'tan başka ibadet edilen ilah ve tağutlardan uzak oldukları gibi bu ilah ve tağutlara ibadet eden kimselerden de uzak olduklarını, onları müslüman olarak kabul etmediklerini, onlara karşı kalplerinde hiçbir sevgi duymayıp onlara kin duyduklarını ve bunu da onlara karşı düşmanlık ederek hareketleriyle gösterdiklerini belirtiyor. İşte La ilahe illallah'ın gerçek manası budur.
Kim bu kelimeyi bu şekilde kabul edip bu kelimeye uygun olarak yaşar ve bu kelimeyi bozacak hareketlerden kaçınırsa işte o kişi müslümandır.
Allah (c.c) mü'minlerin sıfatlarını belirtirken şöyle buyuruyor:
"Allah'a ve ahiret gününe inanan bir milletin babaları veya oğulları veya kardeşleri ya da akrabaları olsa bile, Allah'a ve rasulüne karşı gelenlere, sevgi beslediklerini göremezsin. İşte Allah imanı bunların kalplerine yazmış ve katından bir nur ile onları desteklemiştir. Onları altlarından ırmaklar akan içinde temelli kalacaktan cennetlere koyar. Allah onlardan razı olmuştur. Onlar da Allah' tan razı olmuştur. İşte bunlar Allah'tan yana olanlardır, iyi bilin ki saadete erişecek olanlar Allah'tan yana olanlardır."(Mücadele: 22)
Allah (c.c) bu ayette en yakın akrabası- dahi olsa kafirleri seven, kafirleri destekleyen, geçerli bir mazeret olmaksızın onlarla haşir neşir olan kişinin iman iddiasının geçersiz olduğunu bildiriyor.
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor:
"Mü'minlerden başkasını dost edinme. Allah'tan korkanlardan başkasına da yemeğini yedirme."(İbn-i Hibban sahih senedle)
"Kişi kimi severse onunla beraber haşrolunur." (Taberani sahih senedle)
"Din Allah için sevmek ve Allah için buğz etmekten ibarettir." (Ahmed, Hakim rivayet etti ve sahih dedi.)
İbn Abbas (r.a) şöyle diyor: "Sevdiğini Allah için seven darıldığına Allah için darılan dostuna Allah için dost olan düşmanına Allah için düşman olan kimse, işte ancak bu tutumuyladır ki Allah'ın sevgisine ve himayesine erişir. Kişi böyle yapmadıkça namazı ve orucu çok olsa bile imanın tadına varamaz, insanların dostlukları genellikle dünya ile ilgili konulara dayanır oldu. Bu da onlara bir şey kazandırmayacaktır."(İbn Cerir Taberi)
Rasulullah (s.a.s) şöyle buyuruyor: "Kim müşriklerin topluluğuna girer ve aynı yerde yerleşirse o da onlar gibidir. "(Ebu Davud, Tirmizi)
"Allah (c.c) müşrik olan bir kişinin müslüman olduğu zaman şirk topluluğunu bırakıp da İslam topluluğuna geçmedikçe hiç bir amelini kabul etmez,,(İbn Mace sahih senedle)
İmanı bozan kafirleri dost edinmekten maksat; İslama karşı olan, islamı yok etmeye çalışan, tağutu destekleyen kişileri dost edinmektir. Bunlar en yakın akraba olsa bile mü'min, onlara dostluk gösteremez. Fakat bunların dışındaki kişilere; onları İslama ısındırmak için iyi muamelede bulunmak, İslam'ın yasaklamadığı bilakis tavsiye ettiği şeylerdir.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Allah, din uğrunda sizinle savaşmayan, sizi yurdunuzdan çıkarmayan kimselere iyilik yapmanızı ve onlara karşı adil davranmanızı yasak kılmaz. Doğrusu Allah adil olanları sever."(Mümtahine: 8)
Esma binli Ebu Bekir şöyle dedi:
Rasulullah (s.a.s) zamanında müşrik olan annem ziyaret etmek için bana geldi. Anneme iyi davranabilir miyim?" diye Rasulullah'a sordum. Rasulullah: "Evet" dedi. Bunun üzerine Mümtahine: 8 ayeti indi. (Buhari)
Ömer b. Hattab (r.a) mescidin yanında çok güzel bir ipek elbise gördü. Rasulullah (s.a.s)'a şöyle dedi:
- Bu elbiseyi alıp cuma günü ve heyetleri karşılamak üzere giymek için alsaydın.
Rasulullah (s.a.s) Ömer'e şöyle dedi:
"Bu elbiseyi ancak kıyamet gününde hüsrana uğrayacak olan kişiler giyer." Sonra Rasulullah (s.a.s)'a bu elbiselerden ganimet olarak geldi, Rasulullah bir tanesini Ömer'e verince Ömer (r.a) şöyle dedi:
- Daha önce bu elbiseyi giyenler hakkında iyi şeyler söylemediğin halde bana niçin giymek için veriyorsun? Rasulullah (s.as) Ömer (r.a)'e:
"Ben sana giymen için vermedim"
buyurdu. Ömer sonra bunu Mekke'de bulunan müşrik kardeşine hediye etti. (Buhari-Müslim)
Bir kimsenin nasıl müslüman olacağı hususu Kur'an ve sünnetten delilleriyle anlatılmış oldu. Bu anlatılanlar hususunda Ehli sünnet alimleri arasında da hiçbir ihtilaf yoktur.
Artık bundan böyle inananlar bilerek inansınlar inkar edenler de bilerek inkar etsinler.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor:
"Mahvolan apaçık bir delilden ötürü mahvolsun, yaşayan da apaçık bir delilden ötürü yaşasın." (Enfal: 42)
Hidayete tabi olanlara selam olsun.

DAVETİ TAŞIMADA SEBAT GÖSTERMEK

2007-09-13T09:36:00.000-07:00

"Daveti Taşıma" kavramı "davet" ve "taşıma" kelimelerinin bir arada kullanılmasından meydana gelmektedir. "Taşıma" yada "yüklenme" bir eylem, "davet" ise bir başka eylemdir. Davet, şer’î hükümlerin ve düşüncelerin bütünüdür, İslâm’ın tamamıdır. Taşımak ise tebliğ etmek demektir. Yani düşüncelerin ve şer’î hükümlerin insanlara tebliğ edilmesi demektir. Biz daha önceki konularda, daveti taşıma işleminin; Nebilerin, Rasüllerin ve onlara tabi olanların yaptıkları bir amel olduğunu, daveti taşımanın da çok yüce ve değerli bir amel olduğunu söylemiştik. Bir başka ifade ile daveti taşımak, farzların en büyüğüdür. Hatta, şer’î farzların tamamının ancak kendisiyle tamamlandığı bir farzdır.

Müslüman, farzları yerine getirmekle ve terk etmemekle emrolunmuştur. Müslüman, mutlak olarak farzları yerine getirmek zorundadır. Aksi takdirde günahkar olur. Farzları yerine getirmede sebat göstermek, şüphesiz bir şeydir. Daveti taşımak da böyledir. Daveti taşıma fiilinin, kendisi farz olduğu gibi bu fiilde sebat göstermek de vaciptir. Daveti taşımada sebat göstermenin vacip olduğunu söylediğimizde bu, sebatın her iki eylemin; taşıma ve davet eylemlerinin birlikte yerine getirilmesi anlamına geldiğini söylemek istiyoruz. Yani şer’î hükümler ve düşünceler bütünlüğünde bunlara sımsıkı sarılmak ve korunmasında sebat göstermek vaciptir. Çünkü bunlar haktır ve Allah katından gelmiştir. Bunların dışındakiler batıldır, Allah katından olmadığı gibi davet de İslâm da sayılmaz. Davet taşıyıcısı, şartlar ve durumlar neyi gerektirirse gerektirsin, ne kadar zorluklar bulunursa bulunsun düşünceler bütünlüğünü ve şer’î hükümleri tebliğde durmaması lazımdır. Aksi takdirde bu düşünceler bütünlüğünün ve şer’î hükümlerin tebliğ edilmesi terk edilmiş, Allah (cc) da kızdırılmış olur. Sebat göstermek, davette gerektiği gibi daveti taşırken de gereklidir. Bunlardan yalnızca birisine karşı sebat göstermesinden dolayı müslümana üstünlük yoktur. Daha doğrusu bunlardan yalnızca birisinde sebat gösteren müslümanda hayır yoktur. Her ikisine karşı sebat göstermeyen müslümana ise yazıklar olsun, çünkü onun akibeti cehennemdir ki o, ne kötü bir sonuçtur.

İslâm’ın ve davetin düşmanları, davette sebat gösterilmesini baltalamak için gösterdikleri uğraşın, çabanın aynısını, taşıma eylemini baltalamak için de göstermektedirler. Davette sebat göstermeyi baltalamak isteyenler; buna birtakım şeyleri yaftalayarak, küfür fikirlerini ve hükümlerini sokarak çalışmakta ve uğraşmaktadırlar. Örneğin küfür nizamı olmasına rağmen İslâm davetine ve İslâm’a demokrasiyi; küfür düşüncelerinden olmasına rağmen "hürriyetler" fikrini ve küfür hükmü olmasına rağmen "Sosyal Adalet" kavramını sokmaktalar ve böylece de müslümanları,; dinlerinde kargaşaya düşürmek, hak ile batıl, Allah katından olanlarla beşer tarafından olanlar arasında ayırım yapamaz hale getirmek istiyorlar. Böylelikle davet taşıyıcılarını, davetlerinde ifsad etmek, müslümanların ve davet taşıyıcılarının dinlerinde ve davetlerinde sebatlarını yok etmek istiyorlar. Bu özellik, ta işin başından bu yana İslâm düşmanlarının yapageldikleri işlerdendir.

"Güçleri yeterse dininizden döndürünceye kadar sizinle savaşa devam ederler…" *

Bu nedenle davet taşıyıcılarının, davetlerinde sebat göstermeleri, İslâm’ın ve davetin düşmanlarının bu türden çabalarını reddetmeleri, boşa çıkartmaları, şer’î hükümlerin ve İslâmi fikirlerin tümüne sımsıkı sarılmaları, bunların dışındakileri kabul etmemeleri ve böylece de İslâmi düşüncelerin ve hükümlerin, olduğu gibi, tertemiz kalmasını sağlamaları gerekir. İdeolojide sebat göstermek, akideye sımsıkı sarılmak, bununla ilgili düşünceleri ve şer’î hükümleri muhafaza etmek, bunların dışındakileri olduğu gibi reddetmek, davetin ve İslâm’ın düşmanlarının çabalarını boşa çıkarır ve tuzaklarını tepelerine indirir.

Daveti taşımada sebat göstermeye gelince: Düşmanlar, davet taşıyıcılarını ve daveti taşımada sebat göstererek sürekliliği sağlayanları susturmak için; daveti taşıyanları tutuklamakta, hapishanelere doldurmakta, sopalarla kamçılarla dövmekte, rızıklarını keserek hatta boyunlarını kırarak savaşmakta, her fırsatta ve her yerde savaş ilan etmektedir. Daveti taşımakta kim fitneye düşerse, fitneye düşürülmüş olur. Kim de düşmanlarının talebine icabet ederek daveti terk edecek olursa; kaybetmiş, fitnecilerin, davete ve İslâm’a düşmanlık yapan alçakların isteklerini gerçekleştirmiş olur.

Allah Subhanehu, daveti taşımada sebat gösterilmemesine karşı bizleri şiddetle uyarmakta ve şöyle buyurmaktadır:

"(Ey muhammed!) Seni sana vahyettiğimizden ayırıp başka bir şeyi bize karşı uydurman için uğraşırlar. O zaman seni dost edinirler. Sana sebat vermemiş olsaydık, and olsun ki az da olsa onlara meyledecektin. O takdirde sana hayatın da ölümün de kat kat azabını tattırırdık. Sonra bize karşı bir yardımcı da bulamazdın." *

Bu ayette, Mekke kafirlerine yönelerek, onların isteklerinin bir kısmına olsun olumlu cevap vererek risaletle ile ilgili düşüncelerden ve hükümlerden diğer bir ifade ile davetten birazcık olsun yüz çevirecek veya fitneye düşecek olsaydı Rasulullah (sav)’ın hem dünya azabının hem de ahiret azabının kat kat artırılacağı yönünde şiddetli bir uyarı yer almaktadır. Aynı türden bir uyarı bir başka surede şöyle ifade edilmektedir:

"Eğer (Muhammed) bize karşı ona (Kur’an’a) bazı sözler katmış olsaydı, biz onu kuvvetle yakalardık; sonra onun şah damarını koparırdık. Hiçbiriniz de onu koruyamazdınız." *

Bu ayette de, Allah’ın dininde olmayan bir şeyi bu dine sokanları, Allah’ın söylemediği bir şeyi söylemiş gibi göstererek davetle oynayanları; Allah’ın zelil kılacağına, öldüreceğine ve bu hususta da hiç kimseden yardım alamayacaklarına dair şiddetli bir uyarı yer almaktadır. Her iki ayette de yer alan bu denli şiddetli uyarı, davet taşıyıcılarını hedef almaktadır. Davet taşıyıcıları, şartlar ve durumlar ne olursa olsun, ne kadar engeller bulunursa bulunsun, İslâm’a ve davete düşman olanların isteklerine icabet ederek onlara yönelecek olurlarsa, onlara yağcılık yaparlarsa; küfür fikirlerinin, hükümlerinin ve işaretlerinin sahteliğini, Allah’ın şeriatına muhalefetini ve onların Allah’ın dinine karşı inatlaşmalarını açıkça ortaya koyarak eleştirme farzını terk ederlerse; onların İslâm’a ve müslümanlara karşı hazırlamış oldukları planları ve tuzakları keşfetmeyi durdururlarsa; onların yaptıkları fiillere razı olurlar ve kabul ederlerse; onların zulümlerini ikrar ederler ve onları suçsuz sayarlarsa; İslâm düşüncelerinin ve hükümlerinin çağa uygun olmadığı ithamlarına sessiz kalırlarsa; onların isteklerine icabet ederek falan düşünce veya falan hüküm doğru değildir deyip onların iradelerine boyun eğerlerse; hem davetle ilgili bu düşünceler ve hükümler bütününü bırakmış, dolayısıyla da Allah’ın öfkesinin muhatabı olmuş, hem de fitneye düşmüş olurlar. Tek bir hüküm veya fikirde fitneye düşürülmeleri ile birden fazla hükümde veya fikirde fitneye düşürülmeleri arasında herhangi bir fark yoktur. Zira bunların hepsi, birer fitne ve fitneye düşürücü bir unsur olup, Allah korusun sahibinin dünyada ve ahirette kat kat azaba maruz kalmasını gerektirir.

İşte daveti taşıyan, tutuklanması halinde bu türden fitnelerle karşı karşıya olup düşmanlarından şu şeyleri duyacaktır:

1- İnandığı düşüncelerin ve hükümlerin birtakım şeylerle itham edilmesi, batıl yollarlarla çehresinin değiştirilmesi, güvenini sarsmak ve şüpheye düşürmek için yalanlanması, bozukluğu ve hür türlü ayıbı ortada iken, kendi düşüncelerinin ve fikirlerinin övülmesi ve İslâm’ın, bunlara büründürülmesi. Bütün bunlar, daveti taşıyanı dininde ve davetinde kargaşaya düşürmek ve davetten uzaklaştırmak için yapılacaktır. Öyleyse daveti taşıyan, bu türden fitnelerle karşılaşmaktan sakınmalı ve kendisini davası uğrunda feda etmeye hazırlamalıdır. Daveti taşıyan, davette sebat göstermez, akidesine sımsıkı sarılmaz, şer’î hükümlerin ve düşüncelerin temizliğini korumaya özen göstermez, bunların bir kısmından dahi olsa vazgeçmeyi veya olmayan bir şeyi ilave etmeyi kabul ederse; dünya ve ahiret azabından kat kat hafif olan, düşmanların bildikleri ve kullandıkları fiziki ve psikolojik işkencenin her türlüsü karşısında sapar, haktan uzaklaşır ve günaha düşer.

Mekke halkı, Rasulullah (sav)’i bir bütün olarak davetin tamamından veya bir kısmından uzaklaştırmaya çalıştıkları gibi, davetini taşımadaki sebatlılıktan vazgeçirmeye de çalışmışlar; bu uğurda yapabildikleri her türlü çabayı ortaya koymuşlar; mal, mülk, şeref ve makam önerilerinde bulunarak O'nunla pazarlıklar yapmışlardı. Bunların tamamı, daveti taşıyanları, ilahlarını kötülemekten, dinlerini ve akıllarını küçümsemekten vazgeçirebilecekleri ümidi ile her zaman ve her yerde, İslâm düşmanlarının kullandıkları silahlardandır. Fakat Rasulullah (sav) bunların bu türden isteklerinden şiddetle kaçınmış, daveti taşımada ve Rabbinin dinini insanlara tebliğ etmede sahip olduğu ideolojik tavrını korumuştur. Konu ile ilgili olarak İbni Hişam siyretinde Muhammed el-Kurazi'den şunları rivayet etmektedir:

"Utbe b. Rabia, Rasulullah (sav)'a yöneldi ve onun yanında oturdu ve şöyle dedi: Ey kardeşimin oğlu! Kabilemiz içinde bizim katımızda ne derece şerefli olduğunu, nesep yönüyle hangi mertebede olduğunu biliyorsun. Sen kavmine öyle büyük bir iş getirdin ki, onların topluluklarını dağıttın, onları hayal kırıklığına uğrattın, getirdiğinle onların ilahlarını ve dinlerini ayıpladın, atalarını tekfir ettin. Beni iyi dinle! Sana bir takım önerilerim olacak, belki bunların bir kısmını kabul edersin. Rasulullah (sav) bunun üzerine ona:

- Söyle bakalım, ey Eba Velid seni dinliyorum, dedi. Ebu Velid dedi ki:

- Ey kardeşimin oğlu! Eğer sen, getirmiş olduğun şeyle mal elde etmek istiyorsan, bizim en zenginimiz oluncaya kadar sana kendi mallarımızdan toplayalım. Eğer bununla şeref istiyorsan, bu işte sen herkesten üstün oluncaya kadar seni yüceltelim, eğer başımıza yönetici olmak istiyorsan seni başımıza yönetici yapalım. Eğer bu iş, bizim göremeyip de senin gördüğün bir cinniden kaynaklanıyorsa ve kendini de bundan koruyamıyorsan seni iyileştirmek için gerektiği kadar para harcayalım da senin için bir doktor çağıralım. Bazen cinler insanlara üstün geliyor ve bu nedenle de tedavi olmak gerekiyor. Ebu'l Velid konuşmasını henüz bitirmişti ki Rasulullah söze girerek ona: Sözünü bitirdin mi Ebu'l Velid?

- Evet.

- Öyleyse şimdi de beni iyi dinle, dedi ve Fussilet suresini okumaya başladı:

"Esirgeyen ve bağışlayan Allah’ın adıyla. Ha mim. Bu kitap, esirgeyen ve bağışlayan nezdinden indirilmiştir. Öyle bir kitaptır ki, bilen bir kavim için ayetleri uzun uzun açıklanmış Arapça bir Kur'an'dır. Müjdeci ve uyarıcı olarak. Ama onların çoğu yüz çevirmiştir. Onların çoğu işitmezler. Ve dediler ki, bizi çağırdığın şeye karşı kalplerimiz kapalıdır…" *
Bu esnada Ebu'l Velid, elleri arkasında bekliyordu. Rasulullah (sav) okumasını secde ayetine kadar sürdürdü ve ardından da secde etti. Sonra da Ebu'l Velid'e dönerek:
- Okuduklarımı işittin. İşte sen ve işte onlar, dedi."

Yine siyrette Rasulullah (sav)’ın şu meşhur sözü yer almaktadır: "Allah'a yemin olsun ki, onlar; bu işten vazgeçmem için sağ elime güneşi sol elime de ay’ı verseler, Allah zafere kavuşturuncaya ya da ben bu uğurda helak oluncaya kadar ben bu davadan vazgeçmem."

Taberani'nin Misved b. Mervan yoluyla rivayet ettiği ve İbni Kesir'in de el-Bidaye ve'n Nihayesinde yer verdiği bir başka meşhur ifade de şudur:

"Kureyş ne zannediyor. Allah'a yemin olsun ki, Allah beni muzaffer kılıncaya ya da bu baş bu vücuttan ayrılıncaya kadar gönderildiğim şey uğrunda cihad etmeye devam edeceğim."

İşte daveti taşıyan, davetten vazgeçmesi, daveti taşımayı terk etmesi için sürekli olarak bu türden karşı koymalarla, tepkilerle yüz yüze gelecektir. Bazen ona büyük miktarlarda parasal yardımlar, bazen yüksek makam ve mevkiler teklif edilir. Eğer bunda başarılı olamazlarsa ve daveti taşıyan, daveti taşımadaki sebatlılığını sürdürürse, bu defa da vücuduna işkence yapmaya yeltenirler; fiziksel ve psikolojik yöntemleri ve teknikleri kullanarak, üzerinde işkencenin her türlüsünü uygularlar; yıllarca hapishanelerde tutarlar. Bu durumda kim zayıf olursa, Allah’ın azabına ve öfkesine aldırmadan onların isteklerine icabet eder. Kim de sebat ederse, kurtulur ve başarır; Allah katında yüksek derecelere nail olur.

Davette sebat göstermek, yani daveti taşıyanın, taşımakla ve insanları davet etmekle yükümlü olduğu şer’î hükümlerin ve düşüncelerin tümünde sebat göstermesi, yerine getirilmesi farz olan büyük bir iştir ve bunun için daveti taşıyanın var olan gücünü tamamıyla harcaması gereklidir. Şer’î hükmün veya düşüncelerin dışında tek bir hükmün veya düşüncenin bile taşınması kesinlikle caiz değildir. Her ne kadar yöneticilerin isteklerine göre hareket eden bir takım alimler ya da fakihler, kafirler ve onların uşaklarının koymuş oldukları yöntemlere göre hükümleri inceleyerek müslümanları sahih bir İslâmi anlayıştan ve hak dinlerinden uzaklaştırmak için Şer’î hükümleri veya düşünceleri, İslâm’ın ve davetin düşmanlarını sevindirecek olan Allah’ın şeriatından olmayan batıl ve bozuk düşünceler ve hükümlerle ilişkilendirseler de böyle davranmak kesinlikle doğru değildir. Zor ya da ağır da olsa, lügatlarında bulunan her türlü pisliği, suçlamayı ve karalamayı atmaya kalkışsalar da zafer, hak üzere sebat göstermekle gerçekleşir. Hele hele türlü iletişim araçları ile insanların akıllarının çelindiği, batılın hak olarak gösterildiği ve fesadın kurtuluş reçetesi olarak sunulduğu günümüzde hakka tabi olmak elbette ki en doğru olan harekettir.

Rasulullah (sav) hem davette hem de davetin taşınmasında sebat gösterdiği gibi, sahabeler de -Allah onların hepsinden razı olsun- sebat göstermişlerdir. Bununla ilgili sayılamayacak kadar çok sayıda meşhur örnekler vardır. Bilal'in Mekke'nin kızgın çöllerinde işkence görürken hak üzere sebat göstermesi, Ammar’ın anne ve babasının gördükleri işkence karşısında sabretmeleri, bu örneklerden yalnızca bir kaçını oluşturmaktadır. Günümüzün davet taşıyıcıları da, Rasulullah'ın ashabına muhalefet etmeden daveti taşımaları, onları hatırlamaları ve onların hayatlarına dönmeleri, hak üzere sebat göstererek ve Allah’ın zaferi gelinceye kadar da buna devam ederek tarihlerini yenilemeleri gerekir.

BELALARA KARŞI SABIRLI OLMAK

2007-09-13T09:35:00.002-07:00

Hiç bir kavim, ümmet veya halk yoktur ki; inandığı bir inancı, taşıdığı düşünceleri, işlerini düzenledikleri sistemleri olmasın. Kendileri, bu inançlara, düşüncelere ve hükümlere razı olmuşlar ve zaman içerisinde bütünleşmişler ve bunları savunmaya hazır hale gelmişlerdir. Çünkü artık bunlar onların hayatlarının bir parçası haline gelmiştir. Bu durum milletlere, kavimlere ve halklara göre değişmeyen, Allah’ın, yaratıkları hakkındaki sünnetidir. Bu nedenledir ki bizler tarihte Nebilerin ve Rasüllerin gönderildikleri kavimlerin sahip olduklarının aksine yepyeni inançlarla, düşüncelerle ve hükümlerle geldiklerini ve bu nedenle de reddedildiklerini, yüz çevrildiklerini, yalanlandıklarını, eziyetlerle karşılaştıklarını; kabullendikleri ve bütünleştikleri inançlarını, düşüncelerini ve hükümlerini savunmak için savunmaya geçtiklerini görmekteyiz. Allah’ın Kitabındaki birçok ayette, Nebilerin veya Rasüllerin bu uğurda eziyetin ve işkencenin her türlüsü ile yüz yüze geldikleri anlatılmaktadır.

"Andolsun ki senden önceki peygamberler de yalanlanmışlardı. Onlar, yalanlanmalarına ve eziyet edilmelerine rağmen sabrettiler, sonunda yardımımız onlara yetişti. Allah'ın kelimelerini (kanunlarını) değiştirebilecek hiçbir kimse yoktur. Muhakkak ki peygamberlerin haberlerinden bazısı sana da geldi." *

"Daha önceki milletlere nice peygamberler göndermiştik. Onlar, kendilerine gelen her peygamberi mutlaka alaya alırlardı." *

Peygamberlere tabi olup da onların ardından daveti yüklenenlerin durumu da böyledir. Onların da işkencelere ve eziyetlere maruz kalmaları kaçınılmazdır. Buna örnek olarak şu âyetleri vermemiz yeterlidir:

"... Ateşle dolu hendeğe atılanlar (yakılarak) öldürüldü. Onlar (yakanlar) da başlarına oturmuşlar, müminlere yapmakta oldukları işkenceyi seyrediyorlardı." *

Habbab b. el-Eret’ten gelen hadis ise şöyledir:

"Kabenin gölgesinde hırkasına bürünmüş bir halde yatmakta olan Allah Rasülü (sav)’e şikayette bulunduk ve dedik ki: Bizim için yardım istemez misin, bizim için Allah’a dua etmez misin? Dedi ki: Sizden önce birtakım kimseler açılan kuyulara konulurlar, testerelerle kafalarından ikiye bölünürlerdi de yine imanlarından vazgeçmezlerdi. Demir taraklarla kemiklerine ve sinirlerine varıncaya kadar taranırlardı da yine imanlarından dönmezlerdi. Allah’a yemin olsun ki bu iş elbette tamamlanacaktır. Öyle ki bineği olan bir kimse Sana’dan Hadramevt’e kadar Allah’tan başka hiçbir kimseden -koyunu olan (çoban)’ın kurttan korkması dışında- korkmadan yolculuk yapabilecektir. Ancak siz acele ediyorsunuz." *

Rasulullah (sav) ve sahabeler, Kureyş’in ve diğer Arap kabilelerinden meşhur olanlarının işkencelerine uğramışlar. Buna İbni Kesir’in el-Bidaye ve’n Nihaye’sinde anlatılan şu olayı örnek olarak buraya almamız yeterlidir. Buhari dedi ki: Bize Ayyaş b. el-Velid anlattı…:

"Bana Urve b. ez-Zübeyr anlattı. Müşriklerin Rasulullah (sav)’a yaptıkları işkencelerin en şiddetlisinin hangisi olduğunu As oğluna sorduğumda bana şöyle dedi: Ukbe b. Ebu Muayt Ka’be’nin köşesinde namaz kılmakta olan Rasulullah (sav)’le karşılaşınca elbisesi ile boğazını şiddetli bir şekilde sıkmaya başladı. Bu durumu gören Ebu Bekir hemen yardıma koşarak Ukbe b. Ebu Muaytın omuzundan tutup Rasulullah (sav)’dan uzaklaştırdı ve şöyle dedi: Rabbinizden size apaçık beyyinelerle geldiği halde 'Rabbim Allah’tır' diyen bir adamı nasıl öldürürsünüz? dedi ve ilgili ayeti okudu." *

Yine el-Bidaye ve’n Nihaye’de yer alan bir başka olay ise şöyledir: "Aişe (r. anha) anlatıyor: Rasulullah (sav) ve arkadaşları oturmuşlardı -o zaman otuz sekiz kişi idiler- Ebu Bekir açığa çıkılması için Rasulullah (sav)’a yalvardı ve müslümanlar mescidin etrafına dağıldılar. Herkesin bir aşireti vardı. Ebu Bekir ayağa kalkarak insanlara karşı bir konuşma yaptı, Rasulullah (sav) oturuyordu. Ebu Bekir insanları Allah’a ve Rasülüne çağıran ve bu konuda bir konuşma yapan insanların ilkiydi. Bu konuşma üzerine müşrikler Ebu Bekir’e ve diğer müslümanlara saldırmaya başladılar, mescidin çevresinde bulunanları şiddetli bir şekilde dövdüler. Ebu Bekir’i de çok şiddetli bir şekilde dövdüler. Ukbe b. Rabia Ebu Bekir’e yaklaşarak ayağındaki altı çivili ayakkabılarıyla yüzüne vurmaya ve parçalamayı başladı. Yüzü gözü tanınmayacak hale gelinceye kadar. Ebu Bekir’in karnı üzerinde tepindi. Teym oğulları gelerek müşrikleri Ebu Bekir’den uzaklaştırdılar ve onu bir beze koyarak evine götürdüler. Teym oğulları öldüğünden şüphe etmiyorlardı."

Ancak Nebiler, Rasüller ve onların ardından gelen tabileri sadece daveti taşımak, şeriatları ve hükümlerini tebliğ etmekle kalmıyorlar; aynı zamanda Allah, kavimleri ile kendileri arasında hükmünü verinceye kadar karşılaştıkları güçlüklere sabrediyorlardı. Karşı karşıya kaldığı işkenceler, yalanlanmalar, alaya alınmalar nedeniyle yüklendiği emaneti taşımaktan vazgeçen, daveti taşıma görevini terk eden tek bir tane dahi Nebi, Rasül ya da Nebiye ve Rasüle tabi olan kimsenin var olduğu bilinmemektedir. Sünnetullah; halkların, milletlerin ve kavimlerin inançlarını, düşüncelerini, hükümlerini savunmalarını gerektirmektedir. Yine sünnetullah, Nebilerin, Rasüllerin ve onlara tabi olan davet taşıyıcılarının; Allah, kavimleri ile kendileri arasında hükmünü verinceye, onlara yardımını/zaferi indirinceye kadar her türlü zorluğa ve işkenceye sabretmelerini gerektirmektedir.

"Andolsun ki senden önceki peygamberler de yalanlanmışlardı. Onlar, yalanlanmalarına ve eziyet edilmelerine rağmen sabrettiler, sonunda yardımımız onlara yetişti. Allah'ın kelimelerini (kanunlarını) değiştirebilecek hiçbir kimse yoktur." *

Gerçekten de bu ayet söylediğimiz sözlere açıkça delalet etmektedir.

İşkence karşısında sabırlı olmak, asırlar boyunca gelip geçen peygamberler veya onlara tabi olan davet taşıyıcıları arasında herhangi bir farkı olmayan bir sünnettir. Tek bir defa dahi, herhangi bir Nebinin veya Rasülün veya Rasüle ve Nebiye tabi olanların tamamının; karşılaştıkları işkenceler ve baskılar nedeniyle daveti taşıma işini terk ettiklerine ve kavimlerinin isteklerine tabi olduklarına rastlanmamıştır. Eğer böyle bir durum söz konusu olsaydı, sünnetullahın ortadan kaldırılması ve Allah’ın kelimelerinin (kanunlarının) değiştirilmesi söz konusu olurdu.

Bu nedenle daveti taşıyanın, daveti taşımaya başladığı ilk andan itibaren kavmi veya halkı ile çatışma içerisinde olacağını, işkencelere ve eziyetlere maruz kalacağını bilmesi gereklidir. Eğer fiilen işkencelerle ve eziyetlerle karşılaşmışsa, bunlara sabırla katlanmalıdır. Çünkü nefsini bunlara hazırlıyor demektir. Yoksa daveti taşımada sadık bir kimse ve davetin gerektirdikleri hususunda da alim sayılmaz. Başladığı işi tamamlayamadan tökezler ve sadakatinden eser kalmaz. Bu durum da, değişmesi söz konusu olmayan bir sünnetullahtır. Bu hususta Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"Andolsun ki içinizden cihad edenlerle sabredenleri belirleyinceye ve haberlerinizi açıklayıncaya kadar sizi imtihan edeceğiz." *

"Sabrettikleri ve âyetlerimize kesinlikle inandıkları zaman, onların içinden, buyruğumuzla doğru yola ileten rehberler tayin etmiştik." *

"Andolsun ki, biz onlardan öncekileri de imtihandan geçirmişizdir. Elbette Allah, doğruları ortaya çıkaracak, yalancıları da mutlaka ortaya koyacaktır." *

İnsanların, potasında erimiş oldukları inançlara, fikirlere ve hükümlere çatılması; bunların yepyeni inançlar, fikirler ve hükümlerle değiştirilmeye çalışılması; işkencelerle, eziyetlerle karşılaşmak anlamına gelip, bunlara karşı sabırla dayanması ve direnmesi, alemlerin Rabbinden zaferin ve kurtuluşun gelmesini beklemesi gerekir. Daveti taşıyanın önem vermesi gereken hususların özü budur. Kim daveti taşıyorsa, bu esasa göre taşımalıdır, her adımında kendini buna hazırlamalıdır. Her an yüz yüze gelebileceği bu eziyetlere ve işkencelere karşı, sürekli olarak güvende olmayı arzulaması, işkenceden veya eziyetten hep uzak olmayı ya da daha yolun başında iken zafere ulaşmayı beklemesi doğru değildir.

Daveti taşıma görevi, insanın yaptığı işlerin en onurlu olanı, derecelere ve makamlara ulaşmanın, iyiliklerin semerelerini toplamanın kaynağıdır. Bunu arzulayan kimsenin, kolay bir çalışma ve basit bir gayretle elde etmeyi, eman ve emniyet içerisinde olmayı istemesi doğru değildir. Daveti taşıma işini, avurtlarını şişirerek yapmacık konuşmalar yapmak, sonra da sopayı gördüğünde veya tehditler işittiğinde hemen gerisin geriye dönmek ve daveti taşımaktan vazgeçmek, vakit geçirecek, beceri gösterecek bir oyun ve eğlence zannetmek de tabi ki doğru değildir.

Daveti taşıma esnasında, belalar ve işkence kaçınılmaz bir olaydır. Böylesi bir durumda sabırlı olmak ve bütün bunlara tahammül etmek de daveti taşıyan için kaçınılmaz olan bir husustur. Daveti taşıyan, ne kadar ihlaslı olursa, ne kadar aktif ve canlı olursa; üzerindeki belalar ve işkenceler de o kadar şiddetlenir, sabırlı olmaya ve sıkıntılara dayanmaya olan ihtiyacı daha da artar. Rasuller ve Nebiler birinci olarak; muhlis, sadık ve aktif olarak daveti yüklenenler ikinci olarak ve sonra da diğer müslümanlar, ihlasları ve samimiyetleri oranında belaların, sıkıntıların, sabrın ve tahammülün zirvesinde yer alırlar. Sa’d b. Ebu Vakkas’tan:

"Dedim ki: Ey Allah’ın Rasülü, insanlardan başına en çok bela ve musibet gelen kimlerdir? Dedi ki: Peygamberler, sonra salihler, sonra da derece olarak bunlara yakın olanlar. Bir adam dinindeki derecesine göre belalara maruz kalır. Dininin emirlerini korumada ciddiyete ve dayanıklılığa sahip ise, daha şiddetli belalarla karşılaşır. Eğer dininde ciddiyet sahibi ve dayanıklı değilse, daha hafif belalarla karşılaşır. Ve bela, kulu yeryüzünde görünmeyi bırakıncaya kadar başından ayrılmaz." *

"Salihler, sıkıntılara ve zorluklara karşı dayanıklıdırlar. Bir dikenin batması veya daha fazlasıyla sıkıntı çeken bir mümin yoktur ki; çektiği sıkıntı nedeniyle hataları affedilmesin veya derecesi yükseltilmesin." *

Bu nedenledir ki her müslümanın, özelde ise davet taşıyıcısının kendisine bakması ve şiddetli bir bela ile karşılaştığı zaman Allah’a hamd etmesi gerekir. Eğer herhangi bir bela ile karşılaşmamışsa ve karşılaştığı belanın şiddeti hafif ise, dininde zayıf olduğunu bilmesi, dolayısıyla yapması gereken görevleri yerine getirme hususunda daha dikkatli davranarak, itaatlerini (nafileler ve diğerlerini) daha da artırarak ve seyrini değiştirerek kendisini kuvvetlendirmesi gereklidir. Birtakım geçersiz ve basit bahanelerle kendisini aldatmaya çalışmamalıdır. Zira böyle yapmasıyla, kıyamet günü mizanı ağır basmaz, bilakis hafifler ve sevabı azalır. Çünkü bahaneler ve teviller, hakka sımsıkı sarılmaya, hak üzere sebat göstermeye engel olduğundan, kişiyi asi ve günahkar yapar.

Belalar ve işkenceler, her ne kadar insan nefsine hoş gelmese de hayırla nimetlendirmesi ve onurlandırması nedeniyle Allah Subhanehu bunları, sevdiği salih kullarına indirir. Allah katındaki derecesi düşük olan kimse, belalara ve işkenceye karşı sabrederek derecesini yükseltmeye çalışmalıdır. Kimin de günahları çok ise, belalara ve eziyetlere karşı sabretmekle günahları düşürülür. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"İhtimal ki hoşlanmadığınız şey sizin hayrınızadır ve yine ihtimal ki hoşlandığınız şey de sizin kötülüğünüzedir." *

Ebu Hüreyre’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu: "Allah, kuluna ameliyle ulaşması zor bir makam takdir eder de bu makama ulaşıncaya kadar, kulunu hoşlanmadığı şeylerle imtihan eder ve belalara maruz bırakır." *

Yine Ebu Hüreyre’den. Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Mü’min bir erkeğe ve kadına devamlı surette canı, malı ve çocukları ile ilgili belalar gelir ki (varsa günahları) affedilip bir suçu olmadan Allah’a kavuşsun." *

Belanın bizzat kendisi bir şerdir. Azap, işkence de böyledir. Her ikisi de davet taşıyıcısının karşılaşmasının kaçınılmaz olduğu işlerdendir. Bu nedenledir ki alemlerin Rabbi, bunlara karşı daveti taşıyanın sabırla donanmasını emretmektedir. Kim Rabbinin emrine bağlanır, belalara karşı sabırlı, işkence ve eziyetlere karşı da dayanıklı olursa; şerri hayra, eziyeti nimete ve üstünlüğe döndürmüş olur. Sabır hayrın en büyük kapılarından birisidir. Öyleyse, müslümanın sabrı görmemezlikten gelmesi, dikkate almaması, uzaklaşması ve ardına atması caiz değildir. Aksi takdirde hayırdan çok şey kaybetmiş olur. Ebu Saîd’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Bir kimse, sabretmek isterse Allah ona sabır verir. Bir kimse iffetli olmak isterse Allah onu iffetli yapar. Kim, zenginlik isterse Allah onu zengin kılar. Hiçbir kimseye sabırdan daha hayırlı ve daha geniş bir nimet verilmemiştir."

Allah Subhanehu, kullarından sevdiği kimseleri sürekli olarak belalarla karşı karşıya getirdiği gibi, bunlara dayanıklı olabilmesi için kuluna sabır da verir. Bunların her ikisi birden -bela ve sabır- ihlaslı, salih ve mümin kimseler nezdinde birbirinden ayrılması mümkün olmayan işlerdendir. Aynı zamanda, dini ile ilgili hususlarda belalarla karşılaşmayan kimse, zayıflığından veya sabredemeyecek olmasından dolayı bunlardan uzak tutulmaktadır. Bunların her ikisi de bir diğerine, diğerinin varlığına işaret eder. Her ikisi de sabır ve metanet sahibi olan kimsenin Rabbi katında ne kadar üstün konumda olduğunu gösterir. Abdullah ibni Abbas’tan: Nebi (sav) şöyle buyurdu: "Kıyamet günü şehit getirilir ve ona payı (mükafatı) verilir. Bol bol sadaka veren kimse de getirilir ve ona da mükafatı verilir. Sonra dini uğrunda sürekli olarak belalarla karşılaşan kimse getirilir, fakat onun için mizan kurulmadan, divan açılmadan üzerinden bol bol mükafat boşaltılır. Hatta mükafatlarını almış olanlar, onun yerinde olmak için, Allah’ın onlara verdiği sevaba karşılık olarak, vücutlarını ortaya koyarlar (borç verirler)." *

Aziz ve Kerim olan Allah'ın buyurduğu üzere:

"Şüphesiz ki, sabredenlere mükâfatları hesapsız ödenecektir." *

İşte müslümanın, bu hususları dikkate alarak davet taşıması, ayaklarını sağlam olarak yere basması, attığı adımın hiçbirisinden gafil olmaması lazımdır. Çünkü daveti taşıyan; tuzaklarla, çukurlarla dolu bir tarlada yürümektedir. Sabır ve tahammül aracına sahip olmaksızın buraları katetmesi, aşması mümkün değildir. Zira sabır ve tahammül her türlü belaya galip gelir; her türlü işkenceye, eziyete dayanmayı, hoşlanılmayan her şeye karşı direnmeyi sağlar. Bu nedenledir ki Allah’ın Kitabında, yaklaşık olarak yüz kadar yerde sabırdan bahsedilmektedir. Eğer önemi ve üstünlüğü olmasaydı bahsedilir miydi?

Buraya kadar söylediklerimize ilave olarak, kime bir musibet isabet ederse ve dünyada da onu hayra çevirmek isterse; Ümmü Seleme’nin rivayet ettiği şu hadiste anlatıldığı gibi yapsın: Ümmü Seleme der ki: Rasulullah (sav)’i şöyle söylerken işittim:

"Kendisine bir musibet gelen bir müslüman: Biz Allah’a aitiz ve O’na döneceğiz. Allah'ım bana bu musibetim için ecir ver ve bana bunun arkasından daha hayırlısını ver derse; musibetinden dolayı Allah, ona ecrini ve mutlaka daha hayırlısını verir." *

Daveti taşıyan, davete düşman olanlar tarafından kendisine yöneltilen herhangi bir işkence ve zulüm ile karşılaştığı zaman; Rasulullah (sav)’in, davet için gittiğinde Taiflilerden gördüğü işkence karşısında Allah’a dua ettiği gibi dua ederek, kendisine Allah Rasülü (sav)’i örnek almalıdır. Muhammed b. Ka’b el-Kurazi’den: Rasulullah (sav) şöyle dua etti:

"Ey Rabbim! Güçsüzlükten ve halk tarafından hor ve hakir görülmekten dolayı Sana yakınıyorum. Ey merhametlilerin en merhametlisi! Sen zayıfların Rabbısın ve benim Rabbimsin. Beni kime bırakıyorsun? Beni, bana asık suratlı bakan yabancıya mı, yoksa her işimi eline verdiğin düşmana mı bırakıyorsun? Eğer Sen bana dargın değilsen başka hiçbir şey benim için önemli değildir. Ancak Senin afiyetin bana her şeyden üstündür. Senin gazabının üzerime inmesinden, karanlıkları yırtıp nura çeviren ve bütün dünya ve ahiret işleri kendisiyle salah bulan rıza ve merhametine sığınıyorum. Zira rıza ve hoşnutluk ancak Senindir. Beni affet, yegane kudret kaynağı ancak Sensin." *

DAVAYI TAŞIMADA İHLASLI OLMAK

2007-09-13T09:35:00.001-07:00

İçerisinde insanın da bulunduğu bu kâinatın tamamı, Allah’ın yaratığıdır; kâinatın ve insanın tek yaratıcısı Allah’tır. Alimler ve akıl sahibi kimseler nezdinde, bu bir hakikattır. Bu aynı zamanda müminin imanıdır. İnsan, Allah’ın yaratığıdır ve Allah (cc) tek yaratıcıdır. İnsanın ruhunu, bedenini, içgüdülerini, organik ihtiyaçlarını ve yaratılıştan gelen niteliklerini Allah (cc) yaratmıştır. İnsanın kendisine verilen nimetlere şükretmesi, sahip olduğu üstünlüklerden dolayı hamd etmesi yaratılışında var olan sıfatların bir gereğidir. Aksi takdirde insan, kendisine sunulan güzellikleri ve nimetleri bile bile inkar ederdi. Nerede bulunursa bulunsun bu fıtrî sıfatlar, her insanda bulunmaktadır. Bir kimse sana bir iyilikte bulunursa veya sana bir şey vererek seni sevdiğini gösterirse; hiç düşünmeden ve tereddüt göstermeden hemen teşekkür edersin, memnuniyetini dile getirirsin. Çünkü bu özellik, senin asli sıfatlarındandır, yaratılışında vardır. Bu fıtrî sıfat nedeniyle sana iyilikte bulunmayan veya senden üstün olmayan kimseye teşekkür etmezsin, onu övmezsin. Sana hediye veren kimseye teşekkür eder, sana iyilikte bulunan kimseyi de översin. Sana hediye vermeyene veya bir iyilikte bulunmayan kimseye teşekkür etmen veya onu övmen beklenilen ve makbul bir durum değildir. Aynı şekilde, sana hediye veren veya sana bir iyilikte bulunan kimseye değilde bir başkasına teşekkür etmen veya övmen de beklenilen ve makbul olan bir davranış değildir. Çünkü bu türden bir davranış, insanın yaratılışına aykırıdır, akılsızlıktır.

Allah (cc), insanı bu özellik üzere yaratmıştır ve bu sıfat insanın ayrılmaz temel bir parçasıdır. Allah (cc), insanı nimetlendiren ve lütufta bulunan bir yaratıcıdır. Bizi, yoktan yaratmakla ve sayılamayacak kadar çok sayıdaki niteliklerle lütufta bulunarak nimetlendirmiştir. Bunların tamamında hiçbir kimse, O’na ortak olamaz. Yaratılışımızda var olan bu özellik bizi, Allah’a hamd etmeye ve bu hususta bir başkasını O’na ortak kılmamaya götürür ve böyle yapmamızı da gerektirir. Bu anlam, dinin aslında bulunmaktadır. Allah’ın indirdiği şeriatların tümünün başlıca gayesi de budur. Allah nimet veren ve lütufta bulunan bir yaratıcıdır. İnsan ise nimetlendirilen ve lütuflandırılandır. Öyleyse yalnızca Allah’a şükretmek ve hamd etmek, insanın üzerine düşen bir görevdir. Bu anlam Allah (cc)’ın şu ayetinde de yer almaktadır:

"(Resûlüm!) Sen yüzünü hanîf (muvahhid) olarak dine, Allah’ın fıtratına çevir ki O insanları bu (fıtrat) üzere yaratmıştır. Allah’ın yaratışında değişme yoktur. İşte dosdoğru din budur; fakat insanların çoğu bilmezler." *

Dosdoğru din, Allah’ın insanları yarattığı değişmeyen fıtrata uygun olan dindir. Bu fıtrat şükürde, hamd etmede ve kullukta yalnızca Allah (cc)’a yönelmek demektir. Biz, insanın fıtrat dini olduğunu söylüyoruz. Bu ayet ise fıtrat dininin aslını açıklamaktadır. Yani Allah’tan başkasına yönelmeksizin kullukta, yalnızca Allah’a yönelmektir. Herhangi bir şeyi Allah’a ortak koşmadan bir’lemektir. Bu anlam bir başka ayette de ifade edilmektedir:

"Ben cinleri ve insanları ancak bana kulluk etsinler diye yarattım." *

Aynı anlamı biz cümlesinde görmekteyiz ki bunun anlamı, Allah’tan başka mabud/kulluk yapılacak varlık yoktur, demektir.

Bu anlam dikkate alındığı zaman şirkin, ne kadar çirkin bir husus olduğunu daha iyi kavrayabiliriz. Çünkü şirk, bu fıtratın dışına çıkmak, dinin aslı ile çatışan bir durumda olmak demektir. Şirk, şükretme, hamd etme ve kullukta tek yaratıcı olanın, insanı nimetlendiren ve lütuflandıranın dışındaki başka yerlere ve şeylere yönelmek demektir. Yaratıcıya şükretmeyi, hamd etmeyi ve kulluğu tamamıyla terk etmek demektir. Müşrikler yüzlerini, kendilerinden istenilen yerin dışında başka yönlere çeviren kimselerdir. Oysa dinin aslı, kulluğun yalnızca bunu hak edene has kılınmasını gerektirmektedir. Bu nedenledir ki müşrik: "Fıtratını bozan, fıtratı ile çelişen bir halde bulunan ve yönelişini saptıran kimsedir" dememiz doğrudur. Dolayısıyla onlar, şu şiddetli tehdide müstehak olmaktadırlar.

"Allah, kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz; bundan başkasını (günahları) dilediği kimse için bağışlar." *

Bu anlam, aynı zamanda Ebu Hüreyre’den rivayet edilen şu hadisi okurken dikkate almamız gereken bir anlamdır.

"Doğan her çocuk, İslâm fıtratı üzere doğar. Daha sonra annesi veya babası onu yahudileştirir, hristiyanlaştırır veya mecusileştirir. Nasıl ki bir hayvan doğurduğu zaman organları tam olarak doğurur, sen onlarda burun, kulak veya herhangi bir uzuv eksikliği hisseder misin?" Bu hadisi rivayet ettikten sonra Ebu Hüreyre diyor ki; İsterseniz şu ayeti okuyun: "Allah’ın fıtratına, insanları hangi fıtrat üzere yaratmışsa ona çevir. Allah’ın yaratışında değişme yoktur." *

Allah (cc) insanı belli bir fıtrata, dosdoğru dine veya hanif dinine, kulluğun yalnızca Allah (cc)’a has kılınması esasına göre yaratmıştır. Yahudiler, hıristiyanlar ve mecusiler, çocuklarının fıtratlarını değiştirmekte ve onları Allah’tan başkasına kulluk eden, yönelen veya aynı anda hem Allah’a hem de başkasına yönelen kimseler haline getirmektedirler ve böylece yalnızca Allah’a kulluk edilmesini emreden ilahi emre aykırı hareket etmektedirler. Kullukta bulunulmaya uygun olan tek varlıktır Allah (cc). Çünkü O, yaratmış, nimet vermiş ve lütufta bulunmuştur. Yaratılışa uygun olan İslâm’la nimetlendirdiği için, elbette ki Allah’a hamd etmek gereklidir. Bu yöneliş, yüce yaratıcıya şükretmekle, hamd ve kullukla olur. Öyleyse her müslüman bu gerçeği idrak etmeli ve bu akideye inanmalıdır. Buna sımsıkı sarılmalı, Rabbine kullukta bulunurken, O'na başkasını ortak kılmaktan ve yönelmekten ısrarla sakınmalıdır. Çünkü Allah’tan başkasına yönelmek ve kullukta bulunmak şirktir, zulümdür, dalalettir, akibeti ise cehennemde sonsuza dek kalmaktır. Bu nedenle kullukta ve yönelişte bizi onurlandıran, sayısız nimetlerle nimetlendiren, tek yaratıcı olan Allah’a kulluk etmeye ve yönelmeye aşırı derecede hırs ve özen gösterilmelidir.

Allah (cc), indirdiği her dini fıtrata uygun olarak indirmiştir. Allah, Nebisi Mûsa’ya indirdiği dini, fıtrata göre indirmiştir. Allah, Nebisi İsa’ya indirdiği dini de fıtrata göre indirmiştir. Fakat daha sonra gelen bu dinlerin mensupları Tevrat’ı ve İncil’i tahrif etmişler, kendilerine inen dosdoğru dini ve fıtratı bozmuşlar, Üzeyr’i ve Mesih’i Allah olarak kabul etmişler ve böylece şirke düşmüşlerdir. İşte böylesi bir ortamda Allah (cc), insanları dosdoğru dine ve yaratmış olduğu fıtrata -her konuda Allah’ı birlemeye ve kulluğu Allah’a has kılmaya- döndürmesi için Muhammed (sav)’i İslâm dini ile göndermiştir. Ta ki müslümanlar kendilerinden öncekilerin düştükleri gibi şirke düşmesinler. Bu nedenledir ki Allah (cc) indirdiği Kitabın tahrife karşı korunacağına kefil olmuştur.

"Zikri (Risaleti), kesinlikle biz indirdik; elbette onu yine biz koruyacağız." *

Bu ayete ilave olarak gelen diğer naslar, benzerlerinin dışında şirki şiddetle kınamışlar, yerden yere vurmuşlardır. Kullukta ihlas ve Allah (cc)’ı birleme üzerinde yoğunlaşmışlardır. Bu naslardan bazıları şunlardır:

1- "De ki: Rabbim adaleti emretti. Her secde ettiğinizde yüzlerinizi O'na çevirin ve dini yalnız Allah'a has kılarak O'na yalvarın. İlkin sizi yarattığı gibi (yine O'na) döneceksiniz." *
2- "De ki: Bana, dini Allah'a halis kılarak O'na kulluk etmem emrolundu. Bana müslümanların ilki olmam emrolundu. De ki: Rabbime karşı gelirsem, doğrusu büyük günün azabından korkarım. De ki: Ben dinimde ihlas ile ancak Allah'a kulluk ederim." *
3- "De ki: Gerçekten siz, yeri iki günde yaratanı inkar edip O'na ortaklar mı koşuyorsunuz? O, âlemlerin Rabbidir." *
4- Abdullah b. Mes’ut’tan:
"Rasulullah’a Allah katında hangi günahın daha büyük olduğunu sordum. Dedi ki: Seni yarattığı halde Allah’a ortak koşmandır." *
5- Ebu Hüreyre’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:
"Allah Tebareke ve Teâla şöyle dedi: Ben her çeşit şirkten müstağniyim. Her kim içerisinde Benden başkasının, Bana ortak koşulduğu bir işi yaparsa; Ben onu da ortak kıldığını da terk ederim." *
Tirmizi’nin rivayetinde ise şu lafız bulunmaktadır:
"Kim Benim için bir iş yapar fakat başkasını Bana ortak ederse, Ben ondan uzak olurum ve yaptığı işi Bana değil, ortak ettiği kimseye yapmış olur."
6- Muaz b. Cebel’den: Nebi (sav) şöyle buyurdu:
"Ey Muaz! Allah’ın kullar üzerindeki hakkının ne olduğunu biliyor musun? Muaz: Allah ve Rasülü daha iyi bilir. Rasulullah (sav): Allah’a kulluk etmen ve hiçbir şeyi ortak koşmamandır. Onların Allah üzerindeki haklarının ne olduğunu biliyor musun? Muaz: Allah ve Rasülü daha iyi bilir. Rasulullah (sav): Onlara azap etmemesidir." *

Şirk, ihlasın karşıtıdır. Müslüman açık veya gizli, küçük veya büyük şirkin her türlüsünden kurtulabilmek için yaptığı her işi ve söylediği her sözü ihlasla yapmalı ve söylemelidir. İhlas, şirki kovar ve sahibini şirkten korur. İhlas olmadığında ise kişi şirke düşer. Müslüman bir kimse, özellikle de davet taşıyıcısı şirkten kurtulabilmek için gücü yettiğince ihlaslı olmalı ve ihlasa sımsıkı sarılmalıdır. Yaptığı her işi ve söylediği her sözü, ihlaslı olarak yerine getirmelidir. Zira ihlasla felaha erer ve kurtulur.

Ebu Zerr’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Kalbini yalnızca imana tahsis eden, kalbi selim ve dili sadık olan (doğru konuşan, yalan konuşmayan), nefsi mutmain olan, güzel huylu olan, kulakları (haramlardan uzak) ve gözleri (harama bakmayan) sağlam olan kimse kurtulmuştur." *

Cübeyr b. Mutim’den: Rasulullah (sav) şöyle dedi:

"Müminin kalbi üç şeyden uzak olamaz: İhlasla yapılan bir amel, emir sahiplerine nasihat etmek ve cemaata katılmak. Onların çağrıları arkalarından olur." *

Ebu Hüreyre’den:

"Allah’ın Rasülüne: Kıyamet günü senin şefaatınla en fazla mutlu olacak kimdir? diye sorduğumda şöyle dedi: Ey Eba Hüreyre; senin hadise olan düşkünlüğünü bildiğimden bu sözü senden önce hiç kimsenin sormayacağını tahmin etmiştim. Kıyamet günü şefaatımla en fazla mutlu olan kimse kalbiyle, ihlasla ve bütün samimiyetiyle 'La ilale illallah' diyen kimsedir." *

Ahmed b. Hanbel ise şu lafızla rivayet etmektedir:

"Allah’tan başka ilah olmadığına tüm samimiyeti ile şehadet eden, dilinin söylediğini kalbiyle de tasdik eden kimsedir." *

Yakup b. Asım Rasulullah (sav)’ın ashabından iki kişinin Rasulullah (sav)’in şöyle buyurduğunu işittiklerini rivayet ediyor:

"Bir kul ihlasla, candan ve dilinin söylediğini de kalbiyle tasdik ederek; Allah’tan başka ilah yoktur, O tektir, O’nun ortağı yoktur, mülk O’nundur, hamd O’nadır, O her şeye kadirdir derse Allah (cc) bu sözü söyleyene bakıncaya kadar semanın kapıları ona açılır. Allah’ın ona bakması ve istediğini vermesi kulun hakkıdır." *

Kurtuluş ve şefaate nail olmak, ihlasla Allah için kulluk yapılması ile gerçekleşebilir. Bunun aksi mümkün değildir. Müslümanın, özellikle de davet taşıyıcısının, salih amelin yeterli olmadığını bilmesi gerekir. İnsanların kendisine alim demeleri için müslüman bir kimsenin insanları İslâm’a çağırması, hükümleri öğretmesi ve daveti taşımalarını istemesi doğru değildir. Yine davet taşıyıcısının ve devlet dairesinde veya şirkette çalışan herhangi bir müslüman memurun yaptığı işten maksadının mevki kazanmak ve ilerlemek olduğunu göstermesi de doğru değildir. Davet taşıyıcısının ve herhangi bir müslümanın, yalnız olduğu zamanlarda kıldığı namazlardan farklı olarak insanlar önünde namaz kıldığı zaman, takvalı olduğunu ve amellerini en güzel bir şekilde yaptığını göstermek için uzun ve huşu ile namaz kılması doğru değildir. İnsanların kendisine 'hayır sahibi birisi' desinler diye hareket eden kimsenin verdiği sadakaları Allah (cc) kabul etmez. Yapılan amellerin Allah için yapılması dışında bir başka maksatla yapılması caiz değildir. Aksi takdirde işin içerisine büyük veya küçük, açık veya gizli şirk sokulmuş olur ve yapılan amelin tamamı iptal olur. Ebu Ümame el-Bahili’den: Dedi ki:

"Nebi (sav)’e bir adam gelerek şöyle dedi: Bir adam para kazanmak ve övülmek için gaza ederse ne olur? Rasulullah (sav) dedi ki: Onun için hiçbir şey (sevap) yoktur. Adam sorusunu üç defa tekrarladı ve Rasulullah (sav) her seferinde; Onun için hiçbir şey (sevap) yoktur, diye cevap verdi. Sonra da şöyle dedi: Allah’ın rızası gözetilmeden ihlasdan yoksun olarak yapılan bir ameli Allah (cc) kabul etmez." *

Ahmed ve Ebu Davud’un rivayetinde ise şu lafız yer almaktadır:

"Bir adam Allah yolunda cihadı arzu etmekle birlikte dünya malından da istiyor…" *

Cihad, İslâm’ın zirvesidir, ibadetlerin en üstün olanlarındandır. Cihada çıkan bir kimse bu işinde Allah’tan başkasına yönelecek, başkasını ortak kılacak olursa Rabbi katında hiçbir şey kazanamaz. Az önce de dediğimiz gibi Allah (cc) ihlasla yapılmadıkça hiçbir ameli kabul etmez. Bu nedenledir ki müslüman ve özellikle de daveti taşıyan, ibadette, kullukta ihlaslı olmanın; kişiyi şeytanın saptırmalarından, azdırmasından koruduğunu, kurtardığını ve selamete erdirdiğini bilmelidir. Aksi takdirde sapar, azar ve doğru yoldan çıkar. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"(İblis) dedi ki: Rabbim! Beni azdırmana karşılık ben de yeryüzünde onlara (günahları) süsleyeceğim ve onların hepsini mutlaka azdıracağım! Ancak onlardan ihlaslı kulların müstesna. (Allah) şöyle buyurdu: İşte bana varan dosdoğru yol budur. Şüphesiz kulların üzerinde senin bir hakimiyetin yoktur. Ancak sana uyan azgınlar müstesna." *

Bu ayette Allah (cc), İblisin, Allah’ın muhlis kullarından olan kimselerin şeytanın fitnesine ve azdırmasına karşı koruma altında olduklarının bilincinde olduğunu açıklamaktadır. Fakat bunlar dışındakiler arzularına tabi olabilmektedirler. Ancak ihlaslı olanlar şeytanın üzerlerinde otorite kuramadığı ve tuzaklarından kurtulan kimselerdir. Ayette yer alan ifadesi, lamın fethası ile okunmaktadır. Yani 'Allah’ın kullarının en ihlaslı ve seçkin olanları' demektir. Eğer aynı kelime lam harfinin kesresi ile şeklinde okunursa 'Allah’a ibadette ihlaslı olan kimseler' anlamına gelir ki, her iki kıraat da tevatür yoluyla gelmiştir ve lafızların anlamları birbirine yakındır.

Söylemde ihlaslı olmak, konuşurken Allah’ın emrine bağlı kalarak konuşmak ve yalnızca O’nun rızasını gözeterek koşuşturmaktır. Amelde ihlaslı olmak, Allah’ın emrine bağlı kalarak hareket etmek ve yalnızca O’nun rızasını gözeterek koşuşturmaktır. Ancak söz veya amel şer’î hükme uygun olmakla birlikte dünyevi veya şahsi bir arzuyu da beraberinde taşıyorsa; yani Allah’ın emir ve yasaklarına uygun olmasına ve rızasını aramaya ilave olarak dünyevi bir maksadın gerçekleştirilmesini de öngörüyorsa, Ebu Ümame el-Bahil’nin rivayet etmiş olduğu şu hadisin kapsamına girmiş olur.

"Allah’ın rızası gözetilmeden ihlasdan yoksun olarak yapılan bir ameli Allah (cc) kabul etmez." *

Ancak dünyevi bir maksadı veya şahsi bir menfaatı gerçekleştirmeyi hedefleyen söz ya da fiilin Allah’ın emrine uygun olarak yapılması da kaçınılmaz olan bir husustur. Çünkü bu durumdaki bir kimse Allah’ın emrine bağlanmakla sözünde veya amelinde O’nun rızasını kazanmaya çalışıyor demektir. Şer’î hükme uygun olduğu sürece ticaret, alış-veriş, vekalet, havale, evlilik, nafaka, kefalet, velayet, bir kişiyi muayene etmek ve ona reçete yazmak gibi işlerin tamamında dünyevi bir arzuyu veya faydayı gerçekleştirmeyi hedeflemenin herhangi bir sakıncası yoktur. Kullukta bulunurken, yani nimet veren yaratıcıya şükrederken ve O’nu överken bir başkasını ortak koşmak doğru olmadığı gibi aynı zamanda da yapılan işin boşa gitmesi ve kabul edilmemesi demektir. Cihad, davayı taşımak, namaz kılmak, zekat vermek, ramazan orucunu tutmak, Allah’ın evini haccetmek, fakirlere sadaka vermek, ihsanla amel etmek, Kur’an okumak, Allah’ı zikretme ve diğer ibadetlerin tamamında niyetin yalnızca Allah’a has kılınması gereklidir. Burada yer alan ibadetle ilgili konularda niyetler önemlidir. Zira herkese, niyet ettiği şey vardır. Kim daveti Allah emri olduğu ve O’nun rızasını kazanmak için yüklenirse, onun niyeti Allah’adır. Kim de daveti bir şeyler elde etmek, bilgi ve anlayış sahibi olduğunu göstermek veya şan şöhret sahibi olmak için taşırsa günah işlemiş olur ve Allah yaptığı işleri kabul etmez.

Daveti taşımak bir ibadet olup, diğer ibadetler için geçerli olan hususlar daveti taşıma hususunda da geçerlidir. Öyleyse daveti taşıma işi yalnızca Allah için, ihlasla yapılmalıdır. Allah emrettiği için ve rızasını kazanmak için taşınmalıdır. Ancak bu şekilde kişi kulluğunu, nimet ve bolluk veren, ortağı bulunmayan yüce yaratıcı için yapmış olur. Tertemiz bir niyet olmadan kabul edilen ve Allah’ın razı olacağı bir cihad, daveti taşımak veya herhangi bir ibadeti yapmak söz konusu olamaz. Cihad eden, daveti taşıyan ve Allah’a kullukta bulunan bir müslümanın yaptığı cihadın, taşıdığı davetin ve diğer ibadetlerinin yalnızca Allah için olmasından başka çıkar yol yoktur; aksi takdirde büyük veya küçük, açık veya gizli olarak Allah’a şirk koşmuş olur. Bunlar ise Allah’ın rızası ile kişi arasında duran engellerdir ve sahibinin cehenneme atılmasını gerektirir.

Daveti taşımada ihlaslı olmak herhangi bir ibadette ihlaslı olmak gibidir ve kabul olunması için yeterlidir. İhlas olmadan yapılan amellerin tamamı şirk tuzağına düşmekle karşı karşıya olduğundan, daveti taşıyanın buna çok çok fazlasıyla itina göstermesi ve önem vermesi gerekir.

ALLAH (CC)’IN KİTABI İLE BİRLİKTE OLMAK

2007-09-13T09:34:00.001-07:00

Allah (cc) Kur’an’ı, Rasulullah (sav)’e on üç yılı Mekke’de, on yılı da Medine’de olmak üzere yirmi üç yıllık bir sürede apaçık Arapça olan bir dil ile indirmiştir. Ancak Allah (cc), Kur’an’ı sadece Muhammed (sav)’in peygamberliğini tasdik eden bir mucize, müslümanlar için bir metod, uygulamaları ve amelleri için bir yol gösterici, ışık olarak indirmemiştir. Bunların yanında bir de kulluk için, Kur’an’ın öğrenilmesi ve öğretilmesi, ezberlenmesi ve korunması, okunması ve tertili için indirmiştir. Kur’an her sözden üstün ve yüce bir kelamdır. Kur’an’ın öğrenilmesi ve öğretilmesi, en değerli öğrenme ve öğretmedir. Ezberlenmesi ve korunması, en üstün ezberleme ve korumadır. Okunması ve tertili, en efdal okuma ve tertildir. Kur’an’dan başka hiçbir kitap için hem okuma hem de tertil bir arada bulunmamaktadır. Dolayısıyla her müslümanın, özelde ise davet taşıyıcısının Allah’ın kitabını öğrenmesi, manalarına ve hükümlerine özen göstermesi, onun hidayeti ve nuru ile doğru yolu bulması gerekir. Çünkü Allah (sav) onu, insanların bilmeleri için indirmiştir.

“Bilen bir millet için, Arapça okunarak âyetleri uzun uzun açıklanmıştır.” *

Yukarıda da dediğimiz gibi Kur’an’ın öğrenilmesi ve öğretilmesi en üstün öğrenme ve öğretmedir. Osman b. Affan’dan: Nebi (sav) şöyle buyurdu:

"Sizin en hayırlınız, Kur’an’ı öğrenen ve öğreteninizdir.” *

Ebu Hüreyre’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

“Kur’an’ı öğreniniz ve öğretiniz. Zira Kur’an öğrenen ve öğreten kimse, bulunduğu her yere misk kokusunu yayan misk dolu bir kap gibidir.” *

Hadiste yer alan ifadesi, kokuların en güzeli olan misk dolu bir kap demektir. Sahabeler, Rasulullah (sav)’in işaret ettiği bu hususa bağlı kalarak Allah’ın Kitabına gereken önemi vermişler; Kur’an’ı öğrenmişler ve öğretmişlerdir. Ebu Abdurrahman diyor ki:

“Bize Nebi (sav)’in ashabından birisinin anlattığına göre onlar Rasulullah’tan on ayet alıp onu öğrenip onunla amel edinceye kadar bir başka on ayet almıyorlardı. Dediler ki: Böylece biz ilmi ve amel etmeyi öğrendik.” *

Daveti taşıyan, daveti taşıma esnasında akide, akide ile ilgili düşünceler ve şer’î hükümlerle silahlanmalıdır. İlmin en önemlisi ve faziletli olanı, Allah’ın Kitabında yer alanlarla ilgili olandır. Öyleyse daveti taşıyan, Allah’ın Kitabında bulunan akideyi ve ilgili fikirleri ve şer’î hükümleri bilmelidir.

Daveti taşıyan, namazda okuyabilmesi için kolayına geldiği kadar Kur’an’dan ezberlemeli, hatta sünnet olduğu üzere sabah namazında daha uzun okuyabilmek için çok fazla ezberlemelidir. Allah (sav) şöyle buyurmaktadır:

“Güneşin batıya yönelmesinden gecenin kararmasına kadar namaz kıl, sabah vakti de namaz kıl, zira sabah namazına melekler şahid olur.” *

Müslümanın, Allah’ın âyetlerinden ezberlediklerini her geçen gün daha fazla arttırması, faziletinin ve Allah katındaki derecesinin artması demektir. Öyleyse daveti taşıyan, buna hırs göstermelidir. Abdullah b. Amr’dan: Nebi (sav) şöyle buyuruyor:

“Kur’an okuyup ona sahip çıkan kimseye ahirette: Oku ve cennetin derecelerine yüksel. Dünyada nasıl ağır okuyorsan öyle oku. Zira senin makamın okuduğun en son ayetin seviyesindedir, denilir.” *

Öyleyse akıl sahibi, anlayışlı ve zeki kimse, Kur’an’dan ezberleyerek hayır elde eder ve bu fırsatı kaçırmaz. Aynı durum Kur’an’ı taşıyanlar, hafızlar için de geçerlidir. Bir kimse, Kur’an’dan bir şey ezberlemiş ise unutarak ve ihmalkarlıktan dolayı ezberlediğinin kaybolup gitmesine fırsat tanımamalıdır. Hafızasında saklı kalabilmesi için ezberlediklerini korumaya ve hatırlamaya devam etmelidir. Aksi halde ezberlediklerini unutur da hayırdan çok şey kaybetmiş olur. Ebu Musa Nebi (sav)’den şunu rivayet etmektedir:

“Şu Kur’an’ı muhafazaya itina gösterin. Muhammed’in canını elinde tutana yemin olsun ki; Kur’an’ın hafızalardan kaçması, develerin bağlarından boşanıp kaçmasından daha kolaydır.” *

Hadiste yer alan bağlı olan develerin yularlarından boşanıp kaçması, çok çok hızlı gerçekleşir anlamına gelmektedir. Abdullah b. Mesut’tan: Nebi (sav) şöyle buyurdu:

“Onlardan birisinin 'şöyle şöyle oldu da falan ayeti unuttum' demesi ne kadar da kötüdür. Bilakis ona unutturuldu; Kur’an’ı sıkça hatırlayınız (okuyunuz). Çünkü Kur’an, insanların hafızalarından hayvanların bağlarından kaçıp kurtulmalarından daha süratli bir şekilde kaybolup gider.” *

İbni Abbas Rasulullah (sav)’ın şöyle buyurduğunu rivayet eder:

“Yanında (hafızasında) Kur’an’dan bir şey bulunmayan kimse harab olmuş bir ev gibidir.” *

Bu naslara istinaden daveti taşıyan, Kur’an’dan daha çok ezberlemeye ve ezberlediklerini de unutmamaya aşırı bir şekilde özen göstermelidir.

Kur’an’ın okunması ve tilaveti konusunda ise şunları söyleriz: Kur’an, nefis olanların en iyisi, mevcudatın ise değeri en fazla olanıdır. Kur’an’dan uzak kalmak, raflarda tozlanmaya terk etmek doğru değildir. Müslüman hakkında, özellikle de daveti taşıyan hakkında asıl olan; Kur’an’ı yanında bulundurması, cebinde taşıması ve gittiği yere götürmesi ve her gün okuyabildiği kadar okumasıdır. Kur’an, okunduğu zaman okunmasına karşılık olarak kalbe ferahlık verir, yorulunca nefis tekrar okuyuncaya kadar okumayı bırakır, zira Kur’an’a aşık olan kimse onu okumaya isteklidir. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

“…Kur’an’dan kolayınıza geleni okuyun…” *

Cündeb b. Abdullah’tan: Rasulullah (sav) şöyle dedi:

“Kur’an okuyunuz ki kalpleriniz birbirinize ısınsın. İhtilafa düştüğünüzde ise sorunu Kur’an’a göre hallediniz.” *

Kur’an otuz cüz olup her gün bir cüz okunacak şekilde otuz günde okunur. Yani günde yaklaşık yirmi sayfa okunur. Bu tür okuma en uygun olan okumadır. Ancak kişinin tutuklu, yatakta yatan bir hasta olması veya geceleyin kalkması durumunda, otuz günden daha kısa sürede okumasında herhangi bir sakınca yoktur. Abdullah b. Amr’dan: Rasulullah (sav) bana şöyle dedi:

“Kur’an’ı her ay bir defa hatmet. Dedim ki: Kendimde daha kısa sürede okuma gücü buluyorum. Dedi ki: Yirmi gecede oku. Dedim ki: Kendimde daha kısa sürede okuma gücü buluyorum Dedi ki: Öyleyse bir haftada oku ve bunu daha kısa süreye indirme.” *

Kur’an kıraatında mutedil olan okuma ayda bir defa tamamının okunmasıdır. Ancak geniş vakti olan, tutuklu bulunan, yatalak olan, çalışamayacak kadar yaşlı olan ve kendisine isabet eden herhangi bir şeyden dolayı şiddetli acı duyup da acısını Kur’an okuyarak hafifletmek isteyen kimse ve benzerleri daha kısa sürede okuyabilirler. Çünkü Peygamberin emri Kur’an’ın her ay bir defa okunması şeklindedir. Abdullah b. Amr ve benzerleri dışındakilere, bir aydan daha kısa sürede okumalarına izin vermemiştir.

Daveti taşıyan, daveti taşımanın farz olduğunu, Kur’an okumanın ise mendup olduğunu unutmamalıdır. Kur’an kıraatının, daveti taşıma farziyeti ile kişi arasında bir engel oluşturması doğru değildir. Daveti taşıyan, daveti taşıma görevini yerine getirme imkanına sahip olduğu sürece, bunu yerine getirmelidir. Fakat yorgunluktan veya anormal bir durumdan dolayı daveti taşıma vecibesini yerine getiremiyorsa Kur’an okuyabilir, bir aydan daha kısa sürede de okuyabilir. Ancak davet taşıyıcı bir cüzden daha az olsa bile her gün Kur’an okuma konusuna itina etmelidir. Kur’an kıraatını tamamıyla ihmal etmemelidir. Kur’an okuduğunda ise tertil ile okumalıdır. Tertil, Kur’an kıraatında acele etmemek, harflerin arasını ayırmak ve her harfin hakkını vermektir. Kur’an, uzatılması gereken yerler uzatılarak acele etmeden okunur. Katade’den:

“Enes’e Rasulullah (sav)’ın Kur’an okuyuşunun nasıl olduğu sorulduğunda dedi ki: Uzatılması gereken yerleri uzatarak okurdu, dedi ve sonra da kelimesini, kelimesini ve kelimelerini uzatarak besmeleyi okudu.” *

Allah (cc) Nebisine, Kur’an’ı okurken ağır ağır okumasını acele etmemesini emretmektedir.

“Kur’an’ı, insanlara ağır ağır okuman için bölüm bölüm indirdik ve gerektikçe indirdik.” *

Kur’an’ı, tertil ile okumasını emretmekte ve biz de bu konuda ona uymakla emrolunmuşuz.

“Ve Kur’an’ı tertil ile oku” *

Daveti taşımada asıl olan, bir gün dahi atlamaksızın Kur’an kıraatına ve tertile devam etmektir. Kur’an’ı hatmettiği zaman fatiha ile yeniden başlamaktır. Zürare b. Ebu Evfa’dan:

“Nebi (sav)’e hangi amelin daha üstün olduğu sorulduğunda şöyle dedi: Yolculuğu bitince tekrar yola başlayan kimsenin ameli. Yolculuğu bitince tekrar yolculuğa başlamak ne demek: Kur’an’ı başından sonuna kadar okur sonra tekrar başlar.” *

Böyle yaptığı zaman uzun süre uğraştığında Kur’an okumada mahir olur ve böylece yüksek derecelere ulaşır. Aişe’den: Rasulullah (sav) şöyle dedi:

“Kur’an’da mahir olan (hıfzını ve okuyuşunu güzel yapan) sefere denilen kerim ve muti meleklerle birlikte olacaktır. Kekeleyerek zorlukla okuyana iki sevap vardır.” *

Hadiste yer alan “Sefere” kelimesi; Levhi Mahfuzda yazan meleklerdir. Dolayısıyla Kur’an okumada mahir olan kimse, bu niteliğinden dolayı bu meleklerle birlikte olur. Öyleyse bu derecenin varlığını bilen bir davet taşıyıcısının, bu makamı kazanmaktan gafil olması veya sebat göstermemesi doğru olmaz. Daveti taşıyan, her hayrın ve faziletin elde edilmesi için hırs gösterir.

Kur’an’da 114 sûre, altı binden fazla ayet ve otuz bin kadar da harf vardır. Kur’an’ın okunması nedeniyle her harf için belli bir sevabın bulunduğunu, bunun bazen on misline kadar çıktığını düşünürsek; Kur’an okuyan kimse, herhalde pek de az olmayan miktarda bir sevaba nail olur. Bu durum, bizi her seferinde daha fazla okumaya sürükleyecektir. Bu kapsamlı hayrın ve fırsatın varlığı, elimizden kaçmaması için hırs göstermemizi gerektiren bir faktördür. Abdullah b. Mesut’tan: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

“Allah’ın kitabından bir harf okuyana bile sevap vardır. Her hasene on misliyle kayda geçer. Ben; elif lam mim bir harftir demiyorum. Elif bir harf, lam bir harf ve mim de bir harftir.” *

Müslüman bir kimse hakkında doğru olan, Allah’ın Kitabını okuması ve buna önem vermesidir. Zira müslüman bir kimse, okuduğunu anlamaya hazır bir kafa yapısına sahiptir. Allah’ın kelamını okuyan ve dilinde dolaştıran bir kimsenin, bu haliyle zihninde bir başka şeyle meşgul olması doğru olmaz. Eğer bir başka şeyle meşgul olması gerekiyorsa, okumasını kesmesi ve ihtiyacını gidermeye yönelmesi gerekir. Zihni, Kur’an okuma dışındaki şeylerden kurtulmadıkça tekrar okumaya başlamamalıdır. Yani Kur’an okunurken zihnin, daima Kur’an’la meşgul olması doğru olandır.

Rahmetle ilgili bir ayeti okurken, Rabbinden rahmetini istemeli; azapla ilgili bir ayeti okurken Allah’ın azabından Allah’a sığınmalı; Allah’ı noksanlıklardan tenzih eden bir ayeti okuduğu zaman, Allah’ı tenzih ve tesbih etmeli; okuduğu her ayete uygun ifadeleri kullanmalı ve böylece Kur’an kıraatı dışında bir başka şeyle meşgul olmadan, Kur’an atmosferi içerisine olmalıdır. Huzeyfe b. el-Yeman’dan:

“Rasulullah (sav) rahmetle ilgili bir ayete geldiğinde rahmet ister, azabla ilgili ayete geldiğinde Allah’a sığınır, Allah’ı tenzih eden bir ayete geldiğinde de O’nu tenzih ederdi.” *

Örneğin; “Yoksa siz, sizden evvel geçenlerin hali sizin başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız? Onlara öyle yoksulluk ve sıkıntı geldi ve sarsıntıya uğradılar ki, hatta peygamber ve beraberinde bulunan mü’minler, Allah’ın yardımı ne zaman? diyordu. Gözünüzü açın, Allah’ın yardımı pek yakındır.” * ayetini okuduğu zaman Rasulullah (sav) şöyle dua ederdi:

“Ya Rabbi üzerimize yardımını indir. Onu bize yakın kıl ey alemlerin Rabbi.”

“Allah’ın size verdiği rızıktan temiz ve helal olarak yiyin, inandığınız Allah’tan sakının” * ayetini okuduğunda ise şöyle dua ederdi:

“Ey Allah’ım bana helal ve temiz rızık ver ve beni müttakilerden kıl.”

“Kullarının tevbesini kabul eden, kötülükleri affeden ve yaptıklarınızı bilen O’dur.” * ayetini okuduğu zaman şöyle dua ederdi:

“Ey Allah’ım! Ben tevbe ettim, tevbemi kabul et ve beni affet.”

“(Ey Rasülüm) söylediklerine sabret. Rabbini Güneşin doğmasından önce, batmasından önce, överek tesbih et.” * ayetini okuduğu zaman şöyle derdi:

"Tesbih ederim Allah'ı ve O'na hamd ederim, tesbih ederim Azametli, yüce Allah'ı."

DÜNYA SEVGİSİ

2007-09-13T09:33:00.002-07:00

Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"Siz de üç sınıf olursunuz: İyi işler işlediklerini belirtmek için, amel defterleri sağdan verilenler; ne mutlu o sağlılara! Kötü işler işlediklerini belirtmek için amel defterleri soldan verilenler; ne yazık o sollulara! İyilik işlemekte önde olanlar, karşılıklarını almakta da önde olanlardır. Allah’a en çok yaklaştırılmış olanlar, onlardır." *

Allah (cc), cenneti inanan ve itaat eden insanlar için bir sığınak, cehennemi de küfreden ve isyan eden insanlar için bir azap yeri olarak yaratmıştır. Dünyayı ise imtihan alanı olarak yaratmıştır. Bu imtihan alanında kazanan, cennete girer; kaybedene cehennem azabı vardır.

Ancak bu imtihan alanında insan için iki engel vardır ki, bunların biri, diğerinden çok çok büyüktür. Bunların her ikisinden de geçerse büyük bir başarı elde etmiş olur ve içinde sonsuza dek kalmak üzere cennete girer. Eğer bunların her ikisinden de geçemezse, içinde ebedi kalmak üzere cehenneme girer. Şayet bunlardan yalnızca birincisini aşar fakat ikincisini aşamazsa kısmî bir başarı elde etmiş olur; belli bir süre için cehenneme girip çıktıktan sonra da içinde ebedi kalmak üzere cennete girer. Buradaki birinci engel, küfür engelidir. İkinci engel ise, dünya sevgisi engelidir. Kim bu iki engeli de aşamadan önünde kalırsa kafir olur ve amel defteri sol tarafından verilenler grubuna girer. Fakat kim de birinci engeli aşarsa -ki bu başlı başına büyük bir olaydır- fakat ikinci engeli aşmayıp ikisi arasında bir yerde kalırsa, mümin kimse sayılır ve kitabı sağ tarafından verilenler grubuna girer. Eğer ikinci engeli de aşarsa müttaki müminlerden, Allah’a çokça yaklaştırılanlardan olur.

İnsanlar üç kısımdırlar: Kafirler, müminler ve muttaki müminler. Birinci engel küfür engeli olup Allah’tan başka ilah olmadığına, Muhammed’in onun Rasülü olduğuna şehadet etmekle aşılır. Buna, kim gerçekten şehadet ederse, kafirler zümresinden çıkarak müminler grubuna dahil olur. İkinci engel ise dünya sevgisi engelidir. Bu engel, ahiret sevgisi, ahiret için çalışmakla, ahireti dünya sevgisine tercih etmekle aşılır. Kim de bunları yaparsa, muttaki müminler zümresine dahil olur.

Yukarıda anlatılanlar Allah’ın, müminleri ebedi olarak cehennemde bırakmayıp kurtaracağını ve onları cennetine koyacağı vaadini göstermektedir. Öyleyse müminlere düşen görev: geçici olan bu cehennem azabından kurtulabilmek için dünya engelini aşmaya çalışmaktır. Bu engeli aşan kimse, cehenneme girmekten emin olur; az veya çok cehennem azabı isabet etmeyenlerden sayılır. Dünya sevgisi, müslümanların önündeki tek engeldir. Nefislerine karşı koyup dünya engelini aşanlar, azaptan kurtulurlar ve cennette yüksek derecelere girmeye hak kazanırlar. Şayet dünyayı severler ve ahirete tercih ederlerse işleri, Allah’a kalmış olup yaptıklarından dolayı Allah, dilerse onlara azap eder, dilerse onları bağışlayıp cennetine koyar; fakat onlar, cennette yüksek makamları elde edemezler. Öyleyse müslümanlar açısından korku, ikinci engelden gelmektedir. Onlar için dünya sevgisi, dünya için yarışma tehlikesi vardır. Mümin olduktan ve küfrü arkalarına bıraktıktan sonra, imanlarından tekrar dönmedikleri sürece müslümanlar için, birinci engelden gelen bir korku söz konusu değildir. Ukbe b. Amir’den:

"Rasulullah (sav) Uhud’da öldürülenler üzerine namaz kıldı, sonra minbere çıktı ve sanki canlı olanlar (da) dirilere (de) vedalaşıyormuşçasına veda etti ve şöyle dedi: … Ben, benden sonra sizin şirke düşmenizden korkmuyorum. Fakat ben, sizin dünyanızdan, dünyayı istemenizden, dünya için öldürmenizden ve tıpkı sizden öncekilerin helak olması gibi, sizin de helak olmanızdan korkuyorum." *

Ebu Said el-Hudrî’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Sizin hakkınızda en çok korktuğum şey Allah’ın, yerin bereketinden sizin için çıkarttıklarıdır. Denildi ki: Yerin bereketi nedir? Dedi ki: Dünya sevgisi, süs ve güzellikleridir…" *

Birçok ayette dünya sevgisine, dünyayı ahirete tercih etmeye karşı bir uyarı vardır.

"Yeryüzünde savaşırken, düşmanı yere sermeden esir almak, hiçbir peygambere yaraşmaz. Geçici dünya malını istiyorsunuz. Oysa Allah, ahireti kazanmanızı ister. Allah güçlüdür, hakimdir." *

"Ey iman edenler! Size ne oldu ki, Allah yolunda savaşa çıkın denildiği zaman yere çöküp kaldınız? Ahireti bırakıp dünya hayatına mı razı oluyorsunuz? Oysa dünya hayatının geçimi, ahirete göre pek az bir şeydir." *

"Fakat siz dünya hayatını tercih ediyorsunuz. Oysa ahiret, daha hayırlı ve daha bakidir." *

Bu âyetlerde ve daha birçok ayette, dünya sevgisinin ahiret sevgisine tercih edilmesine karşı uyarılar yer almaktadır. Zira dünya sevgisinin sonu, cehennem azabıdır. Âyetler dünyayı ahirete tercih etmenin, kafirlerin takip etmekte olduğu bir yol olduğunu beyan etmektedir.

"Dünya hayatını ve güzelliklerini isteyenlere, orada işlediklerinin karşılığını tastamam veririz; onlar, orada bir eksikliğe de uğratılmazlar. İşte ahirette onlara, ateşten başka bir şey yoktur; işledikleri şeyler orada boşa gitmiştir." *

"Yerde ve göklerde olanlar Allah’ındır. Uğrayacakları çetin azaptan dolayı, kafirlere yazıklar olsun. Onlar, dünya hayatını ahirete tercih ederler; Allah’ın yolundan alıkoyup onun eğriliğini isterler. İşte onlar, uzak bir sapıklık içindedirler." *

"Artık kim haddi aşmışsa ve dünya hayatını tercih etmişse, şüphesiz ki onun varacağı yer cehennemdir." *

Bu nedenledir ki zeki ve akıllı müslümanın, kendisini dünyanın tuzaklarına düşmekten kurtarması ve ahiret için çalışması gereklidir. Çünkü ahiret, varılacak olan son yerdir, gerçek hayattır. Şeddad b. Evs’den: Nebi (sav) şöyle buyurdu:

"Zeki olan kimse, nefsine tabi olmadan ölümden sonrası için çalışandır. Âciz kimse ise nefsine tabi olup Allah’a minnet edendir." *

Hadiste yer alan kelimesi çok zeki kimse demektir. Aişe (r.anha)’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Dünya, yurdu olmayanın yurdu, malı olmayanın malıdır. Ancak aklı olmayan kimse dünya için toplar." *

Gerçekte hiçbir değeri olmayan, ahiret yanında ise değeri adeta sıfır olan bu dünya için insanların birbirleri ile kavga etmeleri gerçekten çok gariptir. El-Müstevred Kardeşi Fehr oğlundan Nebi (sav)’nin şöyle buyurduğunu rivayet ediyor:

"Dünyanın ahiret yanındaki değeri, sizden birinizin parmağını okyanusa daldırıp oradan çıkarması gibidir. Bir baksın bakalım, parmağıyla ne elde edebilmiş." *

Mesher b. Sa’d’dan Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Şayet dünyanın, Allah katında sivrisineğin kanadı kadar değeri olsaydı, oradan tek kafire içmek için su bile vermezdi." *

Müstevred b. Şeddad’dan:

"Ben Rasulullah (sav) ile birlikte şişmiş bir koyun leşinin kenarında…..Rasulullah (sav) şöyle dedi: Şunun sahibi için, bunun ne kadar değersiz olduğunu görüyor musunuz? Dediler ki Değersiz olan nedir ey Allah Rasülü? Dedi ki: Dünya, Allah’a, şu koyun leşinin sahibi yanındaki değeri kadar bile değerli değildir." *

Eğer dünyanın değeri bir damla su kadar ise, Allah katındaki değeri bir sivrisineğin kanadı kadar bile olamaz. Eğer dünyanın, Allah katında koyun leşi kadar bile değeri yoksa, akıllı ve zeki bir müslümanın dünyaya aldanarak, genişliği yer ve gök kadar olan ebedi cennet nimetlerini tepmesi akıllıca bir davranış olur mu? Hele hele Rasulullah (sav)’in şu sözünü işittikten sonra:

"Cennette bir kamçı kadar yer, dünya ve içindekilerden daha hayırlıdır. Öğleden önce veya sonra bir kerecik Allah yolunda yola çıkış, dünya ve içindeki her şeyden daha hayırlıdır." *

Durum bu iken, neden bir kamçı kadar yer için kavgalar yapılmakta, bir yarışa girişilmekte ve Allah’ın cennette hazırladığı geniş nimetler, nefislerin arzuladığı ve gözlerin tad aldığı nimetler terk edilmektedir? Rasulullah (sav)’in kıymetli ellerini, Abdullah b. Ömer’in omuzuna koyarak şöyle söylediğine kulak verilmiyor mu.

"Dünyada garip bir kimse veya yolcu gibi ol." *

Rasulullah (sav) şöyle buyuruyor:

"Dünya müminin hapishanesi kafirin ise cennetidir." *

Allah Rasülü (sav) böyle buyurduğu halde, dünya bir hapishane olarak tasvir edilmesine ve de hapishaneden çıkmadıkça tek sığınacağı yer olan eve, cennete giremeyeceğine göre; insan neden dünyadan hiç göçmeyecek ve sonsuza kadar kalacakmış gibi yaşıyor? Bu soruya şöyle cevap verilir: Bu hadisleri işiten müslümanın aklını ve zekasını, ancak hevaya tabi olmak örtebilir. Zira "heva", dengenin tersyüz edilmesine, akıllı ve zeki bir müslümanın dünyayı ahiretten daha üstün görmesine, Allah’ın şeriatına bağlı kalmakla kendisi arasında bir engel olmasına, haramların ve münkerlerin işlenmesine, dünya zevklerinin peşinde koşuşturulmasına, dünyadan ve dünyevi çıkarlardan faydalanarak ahiret nimetlerini ve Allah’ın rızasının terk edilmesine tek başına yeterlidir. Heva ve dünya sevgisi tek şeydir, aynı sınıftır, biri diğerinden ayrı değildir. Allah korkusu ve ahiret için çalışmanın karşıtıdırlar. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"Artık kim haddi aşmışsa ve dünya hayatını tercih etmişse, şüphesiz ki onun varacağı yer cehennemdir. Kim de Rabbinin makamından korkup nefsini heveslerden koruduysa, şüphesiz ki onun varacağı yer cennettir." *

Kim hevasına sarılır ve tabi olursa, kim hevasını esas alır ve ona tabi olursa dünyayı, ziynetlerini ve süslerini sevmiş olur. İnsanın aklını köreltmesi ve onu doğru olandan hak olandan uzaklaştırması, batıl ve münker ile kuşatması, hevanın tabiatında vardır. Zina eden, içki içen, hırsızlık yapan, faiz alan veya veren, haksız yere bir müslümanı öldüren, namazları terk eden, zekat vermeyen veya davayı yüklenmekten ve bu uğurdaki sıkıntılara, zorluklara katlanmaktan sakınan kimse hevasına tabi oluyor, dünyayı seviyor demektir. Yoksa akıl, ahiretin hayrı ile dünyanın şerri ve fitnesi arasında; Allah’ı razı etmek için yapılan şer’î hükümlere göre yaşamakla elde edilecek üstünlükle, Allah’ın öfkelenmesine neden olan şer’î hükümlere muhalefet edilerek işlenen günahlar ve düşük davranışlar arasında ayırım yapabilecek güce sahiptir. Eğer aklı körelten heva olmasaydı, müslüman, ancak şer’î tekliflerin muhatabı olmayan akılsız ve delilerin yaptığı gibi; dünyanın peşinden koşarak ahireti terk etmezdi. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"Sabah akşam Allah’ın rızasını dileyerek O’na yalvaranlarla beraber sen de sabret. Dünya hayatının güzelliklerini isteyerek gözlerini o kimselerden ayırma. Bizi anmasını unutturduğumuz ve işinde aşırı giderek, hevesine uyan kimseye uyma." *

"Onlardan (müşriklerden) seni dinleyenler vardır. Sonra senin yanından çıkınca bilgili kimselere: Az önce ne demişti, diye sorarlar. İşte bunlar, Allah’ın, kalplerini mühürlediği, kendi hevalarına uyan kimselerdir." *

Heva, kalbin haktan gafil olmasına ve kalbin mühürlenmesine neden olur. Haktan gafil olan ve kalbi mühürlenen kimsenin, günahlar ve münkerler ameli; dünya, tek derdi olur. Tüm bunların neticesi ise sapmak/sapıklık ve kötü sonuç demektir. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"Eğer sana cevap vermezlerse, onların sadece heveslerine uyduklarını bil. Allah’tan bir yol gösterici olmadan, hevesine uyandan daha sapık kim vardır? Allah, zalim milleti şüphesiz ki doğru yola eriştirmez." *

"Rabbinin katından bir belgesi olan kimse, kötü işi kendisine güzel gösterilen kimseye benzer mi? Bunlar heveslerine uymuşlardır." *

Günümüz müslamanlarının çoğunluğu, dünyayı çokça sevmekte; hevaları, şer’î hükümlere bağlı kalmaktan onları engellemekte; hristiyanlar, yahudiler ve hindular, üzerlerinde hakimiyet kurarak onlara zilletin ve aşağılanmanın en acısını tattırmakta; başlarına yönetici olarak atadıkları ve tek dertleri İslâm davetini taşıyan, müslümanları bu kafirlerin tasallutundan kurtarmak için çalışan ihlaslı müslümanlarla savaşmak olan cehennem ehlinden kişiler aracılığıyla, geleceklerine hükmetmektedirler. Bu nedenledir ki farenin, aslan karşısındaki gücünden daha fazla bir gücü olmayan yahudilerin, bizlere karşı yiğitlik taslamaları, mukaddesatımıza karşı dil uzatmaları garip değildir. Çünkü biz, dünyayla seviştik, dünyayı ahiretimize tercih ettik bu nedenle de Allah kalplerimize "vehn" bıraktı ve kafir düşmanlarımız karşısında bizi, zayıf hale getirdi. Bu hususla ilgili bir hadiste şöyle denilmektedir:

Sevban rivayet ediyor. Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Sizin üzerinize milletler (müslüman olmayanlar) adeta bir yiyeceğe üşüşür (vahşi hayvanlar) gibi üşüşecekler. Orada bulunanlardan birisi şöyle dedi:

- Bu durum bizim azlığımızdan mı olacak? Allah Rasülü (sav);

- Hayır! Bilakis siz çok olacaksınız. Fakat sizin çokluğunuz suyun üzerindeki çer çöp gibi olacaktır. Allah düşmanlınızın kalbinden sizin korkunuzu sökecek de sizin kalbinize vehn bırakacak. Orada bulunanlardan birisi:
- Vehn nedir ey Allah Rasülü?

- Vehn dünyayı sevmek ve ölümden hoşlanmamaktır." *

Aynı hadis Ahmed b. Hanbelin rivayetinde ise şöyle geçmektedir:

"…Siz çok olacaksınız, fakat sizin kalbinize vehn bırakılacak. Vehn nedir ya Rasulallah? Dedi ki: Dünyayı sevmek ve savaşmaktan (cihaddan) hoşlanmamaktır." *

Dünya sevgisi, fert fert ve topluluklar halinde müslümanları, dinlerinin hükümlerine bağlanmaktan engelleyen, saptırıcı zalimlerin yoluna, bugün yaşadığımız gibi, helake sürükleyen, yüzlerine inen şiddetli bir şamardır. Çok çok az sayıdaki özürlü olanların ve daveti taşımak için kendilerini; dünya sevgisinden dolayı Allah yolunda cihaddan hoşlanmayan müslümanları uyaranların, müslümanları Ahiret sevgisine, şer’î hükümlere bağlanmaya, üzerimizdeki kafirlerin tasallutundan kurtuluncaya, izzet ve şeref yeniden bizim oluncaya kadar yeryüzünde Allah’ın dinini ikame için çalışmaya yönlendirenlerin dışında; bugün, ikinci engeli aşarak bu şiddetli tokattan kendisini kurtarabilen kimseyi göremiyorum. Daveti taşıyan; söz, fiil ve ahlâk olarak kendinde İslâm’ı temsil eden, şer’î hükümlere eksiksiz bir şekilde bağlanan kimsedir. Çünkü daveti taşımayı terk eden kimse, çok büyük bir günah kazanacağı gibi, sürekli namaz kılan ve oruç tutan bir abid olsa bile belki de cahiliye ölümü ile ölecektir. Müslüman, kamil bir şekilde şer’î hükme bağlanmak ve her türlü noksanlıklardan münezzeh olan Rabbi’nin rızasına kavuşmak istiyorsa; namaz, oruç, hac, zekat, zikir gibi ibadetleri yerine getirmenin, günahlardan ve münkerlerden sakınmasının yanısıra, daveti taşıması ve çalışmasını İslâm’la canlandırması gerekir. Aksi halde görevini eksik yaptığından dolayı günahkar olur.

İslâm, başlıca iki şeyi yapmamızı: İslâm’ı yaşamamızı ve insanlara taşımamızı emretmektedir. Daveti insanlara götürmeden İslâm’ı yaşamak, istenenin yarısını yerine getirmek demektir. Yine daveti insanlara götürmesine rağmen İslâm’ı yaşamamak da istenilenin yarısını yapmak demektir. İstenilenin tamamını yerine getirmek, her ikisinin de bir arada yapılması ile sağlanır. İşte böylece şahsında İslâm’ı temsil eden davet taşıyıcısının, şer’î hükümlere bağlanması gerçekleşir. Daveti taşıyan kendisinden istenilenlerin tümünü yerine getirir. Allah’tan gerçekten, hakkıyla sakınır. Dünya sevgisine ahireti tercih ettiği, ahiret için çalıştığı zaman, ikinci engeli aşma sıfatına sahip olur ve alemlerin Rabbi’nin izniyle "öncülerden" olur.

İslâm, müslümanın dünyadaki nasibini almasını ve temiz olanlardan faydalanmasını engellemez. Allah (cc) şöyle buyurmaktadır:

"Allah’ın sana verdiği şeylerde, ahiret yurdunu gözet. Dünyadaki nasibini de unutma." *

"De ki: Allah’ın kulları için çıkarttığı ziyneti ve temiz rızıkları haram kılan kimdir? Bunlar, dünya hayatında inananlarındır, kıyamet gününde de yalnız onlar içindir. Bilen kimseler için âyetlerimizi böylece uzun uzun açıklıyoruz." *

Fakat dünya hayatındaki nasibin alınması ve temiz olanlardan faydalanılması, helal olanlarla ve Allah’ın şeriatına göre hareket etmekle sınırlıdır. Dünya malına, faizle veya aldatma ile değil, satın alma veya satma yoluyla sahip olmak doğrudur. Sahip olunan dünya malının yiyeceğe, giyeceğe, meskene, diğer ihtiyaçların karşılanmasına harcanması ve muhtaç olanlara tasadduk edilmesi doğrudur. Fakat içkiye, gösteriş için verilen ziyafetlere, dans salonlarının ve eğlence yerlerinin inşasına harcanması doğru değildir. Dünya hayatında nikah, zina ile değil evlilikle gerçekleşir. Elbiseler avreti örtmesi, soğuktan koruması için giyilir, gösteriş ve böbürlenme için giyilmez. Atın terbiye edilmesi, kişinin hanımı ile oynaşması ve atış talimi gibi dünyevi eğlencelerde bulunmak doğrudur. Zira Allah Rasülü (sav) şöyle buyurmaktadır:

"Müslüman bir adamın yayı ile ok atması, atını eğitmesi ve hanımı ile oynaşması dışında kalan her türlü eğlencesi boştur." *

Kumar oynamak, dans ve şarkı meclislerinde erkeklerle kadınların karışık halde bulunduğu mekanlarda yüzmek, doğru değildir. Dünya evlerinin, sahibini koruyacak ve ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde yapılması doğru olanıdır; çokça odası bulunan, aşırı lüksü barındıran, zenginliği ve mal çokluğunu göstermek için aile bireylerinin ihtiyacından çok çok öte bir konumda olan köşkler şeklinde yapılması doğru değildir.

"Rasulullah (sav) dışarı çıktığında yüksek bir kubbe gördü ve Bu nedir? diye sordu. Orada bulunanlar Ensar’dan falan adama aittir dediler. Bunun üzerine Rasulullah (sav) bir şey demeden sustu ve söyleyeceği şeyi içinde sakladı. Kubbenin sahibi geldiğinde insanların arasında bulunan Rasulullah’a selam verdi fakat Allah Rasülü ondan yüz çevirdi ve bunu birkaç defa yaptı. Bunun üzerine adam Rasulullah’ın bir şeyden dolayı kendisine kızdığını ve bu nedenle yüz çevirdiğini anladı. Bu durumu arkadaşlarına sordu ve onlara: Allah’a yemin olsun ki ben Rasulullah’ın hoşlanmadığı neyi yaptım deyince şöyle dediler: Rasulullah (sav) dışarı çıkınca senin kubbeni gördü dediler. Bunun üzerine adam geri döndü ve yaptığı kubbeyi yerle bir oluncaya kadar yıktı. Aynı gün Allah Rasülü dışarı çıktığında kubbeyi göremeyince kubbeye ne olduğunu sordu. Orada bulunanlar: Senin kendisinden yüz çevirme nedenini bize sorunca biz de ona olayı anlattık bunun üzerine sahibi kubbeyi yerle bir etti, dediler. Bunun üzerine Rasulullah (sav) şöyle dedi:

"Yapılan her binanın sahibi için bir vebalı vardır. Ancak bir durumda, kendisine lazım olması halinde vebal yoktur." *

Düşmanla savaşmak, onu yenmek ve ülkelerini fethetmek; Allah yolunda yapılan bir cihad ve O'nun yüce dinini yaymak için yapılırsa doğrudur. Cihad, dünyalıklardan herhangi birisini elde etmek için yapılmaz.

"Adamın birisi şöyle dedi: Ya Rasulallah! Bir adam Allah yolunda cihad etmekle birlikte dünyalıklardan da kazanmak istiyor. Rasulullah (sav):

- Onun için sevap yoktur. İnsanlar bu cevaba çokça şaşırdılar ve soru soran adama:
- Git ve Rasulullah’a tekrar sor, belki de onu anlamamışsındır, dediler. Adam Rasulullah’a giderek tekrar şöyle dedi:
- Ey Allah’ın Rasülü! Ya Rasulallah! Bir adam Allah yolunda cihad etmekle birlikte dünyalıklardan da kazanmak istiyor. Rasulullah (sav):
- Onun için sevap yoktur, dedi. İnsanlar soru soran adama:
Git ve Rasulullah’a tekrar sor diye diretince adam üçüncü defe sorusunu tekrarladı. Rasulullah (sav) ona:
- Onun için sevap yoktur, dedi" *

Bu nedenle müslümanlar ve davet taşıyıcıları dünya sevgisinden ve Allah’ın şeriatı dışında dünyadan faydalanmaktan, dünyayı ahirete tercih etmekten sakınmalı; ahireti elde etmek, takva ile Allah’a yaklaşmak, dolayısıyla da sorgusuz sualsiz bir şekilde cennetine giren öncülerden, cennete yaklaştırılanlardan olmak için yoğun bir çaba içerisinde bulunmalıdırlar.

İMAN VE AMEL

2007-09-13T09:33:00.001-07:00

İman: Delile dayalı ve vakıaya uygun kesin tasdik veya kalbî itikat şeklinde tarif edilmektedir. Bu tarif, deliller tarafından desteklenen Kur’an ve sünnetin de işaret ettiği tariftir. Her ne kadar imanın en doğru tarifi bu ise de, kesin tasdik ve kalbî itikattan ibaret olsa da; bu imanın, amele dönüştüğünde birçok ulema tarafından da söylendiği gibi, söz ve amel haline gelmesi halinde dikkate alınması daha doğru olur. İman kelimesi ile bazen 'kesin tasdik' ve 'kalbî itikat' kastedilirken, bazen de kesin tasdik ve itikada ilave olarak; namaz, marufu emretmek ve münkerden nehyetmek, cihad, güzel ahlâka sahip olmak ve ramazan orucunu tutmak gibi şer’î ameller kastedilmektedir. Zira iman ile şer’î teklifler arasında, adeta birbirinden ayrılması mümkün olmayan organik bir bağ vardır. Eğer aralarında böylesi bir organik bağ olmasaydı, imanın, amel olarak isimlendirilmesi doğru olmazdı.

İmanın aslının ne olduğuna delalet eden birçok delil vardır. Bunlardan bir kısmı şunlardır.

"Yüzünüzü doğudan yana ve batıdan yana çevirmek birr olmak değildir. Lakin birr olan; Allah’a, ahiret gününe, meleklere, kitaplara ve peygamberlere inanandır…" *

"Peygamberler ve inananlar, ona Rabbinden indirilene inandı. Hepsi Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine inandı. Peygamberler arasında hiç birisini ayırt etmeyiz…" *

Ömer b. el-Hattab’ın Cibril kıssası ile ilgili olarak rivayet ettiği; Rasulullah’ın İslâm’ın, imanın ve ihsanın ne olduğunu öğrettiği hadiste şu ifadelere yer verilmektedir:

"…Bana imanın ne olduğundan haber verildi. Dedi ki: İman: Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe inanmandır. Kadere, hayrının ve şerrinin Allah’tan geldiğine de inanmandır." *

Buhari’nin Ebu Hüreyre yoluyla rivayet ettiği hadis ise şöyledir:

"…Ey Allah’ın Rasülü! İman nedir? İman; Allah’a, meleklerine, peygamberlerine, kıyamet gününe ve öldükten sonra tekrar dirileceğine de inanmandır." *

Bu deliller, imanın kalple ilgili bir iş olduğunu bunun da tasdik ve itikat anlamına geldiğini göstermektedir.

Fakat diğer taraftan imanın, diğer ameller ve şer’î teklifler gibi bir amel olduğuna işaret eden birçok delil de vardır. Bunlardan bir kısmı şunlardır:

"Senin yöneldiğin yönü; peygambere uyanları, cayacaklardan ayırt etmek için ‘kıble’ yaptık. Doğrusu bu, Allah’ın yola koyduğu kimselerden başkasına ağır bir şeydir. Allah, imanınızı boşa çıkaracak değildir. Doğrusu Allah insanlara şefkat gösterir, merhamet eder." *

Ayette yer alan "imanınız" kelimesi: Mescid-i Aksa’ya yönelerek kıldığınız namazlarınız anlamında kullanılmıştır. Namaz ise "ameldir". Bu tefsir, sahabeden İbni Abbas ve Bera b. Âzib’in tefsiridir. Ebu Hüreyre’nin rivayet ettiği hadis ise şöyledir:

"Rasulullah (sav)’a hangi amelin daha efdal olduğu sorulduğunda: Allah’a iman etmektir, dedi." *

Buhari’nin lafzı ise şöyledir:

"Hangi amel daha efdaldir? Dedi ki: Allah’a ve Rasülüne inanmak…" *

Bu hadiste Rasulullah (sav), imanı diğer amellerden birisi olarak kabul etmiştir. Her ne kadar deliller, imanın kesin tasdik ve itikat anlamına geldiğini ifade ediyor ve yerinin de kalp olduğunu gösteriyorsa da; aynı zamanda, birçok nasta iman, lafzı şer’î teklifler ve ameller anlamında kullanılmıştır.

Doğru olan ise, imanın, aslında yani gerçekte 'kesin tasdik' ve 'itikat' olduğudur. Zira tasdik ve itikat kalple ilgili görevlerdendir; vücuttaki diğer organlarla ilgili bir görev değildir. Bu anlam açık ve nettir, imanın zikredildiği ve vurgulandığı birçok sarih nassın delaleti de budur. Fakat bazen bu iman kelimesi, yukarıda söylediğimiz gerçek anlamına ilave olarak namaz ve cihad gibi ameller hakkında da kullanılmıştır. Eğer biz namaz imandandır, oruç imandandır, cihad imandandır dersek doğru olana, delillerin ortaya koyduklarına muhalefet etmiş sayılmayız. Ancak bu söz, bu amellerin imandan bir parça olduğu ve imanın aslında ve hakikatinde yer aldığı anlamına gelmez. Bu söz, iman ile ameller arasında adeta birbirinden ayrılmayan bir bağın bulunduğu anlamına gelir. Zira iman, itaatla kemale erer ve kuvvetlenir. Müslümanın yerine getirdiği her meşru iş onun imanını güçlendirir, yine müslüman tarafından işlenen her masiyet de imanını zayıflatır. Bu nedenle iman kelimesinin her amel için kullanılması doğru olduğu gibi, amel kelimesinin iman yerine kullanılması da doğrudur. Rasulullah (sav)’in hadislerini incelediğimiz zaman birçok amelin, iman kelimesi ile isimlendirildiğini ve imandan sayıldığını görürüz. Çok sayıdaki hadislerden yalnızca bir kısmını, buraya aktarmakla yetiniyoruz:

Ebu Hüreyre’den: Nebi (sav) şöyle dedi:

"İman yetmiş küsür şubedir. Haya imandan bir şubedir." (Müslim rivayet etti) Buhari’nin lafzı ise şöyledir: "…altmış küsür." *

Ebu Saîd’den: Rasulullah (sav)’ı şöyle söylerken işittim:

"Sizden kim bir münkeri görürse onu eliyle değiştirsin. Bunu yapamazsa diliyle değiştirsin. Bunu da yapamazsa kalbiyle (buğzetsin). Bu ise imanın en zayıfıdır." *

İbni Abbas’tan: -Abdülkays heyetinin Medine’ye Rasulullah’ı ziyerete gelmesi ile ilgili uzun bir hadisin bir bölümde- Rasulullah (sav) şöyle buyurmaktadır:

"Tek olan Allah’a iman etmenin ne anlama geldiğini biliyor musunuz? Dediler ki: Allah ve Rasülü daha iyi bilir. Dedi ki: Allah’tan başka ilah olmadığına, Muhammed’in O’nun Rasülü olduğuna şehadet etmek, namaz kılmak, zekat vermek, Ramazan orucunu tutmak ve ganimetin beşte birini vermektir…" *

Ebu Ümame’den: Rasulullah (sav) şöyle dedi:

"Kim Allah için sever, Allah için buğz eder, Allah için verir ve Allah için men ederse imanı kemale erdirmiş olur." *

Ebu Malik el-Eşarî’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Temizlik (abdest) imanın yarısıdır…" *

Bu hadislerde Allah Rasülü (sav); hayayı, münkerin kalple değiştirilmesini, namazı, zekatı, Ramazan orucunu, ganimetin beşte birinin verilmesini, Allah için sevmeyi, Allah için buğzetmeyi, Allah için vermeyi, Allah için vermemeyi ve abdest gibi amellerin tümünü imandan saymıştır. Oysa bunların hiçbirisi kesin tasdik ve itikat kapsamına giren hususlardan değildir. Eğer iman ile ameller arasında birbirinden ayrılmayan organik bir bağ olmamış olsaydı, amellerin iman kelimesi ile isimlendirilmesi doğru olmazdı. Zira iman amelden uzak ve kopuk değildir. İman güç ve kuvvet açısından amelden etkilenir ve amelle aralarında sağlam bir bağ kurulur. Amellerle günahlar, imanın yokluğu veya daha da zayıflamasıyla ilgili naslar; amellerle güzel durumlar ve imanın artmasıyla ilgili naslar bir araya getirildiği zaman iman ile amel arasında ayrılmaz bir ilişkinin bulunduğu ortaya çıkar. Amellerle günahlar, imanın yok olması veya zayıflaması ile ilgili naslardandan bazıları şunlardır:

"Rabbine and olsun ki aralarında çıkan ihtilafta senin hakem tayin etmedikçe, sonra da senin verdiğin hükmü içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan tamamen kabul etmedikçe, iman etmiş sayılmazlar." *

Ebu Hüreyre’den. Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Bir kul, şaka ile olsa bile yalanı ve doğru sözlü olsa bile gösterişli olmayı tamamen terk etmedikçe iman etmiş sayılmaz." *

Ebu Hüreyre’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Bir adam zina ettiği zaman iman ondan çıkar ve adeta üzerinde bir gölge gibi bekler, işini bitirdiği zaman iman ona geri döner." *

Ebu Hüreyre’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Zani bir kimse zina yaptığı sırada mümin olarak zina yapmaz. Hırsız, çaldığı sırada mümin olarak hırsızlık yapmaz. İçki içen kimse, içki içtiği sırada mümin olarak içmez." *

Ahmed’in rivayetinde ise şu ilave yer almaktadır:

"….Yağmacı bir kimse, yağmaladığı zaman mümin olarak yağmalamaz." *

Ebu Şureyh’ten: Nebi (sav) şöyle dedi:

"Allah’a yemin olsun ki iman etmemiştir. Allah’a yemin olsun ki iman etmemiştir. Allah’a yemin olsun ki iman etmemiştir. Denildi ki: Kim iman etmemiştir ey Allah Rasülü! Dedi ki: Komşusunun kendisinden emin olmadığı kişi iman etmemiştir." *

Yukarıdaki hadislerde Rasulullah (sav); şer’î hükme boyun eğmemek, yalan, gösteriş, zina, hırsızlık, içki içmek, yağmalamak ve komşuya eziyet etmek gibi fiilleri -amellerden olmasına rağmen- imanı tamamen ortadan kaldıran veya imanın kemalini gideren veya zayıflatan hususlardan saymıştır.

Amellerle iyi durumlar veya imanı artıran ve kuvvetlendiren hususlar arasında bir ilişki bulunduğunu gösteren naslardan bazıları ise şunlardır:

"İnsanlar onlara: Düşmanınız olan insanlar size karşı büyük bir ordu topladılar, onlardan korkun, dediler. Bu, onların imanını artırdı da: Allah bize yeter, O, ne güzel vekildir, dediler." *

"İnananlar ancak o kimselerdir ki, Allah anıldığı zaman kalpleri titrer, âyetleri okunduğu zaman bu, onların imanlarını artırır ve Rablerine güvenirler" *

"İnananların imanlarını kat kat arttırmaları için kalplerine güven indiren O’dur. Göklerdeki ve yerlerdeki ordular Allah’ındır. Allah bilendir, hakim olandır." *

Birinci ayette düşmanın gücünden duyulan korku ile iman gücünün artması arasında bir yakınlaşmanın varlığı; ikinci ayette ise Kur’an tilaveti ile iman gücünün artması arasında; üçüncü ayette de Kureyş’le yapılan anlaşmadan dolayı -Hudeybiye- bir sükünetin, kalp huzurunun ortaya çıkması arasında bir birlikteliğin varlığı söz konusudur.

Ancak bu ve diğer delillere bakılarak, bu amellerin fiilen imanın sağlamlığını gösterdiği veya imanın varlığı için fiilen faydalı olduğu söylenemez. Bu ameller de diğer şer’î ameller ve şer’î teklifler gibidir, imanla doğrudan alakası vardır. Günah olan amelleri yapmak imanı zayıflatır; "birr" olarak kabul edilen amelleri yapmak ise imanı kuvvetlendirir. Dolayısıyla yukarıda anlatılanlar bundan başka bir anlam ifade etmezler. İmanla amel arasında kuvvetli bir organik bağ olduğundan şüphe olmaması nedeniyle imanın, ameller tarafından kuvvetlendirildiğini ve amellerin de iman tarafından takviye edildiğini söylemekte sakınca yoktur. İman ile amel arasında var olan bu sağlam organik bağ, Allah Subhanehu’nun kitabında açık ve net bir şekilde, yetmişden daha fazla konuda "salih amel" ile iman kelimelerinin yan yana işlenmesi ile yer almıştır. Bu nedenledir ki imanın bir kapı, amelin ise bir başka kapı olduğunu kesinlikle söyleyebiliyoruz. İmanın amel, amelin de iman yerine kullanılması, ancak aralarındaki kuvvetli ilişki nedeniyledir ve mecazi açıdan yapılan bir kullanımdır; gerçek anlamıyla yapılan bir kullanım değildir.

Özetle iman, delile dayalı vakıaya uygun kesin tasdiktir ve kalbî itikattır. Amellerden etkilenmeyecek veya ameli etkilemeyecek kadar kopuk da değildir. Olumlu veya olumsuz olarak amellerden etkilenebilecek bir şekilde amellerle bağlantı halindedir. Birr kabul edilen ameller ve itaatlar, iman gücünü artırırken; günah ameller ve isyan ise, imanın zaafını artırır. Öyleyse iman ile ameller arasında, her ikisinin de bir diğerini etkilemesi şeklinde kuvvetli bir bağ vardır. Dolayısıyla gerçek vakıası itibarıyla, birbirlerinden farklı olsalar bile birbirlerinin yerine kullanılması caizdir.

Bu açıklamalara göre iman, dinde esas unsurdur ve iman sayesinde müminin cennetteki üstünlüğü artar. Genel olarak tüm müslümanların, özel olarak ise davet taşıyıcılarının, imanlarının en kuvvetli bir halde kalmasına, imanı zayıflatacak hususlardan da kaçınmaya aşırı bir şekilde özen göstermeleri gerekir. Kamil ve güçlü bir imanı korumak ve ardından da cennetteki en yüce makamlara yükselmek kolay olmadığından; farzları yerine getirmek, mendup amelleri ve itaatları daha da arttırmak mutlaka gereklidir. Bugün yapılması gereken en yüce farzlardan birisi, Raşidi Hilafeti kurarak İslâmi hayatı yeniden başlatma yoluyla, İslâm ümmetinin kalkınmasına çalışmaktır. Zira Raşidi Hilafet Devleti kurulduktan sonra, şer’î hükümler eskiden olduğu gibi yeniden uygulanacak; hayattan uzaklaştırılmasının ardından İslâm, yeniden hayata dönecektir. Allah’ın indirdikleri ile hükmetmek/ yönetmek, Allah katındaki vecibelerin en üstünü ve en sevap olanıdır. Ebu Hüreyre Nebi (sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet ediyor:

"Yeryüzünde bir haddin uygulanması, insanlar için otuz veya kırk gün boyunca her sabah yağmur yağmasından daha hayırlıdır." *

Eğer Allah’ın hadlerinden bir tanesinin uygulanmasının durumu bu ise, tamamının uygulanması halinde durum nasıl olur!? Bunun gerçekleşebilmesinin yolu ise Hilâfet’in ikamesinden başka bir şey değildir. Abdullah b. Ömer’den: Rasulullah (sav) şöyle buyurdu:

"Kim itaatten elini çekerse, hüccetsiz bir şekilde kıyamet günü Allah’a kavuşur. Kim de boynunda biat olmaksızın ölürse, cahiliye ölümü ile ölmüş sayılır." *

Bu hadis, şu hususun kavranmasına işaret etmektedir: Kim hilafetin önemini kavrar ve halifeye itaat ederse cahiliye ölümünden -ki bu ölüm İslâm’dan ziyade küfre daha yakın olan bir ölüm halidir- kurtulmuş olur. Kim de -günümüz müslümanlarında olduğu gibi- hilafetin önemini kavramazsa cahiliye ölümü gibi bir ölümle ölmüş olur. Bu tür bir ölümden kurtulabilmenin tek yolu ise, bu hilafeti yeniden kurmaya ve bir halife nasbetmeye çalışmak, sonra da ona itaat ederek boynundaki biat sorumluluğunu gerçekleştirmektir. Hilafeti kurmak için çalışmak, en büyük farzlardan birisi olup kişide iman gücünün daha da artmasına yol açar. Bunun yanında müslümanların geneli, özelde ise davet taşıyıcıları günahlardan özellikle de büyük günahlardan sakınmalıdırlar. Çünkü günahlar, imandaki zaafiyeti arttırır. Salih ameller ise, sadece hasenat diye bilinen amellerden ibaret değildir. Sadece sevabın artması için de yapılmazlar. Bunlar, sevabın artırılmasına ilave olarak imanı takviye etmek için yapılırlar. Masiyet olarak bilinenler de sadece kötü kabul edilen şeylerden ibaret değildir. Bunlardan da yalnızca, günahı terk etmek için sakınılmaz. Günahın terk edilmesine ilave olarak imanın zayıflamamasına gösterilen özenden dolayı bunlardan sakınılır. İman meselesinin tek açıdan değil iki açıdan ele alınması gereklidir:

Bir - Müslümanların genel olarak, davet taşıyıcılarının ise özel olarak, vacip olanları -farzları- mutlaka yerine getirmeleri, mendup amelleri ve itaatları da daha çok yapmaya hırs göstermeleri;

iki - günah ve münker sayılanlardan herhangi birisinin işlenmemesine özen göstermek.

İmanın, farzlardan ve menduplardan meydana gelen salih amellerin yapılması ile kuvvetlenmesi nedeniyle, davet taşıyıcılarının, bir an dahi uzak kalmamacasına, farz olan fiilleri kesintisiz olarak yapmaya devam etmeleri, mendup olanları ise daha fazla arttırmaları gereklidir. Kur’an okumak ve ezberlemek, Allah’ı çokça zikretmek, kevni âyetler hakkında tefekkürde bulunmak ve Rabbi ile olan bağını sürekli kılacak olan nafileleri, gücü yettiği kadar yapmak mendup ameller arasında yer almaktadır. Böylece iman, hep zirve noktasındaki yerini alır.

Son söz olarak, güçlü bir iman, Kıyamet Günü mizanda üstünlük sağlayabilmek için gerekli olduğu gibi, daveti taşıyanın çalışması esnasında yüz yüze gelebileceği sıkıntıları ve zorlukları aşabilmesi için de gereklidir. Sağlam bir iman sayesinde daveti taşıyan, saptırmalardan ve tuzaklardan kurtulma imkanına kavuşur. Heva ve hevesine tabi olmaktan uzaklaşır ve sürekli olarak yanan bir meşale gibi kalır. Bıkmadan usanmadan hareket halinde ve canlı olur. Önüne çıkan her engeli ezip geçer. Hevayı ve şehveti teperek her türlü yoldan çıkartmaya ve günaha galebe çalar. Böylece, Allah’ın yardımını gözetleyen, yardımın inmesine müstahak olan ve eliyle hayrın gerçekleştirildiği, İslâm’ın gerçek ve canlı bir numunesi olur.

ÖRNEK VE MODEL OLMAK

2007-09-13T09:26:00.000-07:00

İslâm’da davetin taşınmasında asıl olan, devletin yani Hilâfet’in bu görevi yerine getirmesidir. Hilâfet’in görevi; içeride İslâm’ı uygulamak, dışarıda ise cihad yolu ile İslâm’ı insanlara taşımaktır. Bu görev, Rasulullah (sav)’in Medine’de İslâm Devleti’ni kurduğu günden, son Osmanlı halifesine kadar tarih boyunca İslâm Devletinin vaktini harcadığı, önem verdiği çalışma olmuştur. Bu çalışma sayesinde Asya’da, Avrupa’da ve Afrika’da birçok insan İslâm’a girmiştir. İnsanların İslâm’a girişleri, 1924 yılında Hilâfet’in kaldırılmasına kadar geçen süre içerisinde aralıksız olarak devam etmiştir. Öyleyse şöyle bir soru gündeme gelmektedir: Hilâfet’in yıkılmasından sonra insanların İslâm’a girmeleri neden durmuştur?

Allah Subhanehu insanı görünmeyen şeylerden, soyut fikirlerden çok; daha fazla hissedilebilen maddi unsurlara, iman edebilecek fıtratta yaratmıştır. İnsan, hissedilebilen bir şeyi gördüğü zaman onun varlığına inanır ve doğrular, sahih ve salih ise onu sever ve ona meyleder. Fakat aynı insan, hissedilen bir olayı bir başka insan veya insan topluluğundan duyduğu zaman bazen varlığına inanır, varlığını doğrular, onu sevip ona meyleder; bazen de inanmaz ve varlığını doğrulamaz. Hatta inanıp varlığını doğrulasa bile imanı ve tasdiki, doğrudan müşahade ve hissetme ile vardığı sonuçtan daha az kuvvete sahip olur. Bu durum apaçık ve kesin bir husustur.

İşte insanı bu niteliklere göre yaratan Allah Subhanehu, Muhammed (sav)’e İslâm şeriatını indirmiş, inanmaları ve tasdik etmeleri için de insanlara tebliğ etmesini emretmiştir. Rasulünü, bu şeriatı bir devletle şekillendirmekle, -ki bu fikirler ve hükümler bütünlüğüdür- hissedebilir bir varlık haline getirmekle, İslâm devletini kurmakla mükellef kılmıştır. İslâm şeriatının devlet şekline büründürülmesi sayesinde de insanlar, gruplar halinde İslâm’a girmişlerdir. Devlet kurulmadan önce on üç yıl boyunca Rasulullah (sav), insanların İslâm’a çağrılması noktasında yoğunlaşmasına rağmen, üç yüz civarında insan dışında kimse inanmamıştır. Fakat Medine’de devleti kurduktan yani İslâm, insanlar tarafından hissedilen bir varlık haline geldikten sonra Medine halkından ve dışarıdan birçok insan grup grup İslâm’a akın etmiştir. Daha önce de söylediğimiz gibi bunun sebebi, insanın, ne kadar doğru ve gerçek olsa da teorik ve soyut düşüncelere iman etmekten ziyade, elle tutulur, gözle görülür maddi sözlere iman edebilecek nitelikte yaratılmış olmasıdır. Allah’ın, insanı bu fıtrat üzere yaratmış olmasından ötürü, hissedilebilen vakıa boyunca yani İslâm’ın devletle temsil edildiği süre zarfında halkların akın akın İslâm’a girmeye başladıklarını görürüz. İslâm Devleti eliyle birbirinden farklı halklar: Araplar, İranlılar, Türkler, Kürtler, Berberiler, Afganlılar ve daha niceleri İslâm’a girmişlerdir. Eğer İslâm Devleti olmamış olsaydı, bu halklar, İslâm’a girmezler ve üç kıtada İslâm yayılmazdı. Bu nedenledir ki biz, İslâm Devleti’nin; İngilizler, Batılı müttefikler ve onların bazı Türk ve Arap uşakları aracılığıyla yıkılmasının öncesinde, Hilâfet’in ve bunun uzantısı olan daveti taşıma amellerinin zayıflamasının hemen akabinde, birçok bölgede İslâm’ın yayılmasının durduğuna ve sınırlandığına şahit oluyoruz.

Bu topraklarda yaşayan insanlar, ülkelerinin Hilâfet Devleti’ne katılmasıyla gözle görülür ve hissedilebilir bir şekilde İslâm’ın tatbik edildiğini gördüler, doğruluğuna şahit oldular. Hilâfet’in, tebaasına hayrı ve mutluluğu getirdiğinden, İslâm’a gruplar halinde iman ettiler. Ancak Hilâfet Devleti’ne katılmayıp sınırları dışında kalan halklar ve Hilâfet’in yıkılışının ardından gelen insanlar, İslâm’ı hissedebilir mücessed bir şekilde göremediler; küfürleri üzere kaldılar ve İslâm’a inanmadılar. İslâm’ı duymalarına, kitap, gazete ve diğer iletişim araçlarında ideolojisine ait cümlelere şahit olmalarına rağmen; tıpkı Medine’de İslâm Devleti kurulmadan önce, İslâm’ın ilk yıllarında olduğu gibi şuraya buraya yayılmış çok az sayıdaki insanın dışında İslâm’a inanan olmamıştır. Şüphesiz ki bu halklar ve insanlar, Hilâfet Devleti kurulduktan, içeride İslâm’ı tatbik etme, dışarıda cihad yolu ile İslâm davetini taşıma görevine yeniden başladıktan sonra İslâm’a akın akın gireceklerdir.

Buraya kadar anlattıklarımızı özetleyecek olursak: Beşeriyetin tabiatında soyut düşüncelere ve teorik hükümlere imandan daha fazla, hissedilebilen hususlara süratle iman etme özelliğinin var olduğunu söyleyebiliriz. Fikirlerden ve hükümlerden meydana gelen İslâm, bir devlet aracılığı ile uygulandığında bir model oluşturur ve insanlar tarafından hissedilebilir bir vakıa haline gelir; insanların iman etmelerine ve İslâm’a girmelerine neden olur. Fakat soyut düşünceler ve teorik hükümler şeklinde kalıp, davet cümleleri halinde dilden dile dolaşırsa, yani hissedilebilir bir vakıası olmazsa çok az sayıda insanın dışında inanan olmaz.

Hatta biz, tarihimiz boyunca İslâm’ın bir devletle temsil edildiğini gördük. Yani devlet, Raşidî bir Hilâfet olduğunda insanların yoğun bir şekilde İslâm’a girmesi sonucunu verir. Eğer temsil boyutu eksik ise İslâm’a girişlerde de azalma olur. Osmanlı hilafetinde olduğu gibi, İslâm’ın temsil edilmesi en alt seviyede olursa, çok az sayıda halklar İslâm’a girerler. Ancak hangi halde olursa olsun Hilâfet’in yıkılmasından sonraki döneme oranla, İslâm’ın devletle temsil edildiği asırlarda İslâm’a giriş daha fazladır.

Bu nedenledir ki Allah Subhanehu, müslümanlara Hilâfet’i ikame etmelerini emretmiştir. Hilâfet’i yeniden kurmak, bir halife nasbetmek, ardından da daveti taşımaya başlayarak ülkeleri fethetmek, fethedilen ülkeleri ve halklarını da devlete katmak ve üzerlerine İslâm’ı tatbik etmek, böylece de insanların görebilmeleri için İslâm’ı hissedilebilir mücessed bir varlık haline getirmek, müslümanların üzerine düşen en büyük görevlerden birisidir. Böylelikle müslümanların sayısı daha da artar ve bu kesinlikle gereklidir. Allah’ın izniyle de elbette gerçekleşecektir.

İslâm’ın hissedilebilir bir vakıa şeklinde temsil edilmesi, temel bir iş olup küçümsenmesi ve boş verilmesi doğru değildir. İslâm daveti taşıyanların bu hususu tam anlamıyla idrak etmeleri, kendi elleriyle Hilâfet’i iade etmede Allah’ın yardım etmesi için gayretlerini kat kat arttırmaları, yalnızca Allah için ihlasla çalışmaları gereklidir.

Peki, İslâm’ın hissedilebilir bir vakıa halinde temsil edilmesi ancak devletle mi olur?

İster devlet kurulu olsun isterse henüz kurulu olmasın, İslâm davetinin durması şer’an caiz değildir. Devlet henüz kurulmadan önce on üç yıl boyunca Rasul (sav), Mekke’de İslâm davetini yüklenmiştir. Şu anda ise bizler bu daveti taşıdığımız gibi henüz Hilâfet kurulmadan önce tüm müslümanların da bu daveti taşımaları gerekir Çünkü Hilâfet ancak davetin taşınmasıyla kurulur. Hilâfet kuruluncaya kadar bu davet taşıma görevi, kesintisiz bir şekilde devam edecek ve kıyamete kadar da tüm müslümanların üzerinde bir farz olarak kalacaktır. Daveti taşımak, devletin görevi olduğu gibi müslümanların da görevidir. Dolayısıyla ne müslümanların ne de devletin daveti taşıma görevinden uzak kalması caiz değildir. Çünkü İslâm bir bütün olarak davetin taşınmasına bağlıdır.

Devletin, İslâm davetini taşıması vacip olduğu gibi, içeride ve dışarıda İslâm’ı temsil etmesi de vaciptir. Eğer varlığıyla İslâm’ı temsil etmiyorsa, İslâm Devleti sayılmayacağı gibi, daveti taşımış da sayılmaz. Bu durum, müslüman bireyler için de geçerlidir. Müslümanlardan daveti taşıma görevini yerine getirenler sözüyle, fiiliyle ve nitelikleriyle şahsında İslâm’ı temsil etmiş sayılırlar; daveti taşımadıkları zaman ise sözüyle, fiiliyle ve nitelikleriyle şahsında İslâm’ı temsil etmiş sayılmazlar. Bu yönüyle İslâm davetini taşıyanlar, devletin gıyabında İslâm’ın hissedilebilen tek temsilcileridir. Öyleyse İslâm davetini taşıyanın, konuştuğunda şer'î hükümleri ve fikirleri kavraması veya bunlarla çelişmeyen sözleri söylemesi gereklidir. Yine daveti taşıyan, şer'î hükümlere uygun hareket etmelidir. Fazilet ve iyi ahlâk gibi şer’î sıfatlarla sıfatlanmalı, hoş karşılanmayan kötü niteliklerden uzak durmalıdır. İslâm, insanı sahip olması gereken sıfatlara sahip olmaya teşvik etmiş, bunlara sahip olmamasını ise hoş karşılamamıştır. Şu üç unsurdan birisi müslümanda noksan olduğunda, davet taşıyıcısı olamaz:

a- Daveti taşıyan, İslâm’ın hissedilebilen bir örneği/modeli olmalıdır. O insanlar arasında bir modeldir ve onların önderidir.

b- Daveti taşıma gücü ve başarısı oranında sözleri, fiilleri ve sıfatlarıyla İslâm’ın temsilcisi olmalıdır.

c- Daveti taşıyan, bu rütbeye müstahak olabilmek için hakkı söylemeye, meşru olan şeyleri yapmaya ve şeriat tarafından belirlenen sıfatlara sahip olmaya hırs göstermelidir.

Aksi takdirde daveti taşıyan, günümüz İslâm dünyasında kurulu olan devletlerin, kesinlikle İslâm Devleti olmadıkları halde “İslâm Devleti” oldukları iddiasında bulunmaları gibi boş bir iddiada bulunmuş sayılır. Zira bu devletlerin hiç birisi, ne içeride ne de dışarıda İslâm’ı temsil etmemektedirler. Bunlar ancak küfür devletleridirler. İslâm davetini taşımamaktadırlar; tam tersine davet ve daveti taşıyanlarla savaşmaktadırlar.

Daveti taşıyanın çok iyi bir şekilde kavraması gereken husus budur. Daveti taşıyan, Hilâfet’in olmadığı bir ortamda, İslâm’ın hissedilebilir tek örneği olduğunu unutmamalıdır. Daveti taşıyan, yaşayan canlı bir İslâm olmalı, tıpkı Allah Rasulü (sav)’in ashabı gibi hareket halinde olmalıdır. 'İslâm davetini taşıyan' kişiliğine sahip olabilmek için daveti taşıyan, bu üç temel faktörlerden herhangi birisini küçümsememelidir. Kim bunlara sahipse, kamil ve salih bir şekilde İslâm’ı temsil etmiş sayılır ve davet taşıyıcısı sıfatına hakkıyla sahip olur; ardından da işinde başarılı olur; taşıdığı ve insanları davet ettiği hükümler ve fikirlerle insanları ikna eder. Kim bu unsurlardan yoksun olursa, davet taşıyıcısı kişiliğinden de yoksun olur, üstlendiği misyonu yerine getiremez, süreklilik sağlayamaz ve başarılı olamaz.

Müslüman, hakkıyla daveti taşıyan olabilmesi için; İslâm’ın söylediklerini söylemeli, İslâm’a muhalif olanları ise söylememelidir. Yaptığı işte kendisine lazım olan şer'î hükümleri ve düşünceleri bilmelidir. Çünkü cahil olan kimse, İslâm’ın söylediklerini söyleme ve emretme gücüne sahip olamaz ve bu hususta kendisinden emin olunmaz. Dolayısıyla sahih bir şekilde İslâm davetini taşımaktan âciz kalır. Davetle ilgili bu düşünceleri ve hükümleri öğrenmek her müslüman üzerine farz olduğuna göre, daveti taşıyanın, bunları öğrenmesi öncelikle farzdır. Hak şeriat, öğrenmeye teşvik etmiş, alimlerin konumu yüceltilmiştir. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

“...Allah, içinizden iman etmiş olanları ve kendilerine ilim verilenleri derecelerle yükseltir. Ve Allah işlediklerinizden haberdardır.” *

Ebu Derda’dan: Rasulullah (sav)’i şöyle söylerken işittim:

“Kim bir ilim öğrenmek için yola koyulursa, Allah da onu cennete giden yollardan birine koyar. Melekler ilim talebinde bulunandan memnun olarak kanatlarını (üzerine) koyarlar. Göklerde ve yerde olanlar, hatta suda bulunan varlıklar bile alimler için istiğfar ederler. Alimlerin abid üzerindeki üstünlüğü, dolunaylı gecede ayın, diğer yıldızlara üstünlüğü gibidir. Alimler, peygamberlerin varisleridirler. Peygamberler ne dinar ne de dirhem miras bırakırlar; ama ilmi miras bırakırlar. Kim de ilim elde ederse bol bir nasip elde etmiştir.” *

Daveti taşımada asıl olan alim olmaktır. Daveti taşıyan, sözlerinde başkalarına örnek olması gerektiğini unutmamalıdır. Çünkü başkaları onu dinler, anlattıklarını şeriat ve din kabul edip alırlar. Hangi halde ve ortamda bulunursa bulunsun bu işten kaçınmak veya hafife almak doğru değildir. Şakalaşsa, öfkelense ve hoş karşılamasa veya buna benzer herhangi bir şey olsa, Allah Sübhanehu’nun emrine uyarak ve Rasul’e tabi olarak hak söz söylemeye devam etmelidir. Ebu Hureyre’den:

"Dediler ki; Ey Allah’ın Rasulü, sen bizimle şakalaşıyorsun. Dedi ki: Evet, ancak ben yalnızca hak söz söylüyorum.” *

Abdullah b. Ömer’den:

"Dedim ki; Ya Rasulullah! Senden işittiklerimi yaşayabilir miyim? Dedi ki: Evet. Dedim ki: Memnuniyeti ve kızgınlığı da mı? Dedi ki: Evet. (Allah) benden ancak hak olanı söylememi ister.” *

Daveti taşıyanın, amellerini ve davranışlarını şer’î hükümlere göre şekillendirmesi ve disiplin etmesi lazımdır. Aksi şekilde hareket etmekten sakınmalıdır. Zira şer’î kaidede şöyle denilmektedir: "Fiillerde asıl olan şer’î hükümlere bağlanmaktır." Bu kural şer’î hükümleri öğrenme gereğinin yanında; Allah’tan sakınmasını, gizli ve açık olarak Allah’tan korkmasını, O’na itaat ederek ve sürekli hatırlayarak Allah’ın rızasını kazanmaya koşmasını gerektirir. İşte böylece daveti taşıyan, hareket ve davranışlarında başkaları tarafından örnek alınacak bir kişi ve önder olur. İslâm’a muhalif herhangi bir hareketi yapamaz. Zira insanlar daveti taşıyanı kendilerine örnek almaktadırlar. Eğer daveti taşıyanlar, İslâm’a muhalif bir davranışta bulunurlarsa, insanlar tarafından da taklit edilecekleri için Rablerine asi olurlar.

Daveti taşıyanın övgüye layık diğer niteliklere; güzel ahlâk, doğruluk, ihlas, fedakarlık, sabır, sebat, alçak gönüllü olmak, insanları sevmek, Allahtan korkmak, Allah’ı sevmek ve Allah için öfkelenmek ve insanlara karşı hüsnü zanda bulunmak gibi sıfatlara sahip olması; kötülenen niteliklerden ve kötü ahlâk sahibi olmaktan kaçınması gerekir. Cimri, kibirli, hasetçi ve zalim olanlar; daveti taşımaya ehil olamazlar. Allah, amellerinde onları başarılı kılmaz. Onların elleriyle hayrı gerçekleştirmez. Zira insanlar, bu kişileri hareketlerinde ve sözlerinde kendilerine örnek almazlar. Çoğu kere onlara yönelik ithamlar, daveti taşıyanların tümüne birden yöneltilir. Bu durumda ise başarısızlık ve kötü sonuç ortaya çıkar. Ali b. Ebu Talip buna dikkat çekerek şöyle demektedir:

“Ali (ra) Basra halkından olan Haricilerden bir kavme uğradı. İçlerinde Ca’d b. Ba’ce denilen bir adam şöyle dedi: Allah’tan kork ey Ali! Sen öleceksin… dedi ve elbisesinden dolayı Ali’yi azarladı. Bunun üzerine Ali (ra) şöyle dedi: Size de ne oluyor? Elbise kibirden çok uzaktır ve müslümanın bana uyması için en uygun olanıdır.” *

İslâm, birçok nasta güzel ahlâka sahip olmayı teşvik etmektedir. Ebu Hüreyre’den: Rasulullah (sav) şöyle dedi:

"İman açısından müminlerin kemale ereni ahlâken en güzel olanıdır…” *

Aişe (r.anha)’den: Rasulullah (sav)’i şöyle söylerken işittim:

"Mümin güzel ahlâkı ile; sürekli oruç tutan, namaz kılan kimsenin derecesine ulaşır.” *

Ebu Derda’dan: Nebi (sav) şöyle dedi:

"Kıyamet günü müminin mizanında güzel ahlâktan daha ağır bir şey yoktur. Şüphesiz ki Allah (cc); çirkin, düşük söz (ve davranış) sahiplerine buğzeder.” *

Enes (ra), Nebi (sav)’in şöyle söylediğini rivayet ediyor.

“Ben, haklı olsa bile yalanı terk eden kimseye cennetin kenarında bir köşkü garanti ediyorum. Şaka bile olsa yalanı terk edene cennetin ortasında bir köşkü, ahlâkı güzel olana da cennetin en üstünde bir köşkü garanti ediyorum.” *

Daveti taşıyan, Allah Subhanehu’nun rızasına nail olabilmek için övülen sıfatlara ve güzel ahlâka sahip olmaya hırs göstermeli, İslâm’ı temsil etmede eksikliklerini tamamlamalıdır. Böylece kabul etmeleri ve hidayete ererek içerisine girmeleri için insanlara götürülen İslâm’ın canlı ve hissedilebilen birer numunesi olurlar. Allah’ın, çalışmasında başarılı kıldığı mutlu kimseler grubuna dahil olarak, insanlar tarafından hareketleri ile örnek alınan kişiler haline gelirler. Böylece kendilerine uyan kimselerin almış olduğu mükafatın aynısını, eksiksiz olarak almaya hak kazanırlar. Ebu Hüreyre’den: Nebi (sav) şöyle dedi:

"Kim bir hidayete davette bulunursa, buna uyanların sevaplarının bir misli ona gelir ve bu durum onların ücretlerinden hiçbir şeyi eksiltmez…” *

Allah için ihlâsla çalışan, hükümlerini bilerek, gerektiği şekilde Allah’tan sakınan, güzel ahlâka ve şer’î niteliklere sahip olan her daveti taşıyan bu makama ulaşır.

Daveti taşımak ağır bir sorumluluk, zor ve yıpratıcı bir çalışma olup bunu Allah, insanlara önder olmaya, onları hidayete erdirmeye ve liderlik yapmaya ve onların ellerinden tutarak İslâm için İslâm’la birlikte İslâm’ın hissedilebilir en büyük örneğini oluşturmak -ki bu Raşidi Hilâfet Devletidir- için çalışmaya elverişli olan ve rızasına nail olmaya müstahak olan herkese ikram eder.

Daveti taşıyan açısından, eliyle Allah’ın hayrı gerçekleştirmesi ve bu ümmete zaferi/yardımı indirmesi onuruna sahip olabilmek; yeryüzünde hakimiyet kurmak ve kavuşma gününde cennetteki en yüksek dereceyi almak; Firdevs cennetine girmeye hakkıyla layık olmak; şer’î hükümlere dikkatli bir şekilde ve sıkı sıkıya bağlanmayı, günah ve isyan sayılan her türlü ağırlıktan soyutlanmayı gerektirir.

DAVET TAŞIYICISINA YARDIM

2007-09-13T09:25:00.000-07:00

Daha önce daveti taşıyan kimsenin istisnalar haricinde peygamberler gibi çalışması gerektiğini, peygamberlerin ise dinin kökeninde, akidede en güzel örnek olduklarını söylemiştik. İşte bu bağlamda, Allah’ın, Nebilerine ve Rasüllerine yardımı konusuna değinilmesi gerekmektedir. Allah (cc) Nebilerine ve Rasüllerine yardım ettiği gibi, davetini taşıyanlara da yardım eder. Ancak Allah (cc) tarafından gelecek olan bu yardım, nasıl ve ne zaman gelecektir? İşte bu sorular konu ile ilgili âyetlerin incelenmesini, ele alınmasını gerektirmektedir.

Kur’an’da Nebilerin ve Rasüllerin kıssaları incelendiği zaman, Allah’ın onlara yardımının üç şekilde geldiği görülür:

Bir: Karşıtlarına, kavmine ve kendisine inanmayanlara karşı bizzat Nebinin kendisine yardım.

İki: Davetine veya taşıdığı fikre yardım.

Üç: Hem Nebinin kendisine hem de davetine yardım.

Allah (cc) Nebileri olan Nûh’a, Hûd’a, Salih’e, Şuayb’a ve Lût’a; kavimlerine karşı yardım etmiş, kavimlerini helak etmiş; azabın çeşitli türleri ile onları yerle bir etmiştir. Bu, yardımın birinci türünü oluşturmaktadır, yani bizzat Nebinin kendisine yardımdır.

Allah (cc) Nebilerinden Yunus ve Mûsa’nın taşıdığı fikre ve davete yardım etmiş, hem Yunus’un hem de Mûsa’nın kavmi iman etmiştir. Bu ise yardımın ikinci türünü oluşturmaktadır.

Allah (cc), Nebisi Muhammed (sav)’e; Kureyş’den, Yahudilerden, yarımada ve civarında bulunan diğer Araplardan olan düşmanlarına karşı yardım etmiştir. Yine taşıdığı düşünceye, davetine, dinine yardım etmiş, Araplar ve diğer insanlar İslâm’a inanmışlardır. Bu ise yardımın üçüncü türünü oluşturmaktadır.

Allah Subhanehu, ya Nebisine ya Nebisine indirdiği şeriata veya hem kendisine hem de şeriatına yardım eder. Bu mesele, konuya delâlet eden çok sayıdaki âyetlerin ortaya konulmasını gerektirmeyecek kadar açıktır.

Nebilere ve Rasüllere gelen bu yardımlar ya Alemlerin Rabbına nispet edilir ya da bu Nebilere ve Rasüllere yardım eden insanlara nispet edilirler. Her iki duruma delâlet eden bir çok ayet vardır. Birinci duruma delâlet eden âyetler şunlardır:

“Nuh da daha önceleri bize niyaz etmişti. Onun duasını kabul edip kendisini ve ailesini büyük sıkıntıdan kurtardık. Âyetlerimizi yalanlayan kavme karşı, ona yardım ettik. Doğrusu onlar fena bir kavimdi. Ve hepsini suda boğduk.” *

“(Lut) Dedi ki: Rabbim bozgunculara karşı bana yardım et.” *

“Öyle ki peygamberler ümitsizliğe düşüp yalanlandıklarını sandıkları bir sırada onlara yardımımız gelmiştir. Böylece dilediğimizi kurtarırız. Azabımız suçlu kavimden geri çevrilmeyecektir.” *

İkinci durumu ilgilendiren âyetler ise şunlardır:

“İman edip hicret edenler, Allah yolunda mallarıyla, canlarıyla cihad edenler ve muhacirleri barındırıp onlara yardım edenler, işte bunlar birbirinin dostudurlar. İman edip hicret etmeyenlerle, hicret edinceye kadar sizin dostluğunuz yoktur. Fakat din uğrunda yardım isterlerse yardım etmek üstünüze borçtur. Şu kadar ki sizinle aralarında anlaşma bulunan bir kavim aleyhinde değil. Allah işlediğinizi hakkıyla görücüdür.” *

“...O peygambere inanıp ona saygı gösteren, yardım eden, onunla birlikte gönderilen nura uyanlar yok mu, murada erenler işte onlardır.” *

“Hani Allah peygamberlerden ahid almıştı. And olsun ki size Kitab’ı, hikmeti verdim. Sonra sizde olanı tasdik edecek bir peygamber geldiğinde mutlaka ona inanacak ve yardım edeceksiniz...” *

Görüldüğü üzere birinci gruptaki âyetlerde yardım Allah’a nispet edilirken, ikinci gruptaki ayette ise insanlara nispet edilmektedir.

Allah (cc), Nebilerine ve Rasüllerine yardım ettiği gibi bu Nebilere ve Rasüllere inanan, Allah’a itaat eden mü’minlere de yardım edecektir. Yani Nebilerin şeriatına inanan, getirdiği hükümlere bağlı kalan, emirlerine itaat eden ve yasaklarından da sakınan kimselere Allah’ın yardımı gelecektir. Bir başka anlamda, davet taşıyana -ki burada söz konusu odur- Allah Subhanehu’nun yardımı inecektir. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

“Muhakkak ki biz elçilerimize ve iman edenlere hem dünya hayatında hem de şahitlerin şahitlik edecekleri günde yardım ederiz.” *

Allah Subhanehu, mü’minlere olan yardımı belli bir sıralamaya tabi tutmaktadır. Yani davet taşıyıcıların yaptıkları gibi, dinin hükümlerine bağlı kalacak olanlara yardım edecektir. Çünkü davet taşıyıcısı, bağlılık ve itaat açısından zirvede bulunmaktadır.

Buraya kadar anlatılanları özetleyecek olursak: Allah Subhanehu, Nebilerine ve Rasüllerine; Nuh, Hûd, Salih, Şuayb ve Lût (as)’da olduğu gibi doğrudan yardım etmiştir. Veya bizim Rasülümüz (sav)’de olduğu gibi başkaları aracılığı ile yardım etmiştir. Zira Allah (cc) Medine halkı aracılığı ile Rasülü’ne yardım etmiş ve onları “ensar” olarak isimlendirmiştir.

Allah Subhanehu, Nûh, Hûd, Salih, Şuayb ve Lût (as)’da olduğu gibi bizzat kendilerine yardım etmiş; Musa ve İsa (as)’da olduğu gibi hem kendisine hem de şeriatına yardım etmiştir. Allah Subhanehu’nun kudreti, büyük Nebilerde Rasüllerde olduğu gibi bazen hayatlarında, İsa (as)’da olduğu gibi bazen ölümlerinden sonra yardım etme şeklinde tecelli etmiş ve Allah’ın, göğe yükseltmesinden sonra İsa (as)’ın şeriatı muzaffer olmuştur. Aynı hal daveti taşıyanlar için de geçerli olmuştur. Bazen Allah’ın yardımı doğrudan doğruya gelmiş; bazen de başkaları aracılığı ile yardım ederek onlara zafer vermiştir. Yardım/zafer, bazen hayatlarında iken kendilerine bazen de öldükten sonra onların davetlerine gelmiştir.

Davet taşıyıcılarına yardımın/zaferin bu türlerden yalnızca biri ile ineceğini söylemek veya iddia etmek doğru değildir. Böyle bir söz söylemek ve iddiada bulunmak doğru olmadığı gibi caiz de değildir. Çünkü davet taşıyıcılarına gelecek olan yardımı tahsis edici olmadan, bu türlerden birisi ile tahsis etmek akli bir çıkarsamadır, şer'î değildir. Dolayısıyla daveti taşıyanlar, şer'î hükme muhalefet etmekten sakınmalıdır. Hevasına uyarak, bu yardım türlerinden birisini alıp diğerlerini bırakmak, uzaklaşmak doğru değildir. Mü’minlere inecek olan yardımın/zaferin Allah katında olduğu; arzulara ve akli çıkarımlara tabi olmaktan uzak durulup; Allah’a itaat ederek, hükümlerine bağlanıldığında, daveti taşıyanlara yardım edeceği unutulmamalıdır.

Yardımın/zaferin Allah katında ve Allah’ın elinde olduğu âyetlerde şöyle belirtilmektedir:

“Bu yardımı Allah size sırf bir müjde olsun ve kalpleriniz bununla yatışsın diye yaptı. Yoksa zafer, ancak Aziz ve Hakim olan Allah’tandır.” *

“...Hatta peygamber ve beraberlerindeki mü’minler, Allah’ın yardımı ne zaman, diyorlardı. Biliniz ki Allah’ın yardımı elbette ki pek yakındır.” *

“Allah’ın yardımı ve fetih geldiğinde...” *

“Rahman’ın azabından sizi kurtaracak kimdir? Yoksa şu ordunuz mu? Kafirler ancak aldanma içindedirler.” *

“Allah’tan başka yardım edecek adamları da yoktu. Kendi kendini de kurtaramadı.” *

“Nihayet onu da sarayını da yerin dibine geçirdik. Allah’a karşı kendisine yardım edecek kimsesi de yoktu.” *

“Göklerin ve yerin mülkünün, hakikaten Allah’ın olduğunu ve sizin için Allah’tan başka bir sahip ve yardımcı olmadığını bilmez misiniz?” *

Şimdi zaferin yalnızca Allah’ın elinde olduğuna ve Allah’ın emri olmadan da zafer gelmeyeceğine göre acaba müslümanlar, bu zaferin sebeplerine sahip midir, yoksa yalnızca şartlarına mı sahiptirler? Bir başka ifade ile: müslümanlar, bu zaferin nedenleri aracılığıyla diledikleri zamanda ve diledikleri şekilde yardımı indirebilirler mi? Yoksa iş böyle değildir ve de müslümanlar ne yaparlarsa yapsınlar, nasıl uğraşırlarsa uğraşsınlar; zaferin/yardımın iniş vaktini ve keyfiyetini belirlemeye sahip değildirler ve sadece Allah’ın (cc) takdir ettiği zamanda ve keyfiyette, onlara zaferi ikram edeceği gerekli olan şartları gerçekleştirme gücüne mi sahiptirler?

Zaferle/yardımla alakalı âyetleri inceleyen kimse, bu âyetlerden, zaferin tıpkı 'rızık' gibi Allah’ın kazası olduğu sonucunu çıkarır. Zafer, tıpkı rızık emri gibi yalnızca Allah’ın elindedir. Nebiler ve Rasullerden olsa bile Allah’ın kazası, insanların değil Allah’ın elindedir. Rızık bir kaza olduğu gibi; ömür, yağmurun ve zaferin inmesi de kazadır. Kaza ise, yaratılanlardan herhangi bir kimsenin elinde değil yalnızca Allah (cc)’ın elindedir. İnsan, rızkını, zamanını ve miktarını tahdit etmeye, ömrünün uzunluğunu ve kısalığını belirlemeye, yağmurun inme zamanını ve miktarını tespit etme gücüne sahip olmadığı gibi; zaman ve miktar olarak zaferin/yardımın inmesini sağlama gücüne de sahip değildir. Zira bunların tamamı kazadır. Konu, Allah’ın hükmettiği diğer kaza türlerinden birisi olması açısından ele alındığı zaman, herhangi bir kimsenin, zaferi doğuracak bir sonucun sebeplerine sahip olmadığı görülür. Eğer zafer, herhangi bir insanın elinde olmuş olsaydı istenilen sonucu doğuracak sebepleri getirmekten geri durmazdı. Nebiler ve Rasuller ihtiyaç duydukları anda bunu hemen indirirlerdi. Nebiler ve Rasuller bile zaferi elde etme sebeplerine sahip olmadıklarına göre, mü’minlerin sahip olmaları kesinlikle söz konusu değildir. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

“(Nûh) da Rabbine yalvarmış; ben yenildim bana yardım et, demişti.” *

Eğer zafer Allah Nebisi Nûh’un kudretinde olmuş olsaydı, dilediği zaman bunu elde eder ve şu şekilde denilmezdi:

“Yoksa siz sizden evvel geçenlerin hali sizin başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız? Onlara öyle yoksulluk ve sıkıntı geldi ve sarsıntıya uğradılar ki hatta peygamber ve beraberinde bulunan mü’minler, Allah’ın yardımı ne zaman? diyorlardı. Gözünüzü açın Allah’ın yardımı pek yakındır.” *

Evet, eğer zafer Rasul (sav)’in elinde olmuş olsaydı böyle söylenmezdi. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

“Öyle ki peygamber ümitsizliğe düşüp yalanlandıkları bir sırada onlara yardımımız gelmişti. Böylece istediğimizi kurtarırız. Azabımız suçlu milletten geri çevrilmeyecektir.” *

Şayet zafer, elçilerin bilecekleri bir şey olmuş olsaydı, ümitsizliğe düşmezler ve yalanlandıklarını sanmazlardı. Öyleyse ümitsizliğe düşen ve yalanlanan kimse, yardımı yapamaz demektir. Bu nedenledir ki ayette; “yardımımız geldiğinde” denilmektedir. Yardım sebeplerinin Nebilerin elinde olduğunu iddia eden kimsenin, şer'î veya kevni beyyine getirmesi gerekir.

“Ey iman edenler! Allah’a (dinine) yardım ederseniz Allah da size yardım eder ve ayaklarınızı sabitleştirir.” *

Bu ayet, insanların sebeplere sahip olduğu iddiasına delil olmaz. Üstelik Rasul (sav) yardım indirme sebebine sahip olmuş olsaydı, aşırı bir şekilde ihtiyaç duyduğu, şiddetli bir şekilde sarsıldıkları ve ashabın çeşitli tahminlerde bulundukları Uhud Savaşı’nda hemen indiriverirdi. Bu durum, ayette şöyle anlatılmaktadır:

“Hani onlar size yukarınızdan ve aşağınızdan gelmişlerdi; gözler de dönmüştü, gözler ağızlara gelmişti; Allah için çeşitli tahminlerde bulunuyordunuz. İşte orada inananlar denenmiş ve çok şiddetli sarsıntıya uğratılmışlardı.” *

Eğer Allah Subhanehu Ahzab’a rüzgar gönderip kalplerine de şiddetli korku bırakarak onları kaçırmasaydı, kafirler hiçbir şeye aldırış etmezler ve müslümanlar da onların işlerini ellerine geçiremezlerdi. Hak, tartışma kabul etmeyen şeydir. Doğru ise kendisinden sapılması istenilmeyecek olandır ki, bu da zaferin/yardımın “kaza” olduğu; tıpkı rızıkta, ömürde ve yağmurun inmesinde olduğu gibi, yalnızca Allah’ın elinde olduğu gerçeğidir. Allah’ın mü’minlere olan yardımı bizim isteğimize bağlı olmadığı gibi Allah için de böyle bir şey söz konusu olamaz.

Ancak izzet sahibi olan Allah (cc) mü’minlere olan yardımın inmesi için birtakım şartlar koymuştur. Yani dinin hükümlerine bağlı kalmalarını, emrettiği her hususta O’na itaat etmelerini şart koşmuştur. Dolayısıyla müslümanlar, Allah tarafından konulan şartları yerine getirdikleri zaman onlara yardımını indirir. Aksi takdirde Allah, onları rezil eder, yardımını çeker ve onlar da ne kendileri ne de başkaları aracılığı ile bu yardımın inmesine güç yetiremezler.

“Eğer Allah size yardım ederse, artık sizi mağlup edecek yoktur. Sizi yardımsız bırakırsa ondan başka size yardım edecek kimdir? Mü’minler sadece Allah’a güvenip dayansınlar.” *

Öyleyse mü’minler, Allah’ın yardımını alabilmek için bu yardımın inmesini gerektirecek şartları hazırlamalıdırlar. Şart tahakkuk ettiğinde, Allah’ın yardım vaadi tahakkuk edebilir. Şartı hazırlamazlarsa, Allah onları rezil eder ve onlara yardım etmez. Bu nedenle müslümanların şu ayete kulak vermeleri gerekir:

“Ey iman edenler! Eğer Allah’a (dinine) yardım ederseniz, Allah da size yardım eder ve ayaklarınızı sabitleştirir.” *

Bu ayette Allah (cc), bize yardım etmesi için dinine yardım etmemizi şart koşmaktadır. Biz dinine yardım edersek Allah da bize yardım eder, yardım etmezsek bizi rezil eder ve yardımını çeker. Bu durum, ayette yer alan şart edatından kaynaklanmaktadır. “Allah’ın dinine yardım ederseniz” ifadesi, Allah’a (dinine) yardım etmek üzerinize şarttır, anlamına gelmektedir. Bunun bir başka anlama yorumlanması doğru değildir.

Yukarıda da dediğimiz gibi Allah’a yardım etmemiz: O’nun emirlerine bağlı kalmamız, yasaklarından sakınmamız, itaat etmemiz ve bu uğurda çaba göstermemiz anlamına gelmektedir. Eğer emirlerinin tamamını uygular ve gücümüz nispetinde de emirlerini hazırlamaya çalışırsak, Allah (cc) bize yardım eder. Eğer bunlardan herhangi birisinin infazında kusur gösterirsek, Allah (cc) bize yardım etmez. Zaferle ilgili olan tüm unsurlar için bu durum geçerlidir. Çünkü bunlar yardımın sebepleri değil, şartlarıdır.

Buna göre davet taşıyıcıları Allah katından kendilerine zaferin inmesini istiyorlarsa, yardımın inmesi için gerekli olan şartları gerçekleştirmelidirler. Bunlardan herhangi birisini hafife alamazlar, aksi halde yardım gelmez. Bu şartlar ise, İslâm akidesine ve hükümlerine bağlı kalınarak ve gereğince yaşamakla, Allah’ı razı etmekle yani Allah’a (dinine) yardım etmeye yönelik iş yapmakla hazırlanır. Bunlardan veya mücadele için yapılan sağlıklı hazırlıklardan ya da davet taşıyıcılarının daveti taşıma esnasında güçleri oranında ortaya koydukları çabalardan ve bu çabaların sağlıklı hale getirilmesinden sonra yardım gelebilir, umulabilir. İslam ordusunu, savaşmak için yapması gereken askeri sorumlulukları güçleri oranında sağlıklı bir şekilde yerine getirmedikçe, şer'î vazifeleri yapmaya kalkışması yeterli olmadığı gibi; daveti taşıyanın da tıpkı Rasulullah (sav)’in yaptığı, doğru/sahih bir şekilde daveti taşıma işlevine girişmeksizin şer'î emirlere ve yasaklara uyması ve yalnızca Allah için çalışmış olması da yeterli değildir. Yalnızca ibadet etmek, Allah için ihlâslı olmak ve haramlardan sakınmak da yeterli değildir. Bunların yanında bir de güzel çalışmak, gayeye ulaşmaya götürecek vesilelere ve üsluplara ittiba etmek lazımdır. Zira biz, Allah’ın bize yardım ikramında bulunmasını istiyorsak, bunların tamamı yerine getirmemiz gereken şartlar içerisinde yer almaktadır. Gayemiz ister Hilâfet’i kurmak olsun, isterse savaş yapmak olsun durum değişmez. Bu nedenle daveti taşıyanın, zaferin Allah’a ait bir kaza olduğunu ve bu yardımın inmesi için birtakım şartların bulunduğunu bilmesi kaçınılmazdır. Bunların hiçbirisi, daha fazla uğraşıldığında veya önem verildiğinde, görevler yapılıp haramlardan sakınıldığında kesin sonuca götürecek sebeplerden değildir. Bizler, yardımın/zaferin yalnızca Allah’ın elinde olduğunun; hazırlanması gereken şartların tamamını tahakkuk ettirene bu zaferi nasip edeceğinin bilincinde isek, yardımın bizden uzaklaşmasına yol açacak kusurlardan şiddetle kaçınmak durumunda olduğumuzu anlarız. Bu kusurlar, noksanlıklar; ister ibadetler, itaat veya gayeye ulaşmayı sağlayacak sahih vesilelerdeki eksiklikler olsun, isterse üsluplara tabi olmamak şeklinde olsun fark yoktur, bunların tamamı kusurdur, hatadır; yardımın inmesinden önce hazırlanması gereken şartların gerçekleşmemesi demektir.

Birinci noktaya -ibadetlerde ve itaatlerin kusuruna- Tevbe Suresindeki şu ayeti örnek verebiliriz:

“Andolsun ki Allah, size bir çok savaş yerlerinde ve sayınızın çokluğundan hoşlanıp övündüğünüz; fakat çokluğunuzun size bir fayda vermediği, yeryüzünün bütün genişliğine rağmen size dar geldiği, nihayet gerisin geri çevrilerek dönüp gittiğiniz Huneyn gününde de size yardım etti.” *

Çoklukla gururlanmanın ve sayı çokluğunun, zaferin kazanılmasına yol açacağı zannı şeriata ters bir düşüncedir; günahtır, itaatla ve kullukla çelişir. Zafer Allah’ın elinde olup bunu hak olarak doğrulukla dilediğine verir. İşte bu muhalefet ve masiyet bir takım davet taşıyıcılarında da görülmekte olup onlar; zaferin Allah’tan geleceğini dikkate almadan sağlıklı bir metoda, muhkem bir örgütlenmeye ve düşüncelere sahip olmanın; yönetimin ele geçirilmesi ve iktidara ulaşılması için yeterli olacağını zannetmektedirler. Oysa zafer Allah’ın elinde olup, O’ndan zaferi dileyene ve O’na tevekkül edene verir. Daveti taşıyıcılarından, yardım sebeplerine sahip oldukları ve zaferi kendilerinin hazırladıklarını söyleyen kimse; şeriata muhalefet etmiştir ve asi sayılır. Böyle yapmakla tıpkı Allah Rasulü (sav)’in ashabından meydana gelen orduda olduğu gibi zaferin gecikmesine neden olur. Zira sahabeler çoklukları ile gururlandılar ve bunun, zaferi elde etmeleri için yeterli olduğunu sandılar.

İkinci duruma -sahih bir metoda, vesilelere ve üsluplara ittiba olmadaki kusur- şu ayeti örnek olarak gösterebiliriz:

"Siz Allah'ın izni ile düşmanlarınızı öldürürken, Allah, size olan vaadini yerine getirmiştir. Nihayet, öyle bir an geldi ki, Allah arzuladığınızı (galibiyeti) size gösterdikten sonra zaafa düştünüz; (Peygamberin verdiği) emir konusunda tartışmaya kalkıştınız ve âsi oldunuz. Dünyayı isteyeniniz de vardı, ahireti isteyeniniz de vardı. Sonra Allah, denemek için sizi onlardan (onları mağlup etmekten) alıkoydu. Ve andolsun sizi bağışladı. Zaten Allah, müminlere karşı çok lütufkârdır." *

Uhud Savaşı’nda bazı okçuların, Rasulullah (sav)’in emrine muhalefet ederek tepede durmamaları, ganimet toplamak üzere aşağı inmeleri, gayenin gerçekleşmesine yol açacak vesilelere, üsluplara ittibada kusur göstermeleri günahtır ve de müslümanlardan yardımın çekilmesi demektir. Zaferin geri çekilmesine neden olan bu kusur, sorumlulardan gelen birtakım emirleri uygulamada, kendilerinden istenen görevlerin yerine getirilmesinde de söz konusudur. Fikirlerin, görüşlerin ve hükümlerin, insanlar tarafından kabul edilmesine yol açacak olan üsluplar, vesileler ve amellerin tespiti açısından kusur göstermek de böyledir. İşte davetin insanlara taşınmasında yerine getirilmesi istenen bu emirlerin, talimatların ve görevlerin infazındaki kusur; Uhud Savaşı’nda kendilerine verilen emre aykırı hareket eden, dolayısıyla da zaferin kazanılmamasına neden olan okçulardan bazılarının yaptıkları gibidir.

Allah’ın bize yardım etmesi (zafere ulaştırması) ve bunu çabuklaştırması için gerekli olan şartların tümünü; ibadetleri, şer'î itaatları, görüşleri, talimatları ve sorumlular tarafından verilen emirleri yerine getirmek kaçınılmazdır. Bunlardan herhangi birisinin etkisi, bir diğerinden daha az değildir. Allah’ın bize yardımının gelmesi için, bizim de O’na (dinine) yardım etmemiz gereklidir. Her iki iş, bir arada bulunmadıkça, yerine getirilmedikçe bize yardım gelmez.

NEBİLERİN VE RASULLERİN KISSALARI

2007-09-13T09:22:00.000-07:00

Peygamberlerin ve Rasüllerin kıssaları, Kur’an’da büyük bir yer kaplamakta olup, elliden fazla sûrede yer almaktadır. Özellikle Allah Nebisi Musa (as) ile ilgili kıssalar birçok sûrede birbirinden farklı ifadelerle yer almaktadır. Biz biliyoruz ki Allah Teâla, Kur’an’da yer alan her bir harfi ve her bir kelimeyi bir hikmete, maksada mebni olarak zikretmiştir. Öyleyse şanlı Kur’an’da, Nebilerin ve Rasüllerin kıssalarının bu kadar büyük ölçüde zikredilmiş olmasının hikmeti nedir?

Allah Subhanehu ve Teâla Kur’an’ı hak olarak indirmiştir. Bakara sûresinde şöyle buyrulmaktadır:

"Bu da, Allah’ın Kitab’ı hak olarak indirmesinden ileri geliyor…" *

"Elif, Lam, Mim. Allah, O’ndan başka ilah olmayan, diri ve her an yarattıklarını gözetip durandır. Kitabı sana hak olarak indirmiştir…" *

Öyleyse Nebilerin ve Rasüllerin kıssaları da haktandır. Bu hususa ayette şöylece dikkat çekilmektedir:

"Şüphesiz bu anlatılanlar haktır (gerçek olaylardır). Allah’tan başka ilah yoktur. Doğrusu Allah güçlüdür, hakimdir." *

"Hüküm, ancak Allah’ındır. O, hükmedenlerin en hayırlısı olarak hakkı anlatır." *

İşte bu kıssalar "hak"tır ve biz de hak olarak geleni istiyoruz. Tüm insanlara hak olanı taşımakla emredilmişiz. Bizlerden, akîdeyi, ibadetleri, muamelat ve sözleşmelerle ilgili hükümleri ve diğer şer’i hükümleri öğrenmek, öğretmek ve bunlarla amel etmek istenmektedir. Aralarında peygamber kıssalarının da yer aldığı Kur’an âyetlerinin tamamını öğrenmemiz, öğretmemiz ve amel etmemiz istendiği de şüphesizdir. Aksi takdirde Kur’an’da yoğun olarak yer alan bu kıssalardan neyin kastedildiği anlamsızlaşır ve bize hak olarak indirilmezdi. Oysa Allah Subhanehu, boş işlerle uğraşmaktan kesinlikle münezzehtir.

Allah Subhanehu, müslümanlar olarak bizlerden, insanlara şahitler olmamızı istemekte ve bizleri, "seçkin bir ümmet" olarak nitelendirmektedir. Bakara sûresinde şöyle buyurmaktadır:

"İşte böylece biz sizi, insanlara şahid olmanız için, seçkin bir ümmet kıldık. Rasül de size şahittir…" *

"Daha önce ve Kur’an’da peygamberlerin size şahit olması, sizin de insanlara şahit olmanız için size ‘müslüman’ adını veren O’dur…" *

Şahitler kelimesinin anlamını taşımak veya insanlara şahitler olabilmemiz için, daveti onlara taşımamız ve İslâm şeriatını tebliğ etmemiz gereklidir. İnsanlara daveti taşıyan kimse, taşıdığı kimseler üzerinde şahit olduğu için "şahit" olarak isimlendirilmeyi hak etmiş sayılır. Daveti taşımayan kimse ise, bu sıfatı almaya hak kazanamaz. İslâm’da daveti taşımak büyük ve eşsiz bir iştir; herhangi bir müslüman da bu vazifeden geri kalamaz. Aksi taktirde, hayırdan birçok şeyi kaybeder ve kendisini diğer ümmetlere karşı şahit olmaktan mahrum etmiş sayılır. Zira diğer ümmetlerle İslâm ümmetinin düşüncelerinin, değerlerinin, davranışlarının ve yaşayış tarzlarının aralarında çok büyük farklılıklar vardır. Dolayısıyla daveti taşıyan kimsenin, işini en güzel bir şekilde yapabilmesi, daveti taşıma esnasında karşılaşabileceği her durumda en uygun bir tavrı alabilmesi için kendisine yardımcı olabilecek şeylerle silahlanması gereklidir. Fikren ileri seviyede olan insanlara, davet taşınırken sahip olunması gereken niteliklerle, fikren orta seviyede veya geri kalmış insanlara davet taşınırken sahip olunması gereken nitelikler arasında farklılıklar vardır. Askeri açıdan güçlü bir millete karşı yapılan cihad ile, donanım ve taktik yönüyle askeri açıdan zayıf olan bir millete karşı yapılan cihad daha farklı olacaktır. Dolayısıyla birbirinden farklı nitelikteki insanlara davet taşınırken, daveti taşımada yeterliliğin bulunması için; davet taşıyıcının, çeşitli niteliklerle donanması gereklidir. Bu nedenle de şanlı kitabımız Kur’an’da yer alan peygamber kıssalarının da bu açıdan değerlendirilmesi gereklidir.

Bir başka ifade ile Nebilerin ve peygamberlerin kıssaları, birbirinden farklı milletlere davetin taşınmasında kullanılan araçlar arasındaki nüansları anlamada birer örnek teşkil etmektedir. Nuh (as)’ın kavmine hitabı; Salih (as)’in, İbrahim (as)’in, Şuayb (as)’ın veya İsa (as)’nın kavmine hitabından farklıydı. Çünkü bu kavimlerin ve milletlerin tamamı, az veya çok birbirlerinden farklı niteliklere sahiptiler. Ancak diğer din mensupları, yalnızca kendi kavimlerine indirilenlere tabi olmakla yükümlü iken, müslümanlar, onlardan farklı olarak kendileri dışındaki tüm kavimlere ve milletlere de kendilerine gönderilen daveti taşımakla yükümlü tek ümmettirler. Öyleyse tüm kavimlere ve milletlere daveti taşımakla sorumlu olan müslümanların, daveti taşıma keyfiyeti hakkında birçok örneğe vakıf olmaları gerekir. Belki de bize olan sevgisinin bir göstergesi olsa gerek ki alemlerin Rabbi, daveti taşıma keyfiyeti hakkında, kendisi ile silahlanabileceğimiz ve istifade edebileceğimiz birçok örneği bizlere göstermektedir. İşte daveti taşıma işine kalkışan kimse bu esnada karşılaşabileceği muhtelif güçlüklere, anlayış, kültür ve medeniyet açısından farklı insanlara karşı nasıl bir tavır takınması gerektiğini kavrayabilmek için bu kıssaları bilmek zorundadır.

Söylediğimiz şeylerin delili, Yusuf sûresindeki şu ayettir:

"And olsun ki peygamberlerin kıssalarında aklı olanlar için ibretler vardır. O, uydurulan bir söz değildir. Fakat kendinden önceki kitapları tasdik eden, inanan kavme her şeyi açıklayan, doğru yolu gösteren bir rehber ve rahmettir." *

Bu ayette Allah (cc) bu kıssaların şu noktaları beyan ettiğini bildirmektedir:

1- İslâm’ı tasdik ettiğini,

2- Her şeyi açıkladığını,

3- Biz müslümanlar için bir rahmet olduğunu.

Madem ki bu kıssalarda bizlere öğütler, ibret alınacak sahneler var ve bizim için rahmet var, öyleyse bu kıssaları öğrenmeliyiz. Nitekim Enam sûresinde Allah (cc), Rasülüne şöyle hitap etmektedir:

"İşte bunlar, Allah’ın doğru yola eriştirdikleridir; onların yoluna uy, sizden buna karşılık bir ücret istemem, bu sadece herkes için bir hatırlatmadır." *

Bu ayet açık ve net bir şekilde Nebi (sav)’nin, bu Nebilerin ve Rasüllerin yoluna uymakla emredildiğini göstermektedir. Rasüle uymakla emredilen ve Rasüle has bir emir olmadıkça -ki burada böyle bir emir yoktur- peygambere gelen bir emrin, aynı zamanda ümmetine de gelmiş sayılacağına göre, bizler de bu emirle muhatabız, dolayısıyla bu Nebilerin ve Rasüllerin yollarına uymakla yükümlüyüz.

Burada, hemen insanın aklına şöyle bir soru gelmektedir: Yukarıdaki ifadeyi kullanmakla, sanki biz; "Bizden öncekilerin şeriatı bizim için de mi şeriattır?" diyoruz. Dolayısıyla Nebilerin ve Rasüllerin yoluna uymakla onların şeriatlarına ve dinlerine uymak mı gerekir? diyoruz. Bu istifhama şöyle cevap verelim:

Nebilerin ve Rasüllerin yoluna uymak dinin usulu ile ilgili hususlarla, tevhid ve itaatla alakalıdır; tafsili hükümlerle alakalı bir husus değildir. Şûra sûresindeki Allah (cc)’ın şu sözünden maksat da budur:

"Allah Nuh’a buyurduğu şeyleri size de din olarak buyurmuştur. (Ey Muhammed!) Sana vahyettik. İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya da buyurduk ki: Dine bağlı kalın onda ayrılığa düşmeyin…" *

Âl-i İmran sûresindeki şu ayette de durum aynıdır:

"(Ey Muhammed!) De ki: Allah doğru söyledi. Doğruya meyleden İbrahim’in milletine/dinine uyun; o puta tapanlardan değildi." *

"Sonra sana doğruya yönelen, puta tapmayan İbrahim’in milletine uy, diye vahyettik." *

"Nuh’a, İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya emredilenler bizim için de geçerlidir" sözü, biz İbrahim’in milletine uymakla emrolunduk anlamına gelmektedir. Bu söz; Nuh’un, İbrahim’in, Musa’nın ve İsa’nın getirdiği dinin hükümlerine, detaylarına uymakla emrolunduk, anlamına gelmemektedir. Bu sözden kasıt, bu Nebilere usulu dinde, tevhidde ve icmali olarak itaatta uymaktır ki bu da, Allah katında tek şeydir. Nitekim Allah Rasülü (sav), şu hadisiyle buna işaret etmektedir: Ebu Hüreyre’nin rivayet ettiği, Müslim’de ve Ahmed İbni Hanbel’in Müsnedinde de yer alan bir hadiste Allah Rasülü (sav), şöyle buyurmaktadır: "…Peygamberler, anneleri ayrı babaları bir kardeştirler, dinleri de tektir."

Öyleyse davet taşıyıcılarının bu kıssaları incelemeleri, bunlardan ibret almaları, davet taşıma esnasında faydalanabilmeleri için bunları bilmeleri, buna ilave olarak da daveti taşımada esas olan Nebi (sav)’nin siyretine bakmaları gereklidir. Bunları yapmayan kimse, kendisi açısından birçok faydayı kaybetmiş, sadece bu âyetleri okuma sevabını almanın dışında bundan bir pay alamamış demektir.

Bu kıssalarda yer alan dersleri ve ibret sahnelerini özetleyebilmek, birçok kitaba ve kağıda sahip olmayı gerektirir. Dolayısıyla bunların tamamını burada zikretmek imkansız olduğundan, sadece bu kıssalardaki temel düşünceye ve ana hatlara dikkat etmekle yetinmek gerekmektedir. Daveti taşıyıcının ise bu kıssaları, kendisi için dersler çıkartmak ve ibret almak için incelemesi ve araştırması gerekir.

Daveti taşıyıcının, öğrendiği takdirde ibret alacağı, araştırma ve incelemede bir metod olarak kullanabileceği derslerden ve ibretlerden bazıları şunlardır:

1- Davet taşıyan kimsenin en fazla muhtaç olduğu husus sebattır. Çünkü daveti taşıyıcı, birçok zorluklarla ve engellerle karşılaşır, işkenceye ve baskıya uğrayabilir, saptırma çabalarına muhatap olabilir. İşte bu esnada: "Peygamberlerin kıssalarından sana anlattığımız her şey senin gönlünü pekiştirmemizi sağlar. Sana bu belgelerle gerçek, inananlara da öğüt ve hatırlatma gelmiştir." * ayetini okuduğu zaman, peygamberlerle ilgili haberlerin, sebatlılığa elverişli bir madde olduğunu anlar. Kendisi için lazım olan sebatlılığı elde edebilmek için okumasını, incelemesini ve araştırmasını sürdürür.

2- Davet taşıyıcısının muhtaç olduğu en önemli hususlardan birisi de insanların kendisini yalanlaması, ona zulmetmelerine karşı Allah’tan zafer gelinceye kadar sabretmesidir. Zira sabır olmadan zafer kesinlikle olmaz ve Allah ona zaferi göstermez. İşte daveti taşıyıcı; "Senden önce de nice elçiler yalanlandı ve kendilerine yardımımız gelene kadar yalanlanmaya ve sıkıştırılmaya katlandılar. Allah’ın sözlerini değiştirecek yoktur. And olsun ki peygamberlerin haberi sana geldi." * ayetini okuduğu zaman, Allah’ın zafer vadinin ve kurtuluşun gerçekleşebilmesi için sabırla beklemesi gerektiğini, peygamber kıssalarında ve Rasüllerle ilgili haberlerde bu hususun vurgulandığını anlar.

3- Daveti taşıyan, yaptığı işi yalnızca Allah için yapması; mal, makam, şan-şöhret, dünyevi bir maksat karşılığında yapmaması gereklidir. Yaptığı işi tıpkı peygamberlerin yaptığı gibi yapmalı, onların takip ettikleri yolu takip etmelidir. Allah Nebisi Nûh (as) Hûd sûresinden kavmine şöyle seslenmektedir:

"Ey kavmim! Buna karşılık ben, sizden bir mal da istemiyorum, benim ücretim Allah’a aittir." *

Aynı sûrede Allah Nebisi Hûd (as) da, kavmi Âd’e şöyle seslenmektedir: "Ey kavmim! Buna karşılık ben, sizden bir mal da istemiyorum, benim ücretim ancak beni yaratana aittir. Hâlâ akletmiyor musunuz?" *

Şuara sûresinde ise Allah Nebisi Salih (as) kavmine şöyle seslenmektedir:

"(Ey kavmim!) Buna karşılık ben, sizden bir mal da istemiyorum, benim ücretim ancak alemlerin Rabbi’ne aittir." *

Aynı sûrede Allah Nebisi Lût (as) da, kavmine şöyle seslenmektedir:

"(Ey kavmim!) Buna karşılık ben, sizden bir mal da istemiyorum, benim ücretim ancak alemlerin Rabbi’ne aittir." *

Yine aynı sûrede Allah Nebisi Şuayb (as), kavmi Medîn’e (Eyke Ashabına) şöyle seslenmektedir:

"(Ey kavmim!) Buna karşılık ben, sizden bir mal da istemiyorum, benim ücretim ancak alemlerin Rabbi’ne aittir." *

Öyleyse davet taşıyıcıları Allah için hareket ederek, Allah’ın rızasını kazanmayı arzulayarak davet taşıma işine girişmelidirler; mal, makam-mevki, şan-şöhret gibi herhangi bir dünya menfaatini arzulamaktan uzak durarak çalışmalarını yalnızca Allah’a has kılmalı, ecrini, mükafatını yalnızca Allah’tan beklemelidirler.

4- Davet taşıyıcısının yapması gereken en önemli işlerden birisi de hakka sımsıkı bağlanmak; arzularına, şehvetlerine, heva ve heveslerine mahkum olmaktan sakınmaktır. Çünkü bu durum, apaçık sapmadır ve daveti taşıyıcı, sapkınlığı istememelidir. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

"Ey Davud! Seni şüphesiz yeryüzünde hükümran kıldık, o halde insanlar arasında adaletle hükmet, hevese uyma yoksa seni Allah’ın yolundan saptırır. Doğrusu Allah’ın yolundan sapanlara, onlara, hesap gününü unutmalarına karşılık çetin bir azap vardır." *

"İşte onlar, Adem’in ve Nûh’la beraber taşıdıklarımızın soyundan; İbrahim ve İsrail’in soyundan ve seçip doğru yola eriştirdiğimiz, Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberlerdendir. Rahman’ın âyetleri onlara okunduğu zaman, ağlayarak secdeye kapanırlardı. Onların ardından namazı bırakan, şehvetlerine uyan bir nesil geldi. İşte bunlar azgınlıklarının karşılığını göreceklerdir. Ancak tevbe edip, inanıp salih işler yapanlar bunun dışındadır. Bunlar hiçbir haksızlığa uğratılmadan cennete gireceklerdir." *

İşte daveti taşıyan; arzularına, şehvetlerine tabi olanlardan olmamak için, sakınmalıdır. Şayet bir gün ayağı kayar, hevasına ve şehvetlerine mahkum olursa, durumunu değiştirip hak sözü ve hak ameli terk ederse; hiç vakit kaybetmeden, gecikmeksizin hemen tevbe yoluna gitmeli, ta ki Allah tevbesini kabul etsin.

5- Daveti taşıyan, Allah’ın vaadinin bir gün mutlaka gerçekleşeceğine, yeryüzünde kendisinin hakim kılınacağına; inat edenlere, kibirlenenlere, zalimlere ve laiklere karşı galip getirileceğine gerçekten iman etmelidir. Zaferle ilgili hiçbir emarenin varlığını hissetmese bile bu iman, daveti taşıyanda köklü ve şüpheden tamamen uzak olmalıdır. Zira Allah’ın emirlerine uyması durumunda bu zaferi Allah’ın, bir gün mutlaka gerçekleştireceğini bilmelidir. Allah (cc) Şuara sûresinden Musa ve Harun’a şöyle seslenmektedir:

"İkiniz Firavun’a varınız: Biz şüphesiz alemlerin Rabbi’nin elçisiyiz, İsrail oğullarını bizimle birlikte gönder, deyiniz." *

Allah Nebisi Musa (as), bu emri kesinlikle gerçekleşecek bir iş olarak kabul etti ve bu emir aynı sûrede başka âyetlerde de tekrarlanmaktadır.

"Biz Mûsa’ya, kullarımızı geceleyin yola çıkar; şüphesiz takip edileceksiniz, diye vahyettik." *

İsrail oğullarının Mısır’dan çıkmalarında ve Firavun’dan kurtulmalarında herhangi bir şüphe söz konusu değildi. Bu nedenledir ki Mûsa’nın ashabı, deniz kenarına varıp kendilerini takip eden Firavun’un ordusunu görünce, ilahi vaad hakkında şüpheye düştüklerinde;

"İki topluluk birbirini gördüklerinde Mûsa’nın adamları, işte yakalandık, dediler." * Allah Nebisi Mûsa, kesinlikle şüpheye düşmedi. İçerisinde bulundukları zor durum, Allah’ın vaadinin gerçekleşeceğine olan imanını etkilemedi. Allah’ın kendilerini Firavun’dan kurtaracağına ve vaadini gerçekleştireceğine olan kesin imanıyla onlara şöyle dedi:

"Hayır! Rabbim benimle beraberdir, bana elbette yol gösterecektir." *

Bu kıssadan alınması gereken ders şudur: Yukarıda da değindiğimiz gibi; Nebilerin yoluna uymaları gereken davet taşıyıcılarının, Allah’ın vaadine kesin gerçekleşecek bir vakıa olarak bakmaları gerekmektedir. Çünkü Allah (cc), verdiği söze aykırı davranmaz. Allah (cc), Nebisi Mûsa’ya, İsrail oğullarını Firavun’un hükmünden ve tasallutundan kurtarmasını emretmiş, Mûsa da O’nun emrinin gerçekleşeceğinden en ufak bir şüpheye dahi düşmeksizin O’na, kesin olarak inanmıştır. Zira İsrail oğulları deniz kenarına vardıklarında, denizi geçebilecekleri bir gemi bulamadılar ve kendilerini öldürmek üzere arkalarından koşuşturmakta olan Firavun’un ordusunu karşılarında buldular. Mûsa, o anda kurtuluş çareleri üzerinde durmadan veya kurtuluşla ilgili herhangi bir vesileyi de aramadan, kurtulacaklarına olan imanında şüpheye düşmedi. Kavmine şöyle dedi:

"Hayır! Rabbim benimle beraberdir, bana elbette yol gösterecektir." *

Ayette yer alan kelimesi, Firavun ordusunun kendilerine kesinlikle ulaşamayacağı anlamını ifade etmektedir. Zira Firavun’un, onları yakalaması, kurtuluşun gerçekleşmemesi demektir. Kendisi, kurtuluş keyfiyetini bilmemesine rağmen imanının zirvesinde şu sözü söylemiştir:

"…Bana elbette yol gösterecektir." *

Bu nedenledir ki: "Allah, sizden iman edip salih amel işleyenlere, kendilerinden öncekileri yeryüzünde hükümran kıldığı gibi; onları da hükümran kılacağına, onlar için razı olduğu dini iyice yerleştireceğine, korkularını güvene çevireceğine dair söz vermiştir. Çünkü onlar bana kulluk ederler, bana ortak koşmazlar. Bundan sonra da kim küfrederse işte onlar, fasıkların ta kendileridir." * ayetini okuyan davet taşıyıcısı, peş peşe gelişen olayların ve durumların istediği neticeyi göstermemesine rağmen Allah’ın vaadini gerçekleştireceğine olan imanından dolayı, Musa (as)’ı kendisine örnek alarak sahip olduğu kuvvete, mevcut olan kötü şartlara, peş peşe gelişen entrikalara aldırış etmeden Allah’ın vadine kesinlikle güvenir. Aziz ve güçlü olan Allah’ın, Hilafeti kurmasına imkan tanıyacağına ve bu Hilafetin şüphesiz kurulacağına inanır.

Yine Maide suresindeki: "Kim Allah’ı, peygamberini ve müminleri dost edinirse bilsin ki şüphesiz Allah’tan yana olanlar üstün gelirler." * ayetini okuyan kimse, Allah’ın emrini yerine getirenlerin, yasakladıklarından sakınanların, davetini hak olarak sadakatle ve ihlasla taşıyanların bir gün mutlaka üstün geleceğinden şüphe etmez.

"Müşrikler istemese de dinini bütün dinlerden üstün kılması için Rasülünü hidayetle gönderen O’dur." *

Bu ayeti okuyan davet taşıyıcısı, İslâm dininin bütün dinlere üstün olacağı bir günün mutlaka geleceğine inanır.

İşte böylece daveti taşıyan, alemlerin Rabbi olan Allah’ın söz vermiş olduğu hususların mutlaka gerçekleşeceğine inanır; bunlarla ilgili birtakım öncülleri somut olarak görmese bile, Allah tarafından verilen sözün yerine geleceğinden kesinlikle şüphe etmez.

6- "Gemi, dağlar gibi dalgalar içinde onları götürürken Nûh, bir kenarda ayrı kalmış olan oğluna; Ey oğulcuğum! Bizimle beraber gel, kafirlerle birlikte olma, diye seslendi. Oğlu: Dağa sığınırım, beni sudan kurtarır deyince, Nûh; Bugün Allah’ın emrinden (azabından) O’nun merhamet ettikleri dışında kurtulacak yoktur, dedi. Aralarına dalga girdi, oğlu da boğulanlara karıştı." *

Bu âyetleri okuyan davet taşıyıcısı, tufan kıssasını düşünmeye başlar. Yaratılmışların kurtuluşunun, ancak Allah’ın emrine boyun eğmekle ve hükümlerini uygulamakla mümkün olacağını, Allah’tan gelecek cezalara karşı sınırlı olan aklî tedbirlerle yetinmekle helak olmanın önüne geçilemeyeceğini anlar. Nûh’un oğlu şayet ilahi hidayete yönelmiş ve Rabbi’nin emrini yerine getirmiş olsaydı, kurtulanlardan olacaktı. Ancak o, Rabbi’nin emrini yerine getirmekten kaçınarak, kendi gücüne, aklınca tedbirlere sığındığında helak olması da kaçınılmaz oldu.

Yine bu tufan kıssasından, şu şekilde de ders alınabilir: Şayet müslümanlar, kafir devletlerin tuzaklarından kurtulmak ve onlara karşı zafer kazanmak istiyorlarsa; mücadelenin tüm aşamalarında gerekli olan ruhi ve maddi donanımları, ilahi hidayetin kaynağından ari bir şekilde, yalnızca akli çözümlere meylederek yapmamaları gerektiği gibi bir sonucu da çıkartmaları mümkündür. Nitekim tarih boyunca müslümanların elde ettikleri zaferler, ilahi hidayete tabi olmaları sonucunda gerçekleşmiş; son iki yüz yıllık süre içerisindeki hezimetleri ise ilahi hidayeti terk ederek akıllarının onlara telkin ettiği hazırlıkları yapmaktan ve kanunlar çıkarmaktan kaynaklanmıştır.

7- Daveti taşıyan; daveti, sonuçlarına ve tehlikelerine aldırış etmeksizin; kuvvetle, dayanıklılıkla ve meydan okuyarak taşımalıdır. Yalnızca daveti ve davetin çıkarını tek hedef ve gaye haline getirmelidir. İnsanlardan korkmanın ve selamette olmayı hedeflemenin, başarının dinamiklerini ortadan kaldırdığını, Rabbi’nin rızasını ve zaferi yok ettiğini bilmelidir. Bu nedenle aşağıdaki âyetlere bir bakalım:

"Ey Yahya! Kuvvetle Kitab’a sarıl diye daha çocukken ona hikmet verdik" *

"Ey Hûd! Sen biz bir belge getirmeden senin sözünden ötürü tanrılarımızı terk etmeyiz ve sana inanmayız. Bir kısım tanrılarımız seni çarpmıştır demekten başka bir şey demeyiz, dediler. Hûd: Doğrusu ben, Allah’ı şahid tutuyorum. Siz de şahid olun ki ben, (O’nu bırakıp) ortak koştuklarınızdan uzağım. Hepiniz bana tuzak kurun sonra da ertelemeyin." *

Birinci ayette Allah (cc), Yahya (as)’a Kitab’a sımsıkı sarılmasını emretmekte; ikinci ayette ise Hûd (as), tek başına, yalnız olduğu halde; "Hepiniz bana tuzak kurun, sonra da ertelemeyin" şeklinde kavmine hitap etmektedir. Yani kavmine, hepinizin üzerinde ittifak ettiğiniz tuzakları, entrikaları uygulayınız ve bunda da gecikmeyiniz, diyor. Hangi güç bu sözden ve bu sözün dayandığı kuvvetten daha güçlü olabilir; hangi sertlik, dayanıklılık ve meydan okuma bunun kadar dehşetli olabilir?!

Bu örnekler, Nebilerin ve Rasüllerin kıssalarından çıkartılabilecek derslerden ve ibretlerden bir kısmını oluşturmaktadır ve bunların tamamı, istinbat için elverişlidir. Çünkü daha önce de söylediğimiz gibi, bunların tamamı daveti taşıma keyfiyeti hakkındaki örneklerdir. Davet taşıyıcısı için bu kıssalardan çıkartılabilecek daha birçok dersler, ibretler ve faydalar vardır.

Müslüman, kevni âyetler hakkında düşünmekle emrolunduğu gibi, Nebilerin ve Rasüllerin kıssaları hakkında düşünmekle de yükümlüdür. Çünkü bu kıssalarda da kevni âyetler vardır ki, bunlar da mucizelerdendir. Zira Nebiler ve Rasüller, kavimlerinin hidayete ermeleri için içerisinde bir takım mucizeler bulunan kevni âyetlerle gelmişlerdir. Nûh tufanından kurtuluş, kevni bir ayettir. Salih (as)’ın devesi, Lût (as)'ın kavminin yerin dibine batırılması, İbrahim (as)’ın ateşten kurtarılması, Mûsa (as)’nın denizi yarması gibi peygamberlerin getirdikleri mucizelerin tamamı, kevni âyetlerdendir. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

"Ey cin ve insan topluluğu! Size âyetlerimizi anlatan, bugünle karşılaşmanızdan sizi uyaran peygamberler gelmedi mi?…" *

"Ey insanoğlu! Size, aranızdan âyetlerimizi okuyan peygamberler geldiğinde, kimler onların bildirdiklerine karşı gelmekten sakınır ve gidişini düzeltirse, işte onlara korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir." *

Nebilerin ve Rasüllerin mucize olarak beraberlerinde getirdiklerinin tamamı kevni âyetlerdir. Muhammed (sav) dışındakilerden hiçbirisi, mucize olarak indirilmiş âyetlerle gelmemiştir. Her ne kadar Davud (as)’a verilen Zebur, İbrahim (as)’a ve Mûsa (as)’a verilen sahifeler ve İncil, indirilmiş idiyseler de mucize nitelikli âyetler değildiler. Yani peygamberliklerinin tasdik edilmesi için, kavimlerine karşı delil olarak kullanabilecekleri türden âyetler değildi. Yalnızca içinden inançlarla ve hükümlerle ilgili hususların alınabileceği şeriatları ifade ediyorlardı. Fakat Kur’an âyetleri ise, iki husus için birden indirilmiştir:

a- Hem yaratıcının varlığına hem de Muhammed (sav)’in peygamberliğine işaret edecek mucizeler olması için.

b- İçinden inançlar ve hükümlerle ilgili hususları almak üzere okumak ve incelemek için.

Öyleyse Muhammed (sav) dışında kalan Nebilerin ve Rasüllerin tamamına verilen mucize nitelikli âyetlerin tamamı, kevni âyetlerdir. Fakat Muhammed (sav)’e indirilen âyetler mucize özelliğine sahiptir.

Bundaki hikmet şudur: Her Nebi ve Rasül, belirli bir süreyle yalnızca kendi kavimlerine gönderilmişlerdir. Nebinin ve Rasülün gitmesiyle birlikte risaletleri de sona eriyordu. Nübüvvet süresi bittiğinde, hemen akabinde, eski Nebinin veya Rasülün mucizelerine gerek kalmaksızın, yeni bir Nebi geliyordu. Nübüvvetinin sona ermesiyle birlikte, getirdiği şeriat da sona erdiği için, şeriatına ait mucizenin olduğu gibi kalmasına da gerek kalmıyordu. İşte bütün peygamberlerin mucizeleri böyleydi; nübüvvetleri ile başlıyor sona ermesiyle de bitiyordu. Bu kural, Muhammed (sav)’e kadar tüm peygamberler için geçerli olmuştur. Muhammed (sav)’in nübüvveti ise kıyamete kadar devam edecektir. Bu nedenle de mucizeleri -âyetler-, nübüvvetinin sonuna kadar olduğu gibi kalacak şekilde gelmiştir. Nübüvvetlerinin sona ermesi ile birlikte, mucizeleri ve şeriatları da sona eren geçmiş Rasüllerin ve Nebilerin getirdikleri mucizelerin hilafına, Kur’an âyetleri, kıyamete kadar mucizeliğini devam ettirecektir. Eğer böyle olmasaydı, Kur’an’da bulunanların tefekkür edilmesi, kevni âyetler olan, mucizeleri anlatan, Nebilerin ve Rasüllerin kıssalarına bakılması emrinin bir anlamı olmazdı. Fakat yaratılış kanunları ve kuralları, bunlar hakkında tefekkür, tıpkı diğer kevni âyetler hakkındaki düşünme gibidir ve bu tefekkür insanı imana ve yakîne götürür. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

"Peygamberleri onlara; O’nun hükümranlığının alameti size sandığın gelmesidir, onda Rabbiniz’den gelen gönül rahatlığı ve Mûsa ailesinin ve Hârun ailesinin bıraktıklarından kalanlar var; onu melekler taşır. Eğer inanmışsanız bunda sizin için delil vardır, dedi." *

"İsrailoğullarına şöyle diyen bir peygamber kılacak: Ben size, Rabbinizden bir ayet getirdim. Ben size çamurdan kuş gibi bir şey yapıp ona üfleyeceğim. Allah’ın izniyle, hemen kuş olacaktır; anadan doğma körleri, alacalıları iyi edeceğim; Allah’ın izniyle, ölüleri dirilteceğim; yediklerinizi ve evlerinizde sakladıklarınızı da size haber vereceğim. İnanmışsanız bunda size ayet (delil) vardır." *

Ancak burada, genel nitelikli kevni âyetlerle -bu kâinattaki yaratılanlarla- Nebilere ve Rasüllere has olan kevni âyetler arasında fark vardır. Genel nitelikli kevni âyetler yalnızca kudretli yaratıcının varlığına delalet eden işaretlerdir, bundan daha fazlasına işaret etmezler. Nebilere verilen özel nitelikli kevni âyetler (mucizeler) ise, iki şeyi ifade ederler:

Bir; Kudretli yaratıcının varlığını gösterir.

İki; Kevni âyetlerle gelen şahsın veya elinde bu türden bir mucize bulunan kişinin, bu kudretli yaratıcının Rasülü veya Nebisi olduğunu gösterir.

Bir başka anlamıyla genel nitelikli kevni âyetler, Allah (cc)’a imana elverişli iken; özel nitelikli kevni âyetler (mucizeler), kudretli yaratıcının varlığına işaret etmenin yanında bu kevni âyetleri getiren Nebinin diyanetine ve şeriatına iman etmenin zorunluluğuna da işaret eder. Özel nitelikli kevni âyetleri incelediğimiz zaman, iki sınıf olduğunu görürüz:

Bir- Mucize ile gelen Nebinin, kavmi nezdinde nübüvvetine ve risaletine delil olacak bir olgu olması için mucizeye konu olan olay, yaratılış kurallarına aykırı şekilde cereyan eder. İbrahim (as) kıssasında olduğu gibi, yakma özelliğine sahip olan ateşin yakmaması; Mûsa (as) kıssasında olduğu gibi, asanın yılana dönüşmesi; İsa (as)’da olduğu gibi, ölüleri diriltmesi ve körleri iyileştirmesi gibi olaylar, bunun örnekleridirler.

İki- Kendi varlığı ile bir mucizeliği sağlayan nebilerin durumu, özel nitelikli kevni âyetlere örnektir. İsa (as)’ın, hiç evlenmemiş olan annesinden doğması olayında olduğu gibi. Yani İsa (as)’ın bizzat kendisi bir mucizedir. Annesinin evlenmeden onu doğurmuş olması, hem kendisine hem de annesine ait bir mucizedir. Allah (cc), şöyle buyurmaktadır:

"Meryem oğlunu da, annesini de mucize kıldık. Her ikisini de pınarı bulunan, oturmaya elverişli yüksek bir yere yerleştirdik." *

Üzeyr (as)’ın dünyada ölmesi, sonra yeniden diriltilmesi de bu türden bir olaydır. Üzeyr (as) İsrail oğullarına gönderilen peygamberlerdendir ki; bu husus, ayette şöylece belirtilmektedir:

"Yahut altı üstüne gelmiş bir kasabaya uğrayan kimseyi görmedin mi. 'Allah burayı ölümünden sonra acaba nasıl diriltecek!?' dedi. Bunun üzerine Allah, onu yüz yıl ölü bıraktı sonra diriltti. Ne kadar kaldın? dedi. 'Bir gün veya bir günden az kaldım' dedi. Hayır, yüz yıl kaldın, yiyeceğine ve içeceğine bak, bozulmamış, eşeğine bak ve hem seni insanlar için ayet (mucize) kılacağız…" *

Her iki ayette de görüldüğü üzere hem İsa (as) hem de Üzeyr (as)’ın bizzat kendileri mucizedirler.

KUR'AN AHLAKI

Örtünmek Faydalı Olamsaydı,Allah Emretmezdi

Türbanlılar Uzaydan Gelmiş

Uzay Yolculuğu

Siz Hiç UFU Gördünüzmü?

Türbanlılar Uzaydan Gelmiş Bu Öğrenciyi hatırladınızmı?,Kozanda Öğretmenler gününde,Bu başarılı öğrenciyi,Türbanından Dolayı,Kaymakam Kovmuştu.Keşki o kız aya gitseydi,orada sonsuz hürriyet varmış.Dünya inançsızların kamusal alanı olmuş.

Türbanlılar Uzaydan Gelmiş

Ezanın Türkçe Okunması.Dindara ilk baskı Türkçe ezandı.

{Ana Sayfa}

Yolda Pislik Var

Müslüman Ölünce Bakın Ne Yapıyorlar?

Ölülere Kuran Okunmaz

İSLAM: KÜFÜR,Nifak Küfrü

MİLLİ VATAN

İMAN KÖPRÜSÜ YIKILDI

Rızık Veren Allahdır

Kul'un Rabbini Bilmesi

Lailahe İllellah'ın Manası

Yaratılış

İman

Tevhid

Resuller ve Tevhid

Peygamberi bilmek

KULUN RABBİNİ BİLMESİ

ALLAH'A İMAN BÜTÜN İNANCIN TEMELİDİR

"LA İLAHE İLLALLAH" 'IN MANASI:

DAVETİ TAŞIMADA SEBAT GÖSTERMEK

BELALARA KARŞI SABIRLI OLMAK

DAVAYI TAŞIMADA İHLASLI OLMAK

ALLAH (CC)’IN KİTABI İLE BİRLİKTE OLMAK

DÜNYA SEVGİSİ

İMAN VE AMEL

ÖRNEK VE MODEL OLMAK

DAVET TAŞIYICISINA YARDIM

NEBİLERİN VE RASULLERİN KISSALARI

Türbanlılar Uzaydan Gelmiş

Bu Öğrenciyi hatırladınızmı?,Kozanda Öğretmenler gününde,Bu başarılı öğrenciyi,Türbanından Dolayı,Kaymakam Kovmuştu.Keşki o kız aya gitseydi,orada sonsuz hürriyet varmış.Dünya inançsızların kamusal alanı olmuş.